By

D.B.S.Jeyaraj

Local Authority elections are looming large on the Sri Lankan political horizon .The anticipated Island-wide “mini-election” has resulted in much activity among Sri Lanka’s political parties, groups and organizations. The Tamil dominated Northern province and Tamil majority Eastern province are also caught up in this election excitement.

There have been diverse attempts by concerned Tamil political parties to strike up new alliances or engage in strategic re-allignment in preparation for the polls. The primary objective of course is to perform well at the local authority polls. Furthermore the anticipated local elections have an important dimension this time as opposed to earlier times.

In the past, elections in the Tamil speaking regions was a “Tamilised” exercise. The competition was on two levels. The Tamil nationalist parties competed against each other on one level. On another level there was a clash between Tamil parties adopting a confrontational approach towards the governments of the day and Tamil parties adopting a cooperative approach or being aligned with the governments in power.

This political environment underwent a drastic change at the 2024 Parliamentary elections. For the first time in Sri Lanka’s post-independence history, a Sinhala dominated “national”party performed exceptionally well in the Northern and Eastern provinces.

The Janatha Vimukthi Peramuna(JVP)led National People’s power(NPP) obtained five out of twelve MP seats in the Northern province. The JVP-NPP got seven out of sixteen seats in the Eastern Province. Of these MPs,seven were Tamils and Five Sinhalese. The JVP-NPP Tamil MP breakdown was Jaffna -3, Wanni-2, Trincomalee -1 and Batticaloa-1. The Sinhala MP breakdown was four in Amparai and one in Trincomalee.

The Tamil parties in contrast fared poorly except for the Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK)known in English as the Federal Party (FP). The ITAK/FP won two seats in the North and five in the east. The JVP/NPP on the other hand got five Tamil MPs in the north and two in the east. The jewel in theJVP-NPP crown of victory was its remarkable success in Jaffna the stronghold of Tamil nationalism. The JVPNPP got three of the six seats in Jaffna.

Continue reading ‘Why are Tamil Nationalist Political Parties Unable to Forge Unity or Adopt a Unified Approach to Surmount Challenges Faced by the Tamil People in Sri Lanka?’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

இலங்கை கடந்த காலத்தில் மிகவும் திறமைவாய்ந்த பல பத்திரிகையாளர்களை தோற்றுவித்திருக்கிறது. சிங்கள, தமிழ் அல்லது ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் எழுதிய இந்த மேன்மையான பத்திரிகையாளர்கள் பல வருடங்களாக பரந்தளவு வாசகர்களை கவர்ந்ததுடன் தங்களது முத்திரையைப் பதித்துச் சென்றிருக்கிறார்கள். சிலர் இரு மொழிகளிலும் பணியாற்றினார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தாங்கள் எழுதிய பத்திரிகைகள் அல்லது சஞ்சிகைகளின் மொழியைத் தெரிநனதவர்களினால் மாத்திரமே அறியப்பட்டிருந்தார்கள். ஒரு பிரிவு வாசகர்களின் வீடுகளில் அன்றாடம் பேசப்படுகின்ற பெயர்களாக இருந்த போதிலும், இந்த பத்திரிகையாளர்கள் மற்றைய வாசகர்களினால் உண்மையில் அறியப்படாதவர்களாகவே இருந்தார்கள்.

இத்தகைய பின்புலத்தில் இந்த கட்டுரை துடிப்பாக பணியாற்றிய காலத்தில் ஒரு ஜாம்பவானாக தமிழ்ப் பத்திரிகை உலகில் கோலோச்சிய ஒரு பத்திரிகையாளர் மீது கவனத்தை செலுத்துகிறது. 36 வருடங்களாக வீரகேசரி தமிழ்த் தினசரியின் யாழ்ப்பாண நிருபராக பணியாற்றிய சின்னத்தம்பி செல்லத்துரையின் பிறப்பு நூற்றாண்டு 2025 பெப்ரவரி 26 ஆம் திகதி வந்துபோனது. ஒரு பிராந்திய நிருபராக இருந்தபோதிலும், வீரகேசரி ஊடாக அவர் தனக்கென்று தனித்துவமான பெயரை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வீரகேசரிக்கு அவர் அனுப்பிய செய்திகளின் அளவும் தரமும் தமிழ்ப் பத்திரிகை உரகில் அவரை தமிழ்ப் பத்திரிகை உலகில் ஒரு ” காவிய நாயகனாக ” விளங்கவைத்தன சின்னத்தம்பி செல்லத்துரை அவரது காலத்தில் யாழ்ப்பாண பத்திரிகையாளர்களில் முதன்மையானவாராக திகழ்ந்தார்.

95 வருடங்களுக்கு முன்னர் தொடங்கப்பட்ட வீரகேசரி பத்திரிகை 2030 ஆம் ஆண்டில் அதன் நூற்றாண்டு நிறைவைக் கொண்டாடப் போகிறது. புகழ்பெற்ற வீரகேசரி இலங்கையில் முன்னணி தமிழ்ப் பத்திரிகையாக விளங்குகிறது. அந்த எழுச்ச்சியைச் சாத்தியமாக்கியவர்கள் அதன் கடந்தகால் ஆசிரியர்கள், உதவி ஆசிரியர்கள், நிருபர்கள், கட்டுரையாளர்கள் மற்றும் பிராந்தியச் செய்தியாளர்களுமேயாவர். வீரகேசரியின் வெற்றிக்கு பங்களிப்புச் செய்தவர்கள் மத்தியில் செல்லத்துரை மிகவும் முக்கியமானவர். அவரது தொழில்சார் வாழ்க்கை வீரகேசரியுடன் விடுவிக்க முடியாத வகையில் பின்னிப் பிணைந்ததாகும். அவர் ” வீரகேசரி செல்லத்துரை ” என்றே பரவலாக அழைக்கப்பட்டார்.

Continue reading ‘யாழ்ப்பாண பத்திரிகையாளர்களில் முதன்மை வாய்ந்தவராக விளங்கிய வீரகேசரியின் ” செய்தி மன்னன்” செல்லத்துரை’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Gamini Fonseka has been my favourite Sinhala film actor . since childhood. Gamini entered my life when I was about eight years old. The place he did so was a movie theatre in Maradana bearing his own name Gamini. ‘Ran Muthu Duwa’ was my first Sinhala movie.

The family went to see it for two reasons. One reason, because it was the first Sinhala technicolour film and the other, to see the famed underwater scenes made possible by Mike Wilson. Gamini along with Jeevarani, Shane Gooneratne and Joe Abeywickrema starred in it. Gamini’s acting, dancing and fighting captivated me. The song sequence ‘Pipee Pipee Renu Natana’ remains fresh in memory even now.

I was well and truly hooked after seeing Gamini for the first time on screen. I never ever recovered. There was hardly a Gamini Fonseka film that I missed in my younger days. Gamini Fonseka became a permanent part of my childhood movie memories. He remains there forever.The movie-monarch’s 89 th birth anniversary will be celebrated on March 21.

Gamini Fonseka was a man whom I loved as an actor, appreciated as a director, admired as a politician and above all respected as a decent human being. Writing about Gamini Fonseka is always a pleasant and delightful exercise for me. I have often done so before and will be revisiting some of my earlier writings to enhance this article.

Continue reading ‘Sinhala Cinema’s Superstar Gamini Fonseka was an Artistically Acclaimed and Commercially Valued Actor.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Sri Lanka known earlier as Ceylon has produced many journalists of a high calibre in the past.These excellent scribes writing in Sinhala, Tamil or English newspapers acquired a large readership and made their mark over the years. Some were bi-lingual too. Unfortunately most of these journalists were known only to people proficient in the language of the newspapers or journals they wrote for. Despite being household names to one segment of readers, these illustrious members of the fourth estate were virtually unknown to other readers.

It is in this context that this column focuses on a scribe who in his heyday, bestrode the world of Tamil journalism like a colossus. Sinnathamby Sellathurai whose birth centenary was on 26th February 2025 was the Jaffna correspondent of the Tamil daily “Virakesari” (Valiant lion) for 36 years. Although a provincial correspondent, Sellathurai made a name for himself at and through the Virakesari .The quantitative output and qualitative nature of the news stories he filed from Jaffna made him a legend in the Tamil journalistic realm. Sinnathamby Sellathurai was regarded as the doyen of Jaffna journalists during his time.

The ”Virakesari”founded 95 years ago in 1930 will celebrate it’s centenary in 2030. The reputed newspaper is regarded as the leading Tamil newspaper in Sri Lanka. This rise to the top was made possible by the newspaper’s editors, sub-editors, reporters,feature writers and provincial correspondents of yore. Sellathurai was foremost among those who contributed to the “Virakesari”’s success. His professional life was inextricably ,inter-twined with that of the newspaper. So much so that he was widely referred to as “Virakesari Sellathurai”.

Continue reading ‘Tamil Daily Virakesari’s “Seithi Mannan” (News King) Sellathurai was the Doyen of Jaffna Journalists.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

The lengthy secessionist war between the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) and the Sri Lankan armed forces as well as the brutal suppression of the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) uprising have created the “enforced disappearance” phenomenon in Sri Lanka. So much so that at one time Sri Lanka enjoyed the dubious distinction of being second only to Iraq in the case of disappearances.

A victim of an enforced disappearance is distinctly different from a missing person. An nforced disappearance is the state-sanctioned taking of a person followed by a refusal to acknowledge the taking or disclose the fate or location of that disappeared person. This terrible injustice has been ravaging the island of Sri Lanka for many years.

People from different communities in the Island have been made to disappear in the past but the bulk of the victim tally have been Tamils of the Northern and Eastern provinces. It is against this backdrop that family members, relatives and friends of those victimised by the evil known as “enforced disappearances” have been conducting a continuous campaign that has completed eight years and is nearing 3000 days.

This struggle known as “Poaraattam” in Tamil is waged by the kith and kin of persons who have been made to “disappear” over the past years.It is undertaken without break by groups of volunteers on a rotational basis. The participants are mainly women.

This long drawn out “poaraattam”that commenced on 20 February 2017 marked the completion of eight years on 20 February 2025. The unfinished protest campaign will reach the 3000 day milepost in May this year. This relentless struggle seeking truth and justice waged by by parents, siblings, spouses and offspring for their nearest and dearest who have been forcibly made to disappear is arguably the longest campaign of its kind in Sri Lanka.

Continue reading ‘The Long -Drawn – Out , Unfinished “Poaraattam ” (Struggle) by Loved Ones of the Forcibly Disappeared Tamil People Reaches Eight Year Milepost.’ »

By Tisaranee Gunasekara

“…in all things, there are trade-offs.” – Joseph Stiglitz (The Road to Freedom: Economics and the Good Society)

On 12 April 2022, Sri Lanka declared bankruptcy. Two days later, SriLankan, the national carrier, unveiled a plan to lease up to 21 new aircrafts.

The plan failed, as it was bound to. The fact that it was made during a time of terminal economic crisis symbolises the disconnect between policymaker perceptions and the antipodal reality on the ground.

The existence of SriLankan is not essential to the national economy, national security or popular wellbeing. Yet, successive Governments have pumped billions of rupees into this financial black hole, as if keeping Sri Lanka going is contingent on keeping SriLankan afloat.

The NPP/JVP too has failed to escape this attitudinal straitjacket. The new Government, in its first Budget, has allocated Rs. 20 billion to the serially loss-making national carrier.

Between 2010 and 2014, President Mahinda Rajapaksa spent Rs. 3,572 million on foreign trips, according to a presentation made to Parliament by Prime Minister Harini Amarasuriya. The momentous trip he made to the UK to attend the passing-out parade of his second son Yoshitha from a British naval academy is not included in that figure, for it happened in December 2007.

The story is simple, sordid, and quintessentially Rajapaksa. President Mahinda wanted SriLankan to clear 35 seats for his entourage on an overbooked flight from London to Colombo via Male. The carrier, then under Emirates management, refused to comply offering to accommodate the president and some members of his entourage.

Continue reading ‘What the NPP/JVP does today would decide how Sri Lanka fares in the years ahead. The potentialities are many, but ignorance, myopia, and habit can lead us astray, again.’ »

By

Swasthika Arulingam

USAID funding was abruptly withdrawn from several countries including Sri Lanka. As a result many workers working for NGOs in Sri Lanka lost their jobs without salaries. Smaller organisations specifically have come under stress due to staff terminations.

Hence while in other countries USAID was funding essential food, medicine and infrastructure in Sri Lanka it was layoffs of perhaps a 1000 or so NGO workers.

The USSAID like most other donors do not fund out of a bleeding heart. In the early days when every aspect of our lives was not digitalised and surveillance had to be done manually, USAID projects through their attendance sheets and ‘milestones’ and pictures were used for data collection and surveillance.

However in the past decade or so USAID funding like most other large donor funding have been used to ‘manage’ politics and prevent actual resistance from emerging. So for instance, in 2017 USAID was actively involved in funding the Sri Lankan Government to draft labour laws which were anti-labour but at the same time it was funding labour NGOs to supposedly fight for labour rights of workers.

Continue reading ‘I hope the end of the USAID funding becomes a learning lesson for all of us engaged in mass politics. In the short run we may appear weak however in the long run this is what will build strong resistance movements which we so badly need’ »

(Text of a media statement issued by “Justice for All” on 3 March 2025 under the heading “Need for Action Amidst Increasing Violence in Sri Lanka”)

We draw the country’s urgent attention to the recent spate of murders which raises questions on the state of the rule of law, security and the functioning of key institutions tasked with law and order in Sri Lanka.

The month of February alone witnessed a shocking wave of killings including the murder of a suspect in broad daylight at a Magistrate Court in Colombo while he was in the custody of prison authorities.

Soon after, reports emerged of the death by shooting of two suspects who were in the custody of the police in Kotahena. The same week also witnessed other incidents, particularly, the killing of three persons including two children in Middeniya.

These and other killings raise multiple questions on the role and responsibility of state entities such as the police and prison authorities who have failed in their duty of providing protection to those in their custody and for maintaining law and order in the country.

These murders speak to the deteriorating law and order situation in the country, a condition which is becoming exposed in the context of political change in Sri Lanka.

An unprecedented economic crisis, elite driven political rule, entrenched corruption and the erosion of the rule of law propelled Sri Lankans to agitate for a system change and a new political culture premised on accountability and transparency.

In 2024, this demand saw a massive mandate given to President Anura Kumara Dissanayake and the National Peoples Power (NPP). The citizen-led electoral expression sought to signal a break from the past of multiple cycles and many forms of violence and blatant impunity.

Continue reading ‘The recent killings, including the murder within a court premises, indicates that individuals and institutions of state power continue to act with impunity, believing that they can continue to do so despite the change of govt. – “Justice for All”’ »

கனடாவில் வாழும் மூத்த பத்திரிகையாளரும் அரசியல் ஆய்வாளருமான டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ் எழுதிய ‘ இலங்கையில் அரசியல் அதிகாரத்தின் வர்க்க மாற்றம் ; இலங்கையின் முதலாவது இடதுசாரி ஜனாதிபதி அநுர குமார திசநாயக்க ‘ என்ற நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வு எதிர்வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை (9/3) மாலை 5.30 மணிக்கு கொழும்பு தமிழ்ச்சங்கத்தின் விநோதன் மண்டபத்தில் இடம்பெறவிருக்கிறது.

இந்த நூல் குமரன் புத்தக இல்ல பிரசுரமாக வெளிவருகிறது.

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

<em>தமிழில் தேசியகீதத்தை இசைத்தல் -2

இலங்கையின் தேசியகீதத்தை தமிழில் இசைப்பதன் வரலாற்றை கடந்த வாரம் வெளியான இந்த கட்டுரையின் முதல் பாகம் சுருக்கமாக விளக்கியது. இரண்டாவதும் இறுதியுமான இந்த பாகம் தமிழில் தேசியகீதத்தை இசைப்பதில் பல வருடங்களாக காணக்கூடியதாக இருந்த பின்னடைவையும் முன்னேற்றத்தையும் பற்றி ஆராய்கிறது. ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதை போன்று தமிழ் தேசியகீதப் பிரச்சினை ஒரு வகையில் இலங்கை நெருக்கடி தீவிரமடைந்ததை அடையாளபூர்வமாக குறித்துக் காட்டுவதாகவும் அமைந்தது.

இனநெருக்கடி தீவிரமடைந்த நிலையில் இலங்கையில் நிலைவரங்கள் எல்லாம் முற்றுமுழுதாக மாற்றமடைந்து சிங்கள, தமிழ்ச் சமூகங்கள் மெதுமெதுவாக பிரிந்து சென்றன. 1956 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னர் அனேகமாக யாழ்ப்பாணத்தில் ஒவ்வொரு முக்கிய பாடசாலையிலும் மாணவர்களுக்கு சிங்களம் படிப்பிக்க சிங்கள ஆசிரியர்கள் ( அவர்களில் பலர் பௌத்த பிக்குமார்) இருந்தனர். அது தன்னியல்பாகவே நடைபெற்றது. தமிழைப் புறந்தள்ளி உத்தியோகபூர்வ தொழியாக சிங்களம் மாத்திரம் திணிக்கப்பட்ட பிறகு அந்த நடைமுறை இல்லாமல் போய்விட்டது.

அதைப் போன்றே தமிழ்ப் பகுதிகளில் பாடசாலைகளில் தமிழில் தேசியகீதம் இசைப்பதும் வழக்கத்தில் இல்லாமல் போனது. தெற்கில் உள்ள தமிழ்ப் பாடசாலைகளிலும் இது ஓரளவுக்கு பிரதிபலித்தது. ஆனால், நாட்டின் பல பாகங்களில் தமிழ்மொழி மூல முஸ்லிம் பாடசாலைகள் பலவற்றில் தமிழில் தேசியகீதம் இசைக்கும் நடைமுறை தொடர்ந்தது.

தமிழ் அரசியல் மனமும் (Tamil political psyche ) பல தசாப்தங்களாக மாற்றம் கண்டுவிட்டது இராமநாதன் — அருணாச்சலம் காலத்தில் தமிழர்கள் தங்களை இந்த தேசத்தை தாபிக்கும் இரு இனங்களில் ஒரு இனமாக, சிங்களவர்களுக்கு சமமானவர்களாக நோக்கினார்கள் ; ஜீ.ஜீ. பொன்னம்பலம் காலத்தில் தமிழர்கள் தங்களை இலங்கை முழுவதிலும் பிரதானமான சிறுபானமைச் சமூகமாகப் பார்த்தார்கள் ; எஸ். ஜே.வி. செல்வநாயகம் காலத்தில் தமிழர்கள் தங்களை வடக்கு — கிழக்கில் ஒரு பிராந்திய சிறுபான்மையினத்தவர்களாக கருதினார்கள் ; அமிர்தலிங்கம் காலத்தில் தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை கூட்டணியின் தோற்றத்தை அடுத்து தமிழர்கள் தங்களை தனியான ஒரு தாயகத்துக்கும் சுயநிர்ணய உரிமைக்கும் உரித்துடைய தனித்துவமான ஒரு தேசிய இனமாக கருதினார்கள் ; வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனும் ஏனைய தமிழ்த் தீவிரவாத தலைவர்களும் தமிழீழத்துக்கான 1977 ஆணையின் அடிப்படையில் இந்த தாயகத்தின் விடுதலைக்கு ஆயுதமேந்திய போராட்டத்துக்கு தலைமை தாங்கினார்கள்.

Continue reading ‘இலங்கையராகவும் தமிழராகவும் இலங்கையில் அமைதியாக இருக்கும் பெரும்பான்மையான தமிழர்கள் தமிழில் தேசியகீதத்தை இசைக்கவும் தங்களது நாட்டுடன் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவும் விரும்புகிறார்கள்’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Notorious drug trafficker and criminal gang leader Sanjeewa Kumara Samararathne known as ‘Ganemulla Sanjeewa,’ was shot dead in the No. 5 Magistrate’s Court within the Hulftsdorp Court Complex thisweek.. The suspected assassin was arrested in the Paalaavi area of Puttalam. It was announced first that the arrested person was 34-year-old Mohamed Azman Sherifdeen. Subsequently Public Security minister Ananda Wijepala disclosed that the suspected killer was Samindu Dilshan Piyumanga Kandanaarachchi from Maharagama.

A predictable outcome of Ganemulla Sanjeewa’s murder is the intense media focus on his life. A litany of offences allegedly committed by him or he was involved in are being publicized by various sections of the media and social media. Some of these appear to be exaggerated or distorted.Nevertheless the negative aspects of Genemulla Sanjeewa’s past cannot be downplayed or overlooked by the media in the current context.

It is interesting to note that Ganemulla Sanjeewa was at one time suspected of being involved in a conspiracy to assassinate a prominent Tamil politician from the Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK). This was none other than former Jaffna district MP Mathiaparanan Abraham Sumanthiran known as MA Sumanthiran.

The law enforcement authorities were then acting on the basis that several members of the Colombo underworld including Sanjeewa had been enlisted by sections of the Sri Lankan Tamil Diaspora to kill Sumanthiran in Colombo. After a period of detention, Ganemulla Sanjeewa and others were released due to lack of adequate evidence.

Ganemulla Sanjewa’s murder has revived some interest in the matter concerning Sumanthiran. A major reason for the revival of interest in the Ganemulla Sanheewa – MA Sumanthiran episode is due to a hostile media campaign being directed against Sumanthiran. What happened was this.The president’s counsel who has been an MP for 15 years from 2010 onwards was not elected to Parliament in the 2024 elections.

Continue reading ‘Was Notorious Gangster Ganemulla Sanjeewa Involved in a Plot Hatched by Diaspora Elements to Murder Ex-MP for Jaffna, MA Sumanthiran?’ »

டி.பி.எஸ்.ஜெயராஜ்

போதைப்பொருள் கடத்தல்காரரும் பாதாளஉலக கும்பலின் தலைவருமான ‘ கணேமுல்ல சஞ்சீவ ‘ என்று அறியப்பட்ட சஞ்சீவ குமார சமரரத்ன கடந்தவாரம் புதுக்கடை நீதிமன்ற கட்டிடத்தொகுதியில் 5ஆம் இலக்க மாஜிஸ்திரேட் நீதிமாறத்திற்குள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். கொலைச் சந்தேகநபர் புத்தளம் பாலவி பகுதியில் கைது செய்யப்பட்டார். கைது செய்யப்பட்டவர் 34 வயதுடைய முஹமட் அஸ்மான் ஷெரீப்தீன் என்று முதலில் அறிவிக்கப்பட்டது. பிறகு பொதுப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஆனந்த விஜேபால கொலைச் சந்தேகநபர் மகரகமவைச் சேர்ந்த சமிந்து டில்ஷான் பியூமங்க கந்தனாராச்சி என்று அறிவித்தார்.

கணேமுல்ல சஞ்சீவவின் வாழ்க்கை மீது ஊடகங்கள் குவித்திருக்கும் தீவிர கவனம் அவரின் கொலையின் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஒரு விளைவேயாகும். அவர் செய்ததாக அல்லது சம்பந்தப்பட்டதாக கூறப்படும் பெருமளவு குற்றச்செயல்கள் ஊடகங்களின் பல்வேறு பிரிவுகளினாலும் சமூக ஊடகங்களினாலும் வெளியிடப்பட்டதேயாகும். அந்த குற்றச்செயல்களில் சில மிகைப்படுத்தப்பட்டவையாக அல்லது திரிபுபடுத்தப்பட்டவையாக தோன்றுகின்றன. அவ்வாறு இருந்தாலும், கணேமுல்ல சஞ்சீவவின் கடந்த காலத்தின் எதிர்மறையான அம்சங்கள் தற்போதைய பின்புலத்தில் ஊடகங்களினால் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடியவையோ அல்லது கவனிக்காமல் விடப்படக்கூடியவையோ அல்ல.

இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் முக்கியமான ஒரு அரசியல்வாதியைக் கொலை செய்வதற்கு முன்னர் மேற்கொள்ப்பட்ட ஒரு சதித்திட்டத்தில் கணேமுல்ல சஞ்சீவ சம்பந்தப்பட்டதாக சந்தேகிக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அந்த அரசியல்வாதி வேறு யாருமல்ல, யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தின் முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினரான மதியாபரணம் ஆபிரகாம் சுமந்திரனேயாவார்.

கொழும்பில் வைத்து சுமந்திரனை கொலை செய்வதற்கு சஞ்சீவ உட்பட கொழும்பு பாதாள உலக கும்பலைச் சேர்ந்த பல உறுப்பினர்களின் உதவியை புலம்பெயர் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மத்தியில் உள்ள சில பிரிவினர் உதவியை நாடினார்கள் என்ற அடிப்படையில் பொலிசார் அன்று விசாரணைகளை முன்னெடுத்தனர். ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் தடுப்புக்காவலில் இருந்த பிறகு கணேமுல்ல சஞ்சீவவும் மற்றையவர்களும் அவர்களுக்கு எதிராக போதிய சான்றுகள் இல்லை என்ற அடிப்படையில் விடுதலை செய்யப்பட்டனர்.

கணேமுல்ல சஞ்சீவவின் கொலை சுமந்திரன் தொடர்பான விவகாரத்தின் மீது மீண்டும் கவனத்தை திருப்பியிருக்கிறது. சுமந்திரனுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்படும் ஊடகப் பிரசாரம் ஒன்றே கணேமுல்ல சஞ்சீவ — சுமந்திரன் கதையின் மீது கவனம் மீண்டும் திரும்பியதற்கான ஒரு முக்கிய காரணமாகும். நடந்தது இதுதான். 2010 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் 15 வருடங்களாக பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த ஜனாதிபதி சட்டத்தரணி சுமந்திரன் 2024 தேர்தலில் பாராளுமன்றத்துக்கு தெரிவாகவில்லை.

குறைக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு

ஜனாதிபதி அநூரா குமார திசாநாயக்கவும் ஜனதா விமுக்தி பெரமுன (ஜே.வி.பி.) தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கமும் அமைச்சர்களுக்கும் ஏனைய அதிமுக்கிய பிரமுகர்களுக்கும் வழங்கப்பட்ட பாதுகாப்பை குறைப்பதற்கு தீர்மானம் எடுத்தது என்பது எல்லாருக்கும் தெரியும். ஒவ்வொரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரின் தனிப்பட்ட பாதுகாப்புக்கும் அமைச்சர்களுக்கான பாதுகாப்பு பிரிவில் இருந்து இரு பாதுகாப்பு அதிகாரிகளை வழங்கும் நடைமுறையும் நிறுத்தப்பட்டது.

பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தனிப்பட்ட பாதுகாப்பு நிறுத்தப்பட்டது. முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும் எந்த பாதுகாப்பும் கிடையாது. ஆனால், பொதுப் பாதுகாப்பு அமைச்சு சில பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களினதும் முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களினதும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் தொடர்பில் மதிப்பீடு ஒன்றைச் செய்து அதன் பிரகாரம் அவர்கள் ஒவ்வொருக்கும் இரு பொலிஸ் மெய்க்காவலர்களை அனுமதித்தது. முன்னாள் அமைச்சர்கள் ரிறான் அலஸ், டக்ளஸ் தேவானந்தா மற்றும் பிள்ளையான் என்ற சிவனேசதுரை சந்திரகாந்தன் ஆகியோரும் அவர்களில் அடங்குவர். முன்னாள் எதிர்க்கட்சி பாராளுமன்ற உறுப்பினரான சுமந்திரனின் பாதுகாப்புக்கும் இரு அதிகாரிகள் வழங்கப்பட்டனர்.

Continue reading ‘பாதாளஉலக கும்பலின் தலைவர் கணேமுல்ல சஞ்சீவ , யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தின் முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினரான ம. ஆ. சுமந்திரனை கொலை செய்வதற்கான சதித்திட்டத்தில் சம்பந்தப்பட்டாரா?’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Sri Lanka’s premier political party representing the Tamils of the Northern and Eastern provinces is the Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK)known in English as the Federal Party(FP). The ITAK is currently the third largest party in Parliament with eight seats. The 75 year old party lost two of its senior most leaders within a span of eight months.

Former Trincomalee district MP Rajavarothayam Sampanthan passed away on 30 June 2024 at the age of 91. Former Jaffna district MP Somasundaram ”Maavai” Senathirajah died on 29 January 2025 at the age of 82.. The loss of these two veterans with over sx decades of political experience has created a vacuum that would be hard to fill.

Senathirajah was not an MP at the time of his death. Sampanthan however was serving as an MP when he breathed his last. The nonagenarian Rajavarothayam Sampanthan was the oldest MP in the previous Parliament. Furthermore Sampanthan who entered Parliament first in 1977 had been for long regarded as the doyen of Sri Lankan Tamil politicians.Sampanthan’s 92nd birth anniversary was commemorated on Feb 5 by his family,followers and friends. It is against this backdrop therefore that this column focuses on Sampanthan with the aid of earlier writings.

An illustrative aspect of Sri Lankan Tamil political history is the phenomena of influential leaders emerging and dominating at different times . The Ponnambalam brothers Ramanathan and Arunachalam, A.Mahadeva, GG Ponnambalam, SJV Chelvanayagam and Appaipillai Amirthalingam are democratic leaders who held sway at different periods of time. The rise of armed Tamil militancy along with Veluppillai Prabhakaran’s enforced leadership is a different kettle of fish altogether.

.
By the yardstick mentioned above, the post-war years from 2010 to 2024 could be regarded as the period of Rajavarothayam Sampanthan’s leadership. Even though his grip had slackened in the last few years, Sampanthan remained the undisputed Sri Lankan Tamil leader in stature as well as in symbolic terms. He was the ITAK leader until 2014 and the leader of the Tamil National Alliance (TNA) parliamentary group for many years until his demise.

Continue reading ‘Veteran Trincomalee MP Rajavarothayam Sampanthan was Post- war Leader of Sri Lankan Tamils from 2010 to 2024.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

The first part of this article published last week briefly outlined the history of Sri Lanka’s national anthem being sung in Tamil. In this second and final part, the focus would be on the regress and progress of the national anthem rendition in Tamil over the years. As stated earlier the Tamil national anthem issue is in a sense symptomatic of the escalating ethnic crisis in Sri Lanka.

All things changed utterly in Sri Lanka as the ethnic conflict escalated and the Sinhala and Tamil communities slowly drifted apart. Before 1956 almost every major school in Jaffna had Sinhala teachers (many of them Buddhist priests)to teach Sinhala to students. This was done voluntarily.After Sinhala was imposed as the sole official language to the exclusion of Tamil this practice ceased.

Likewise the singing of the national anthem in Tamil also went out of vogue in the Tamil area schools. This was reflected to some extent in Tamil schools in the South too but several Tamil medium Muslim schools continued with the practice of singing the national anthem in Tamil in many parts of the Island.

The Tamil political psyche too had changed over the decades. Tamils saw themselves as being on par with the Sinhalese as one of the two founding race of this nation during the Ramanathan-Arunachalam era; the G. G. Ponnambalam period saw Tamils thinking of themselves as the premier all island minority; the S. J. V. Chelvanayagam years saw the Tamils regarding themselves as a territorial minority of the north-east; the Amirthalingam years and the emergence of the TULF saw Tamils perceiving themselves as a distinct nationality with a separate homeland and the right of self-determination. Veluppillai Prabhakaran and other militant leaders led an armed struggle to liberate this homeland on the basis of the 1977 mandate for Tamil Eelam.

“Tamil State”Anthems.

In the evolving new situation of ethnic conflict, the practice of singing the national anthem went out of circulation in the Tamil polity for more than three decades. The politics of the Ilankai Thamil Arasu Katchi(ITAK) and later the Tamil United Liberation Front (TULF) created an environment where alternative “Tamil state” anthems were being sung at political meetings. At least three different songs were in use then.

Continue reading ‘Singing the National Anthem in Tamil is an Excellent Example of Being Sri Lankan and Being Tamil.’ »

By

Tisaranee Gunasekara

“Ordered disorder, planned caprice, And dehumanized humanity…” Brecht (The Exception and the Rule)

In 2009, Mahinda Rajapaksa conquered Sri Lanka. In 2010, he set out to conquer the world with an address to the Oxford Union. Although the visit was a private one, a 100+ delegation accompanied the president at public expense (it was after all December, the Christmas shopping season).
The memory of the war was still raw. Sri Lankan Tamils in the UK protested. Fearing a controversy, the Oxford Union rescinded the invitation.

President Rajapaksa had just finished giving an interview to The Times (arranged by Bell Pottinger, the public relations firm the regime had hired at considerable expense) when the news came. “The most telling moments in the Times interview with President Rajapaksa of Sri Lanka came after it was over. For almost an hour in a suite in the Dorchester, Mr. Rajapaksa had painted a picture of his government and country that was as white and spotless as his traditional garb… His large entourage, ranged on sofas around the room, nodded in rapt agreement at every word the President said. Then just as we were about to leave an emissary was sent to the lobby to summon us back. Mr. Rajapaksa looking both angry and crestfallen, met us in the corridor, to declare that the president of the Oxford Union no longer wanted him to give a speech today… ‘I think he has been threatened by these fellows’ snapped Mr. Rajapaksa a man, one suspects, not used to being disinvited”.

In Colombo, acolytes busied themselves concocting salves for the bruised ego of their master. Some organised a massive reception at the Katunayake airport. Others accused UNP parliamentarian Dr Jayalath Jayawardene of masterminding the fiasco (for no other reason than a visit to the UK a few days previously). Dinesh Gunawardane called him traitor. A posse of UPFA heavyweights led by Ministers Gunawardane and Anura Priyadarshana Yapa crossed the well of the house and tried to manhandle Dr Jayawardene, demanding that he be expelled from parliament for violating the 6th Amendment to the constitution.

A review of George W. Bush’s memoir Decision Points, claims that “by Bush’s own account, revenge is among his chief motives in sanctioning torture” (New Yorker – 29.11.2010). President Rajapaksa reacted to the Oxford fiasco with an act of exclusion, vengeful and petty; he banned the singing of the national anthem in Tamil. The practice of singing the national anthem in Tamil was a “shortcoming that must be rectified” he stated. The ban was removed in 2015, re-imposed during the Gotabaya years and removed by President Ranil Wickremesinghe).

Continue reading ‘The NPP/JVP is not racist. But it’s more non-racist than anti-racist, preferring to shelve thorny issues in favour of sugary rhetoric about unity, fraternity and peace. That suffices to keep the racist floods at bay,for now.’ »

By

Kishali Pinto-Jayawardene

‘Disappearing’ notebooks, an assassinated editor, a lowly police officer who protested against the destroying of evidence and was threatened by his superiors to conform ‘to orders’ and such like, belong more inside the pages of a high octane spy thriller than in real life.

A blueprint on how to violate the law

But these surreal aspects of the 2009 assassination of Sri Lankan editor Lasantha Wickrematunga exemplifies the kind of case that has typically formed the nucleus of Sri Lanka’s impunity ‘problem’ as is sometimes quaintly put. In each case, dramatic features, not only of the crime itself, but also the necessary cover-up, are uncannily similar.

The perpetrators performed faithfully in line with the blueprint furnished to them on ‘how to kill and how to escape’ which was, it must be said, crude in the extreme. And lest we forget, behind each of these crimes were ordinary human lives destroyed and families torn apart.

And to pre-empt inevitably cynical scoffing, these were not ‘collateral damage’ of war, (there are no ‘perfect’ wars as we are told), but deliberate barbarities meant to enforce chilling ‘total political control’ in relation to gross corruption or the subjugation of minorities alike.

In one particular year alone, (ie 2006) taking as an example, three ‘emblematic cases’ featured all these ominous signs, apart from the killings of lesser known unfortunates. These three cases are the assassination of minority ethnicity students who were about to enter university (the ‘Trinco 5 case’), the brutal extra-judicial killings of aid workers in Mutur and the ‘disappearance’ of a Vice Chancellor in the heart of Colombo’s high security zone complex (Professor S Raveendranath of the Eastern University).

Continue reading ‘Lasantha Wickrematunge’s killers are probably laughing up their sleeves as public attention remains focused on the Driver abduction case. This may be exactly what the ‘Deep State’ forces wanted all along.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

இலங்கை அதன் 77 வது சுதந்திர தினத்தை பெப்ரவரி 4 ஆம் திகதி செவ்வாய்கிழமை கொண்டாடியது.அநுர குமார திசாநாயக்க ஜனாதிபதியாக பதவியேற்ற பிறகு இடம்பெற்ற முதலாவது சுதந்திரதினக் கொண்டாட்டம் என்பதால் இந்த தடவை அதற்கு ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் இருக்கிறது.

சுதந்திரதின நிகழ்வை நடத்திய விதத்துக்காக ஜனாதிபதி திசாநாயக்கவுக்கும் அவரின் ஜனதா விமுக்தி பெரமுன (ஜே.வி.பி.) தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்துக்கும் பெரும் பாராட்டுகள் கிடைத்திருக்கின்றன.

77 வது சுதந்திர தினம் கொழும்பு சுதந்திர சதுக்கத்தில் கண்ணியமாகவும் கௌரவமாகவும் பெப்ரவரி 4 ஆம் திகதி கொண்டாடப்பட்டது. கடந்த காலத்தைப் போன்று பகட்டு ஆரவாரம் எதுவும் இல்லாமல் மிகவும் எளிமையான முறையில் அந்த கொண்டாட்டம் இடம்பெற்றது. 2023 ஆம் ஆண்டில் படையினரின் அணிவகும்பில் 3,384 பேர் பங்கேற்றனர். இந்த தடவை அந்த எண்ணிக்கை 40 சதவீதத்தினால் குறைக்கப்பட்டு 1,873 படைவீரர்களே அணிவகுப்பில் பங்கேற்றனர். அதில் இராணுவ வாகனங்களைக் காணவில்லை. கடந்த வருடம் 19 விமானங்கள் பறந்த இடத்தில் இந்த தடவை வெறுமனே மூன்று விமானங்களே பறந்தன. மொத்தச் செலவினம் கடந்த வருடத்தைய மொத்த செலவினம் 20 கோடி ரூபாவில் இருந்து இவ்வருடம் 8 கோடி ரூபாவாக குறைக்கப்பட்டது.

இலங்கையின் தேசியகீதம் தமிழிலும் இசைக்கப்பட்டது என்னை மிகவும் கவர்ந்த முக்கிய அம்சமாகும். வைபவத்தின் தொடக்கத்தில் தேசிய கீதப் சிங்களத்தில் இசைக்கப்பட்டது. இறுதியில் அது தமிழில் இசைக்கப்பட்டது. “ஸ்ரீலங்கா தாயே” என்று தமிழில் இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்களைக் கொண்ட அணி பாடுவதைக் கேட்டபோது பெருமையாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.

தேசிய கீதம் தமிழில் இசைக்கப்படுமா என்று முன்னதாக எனக்கு சந்தேகம் இருந்தது. ஏனென்றால் இந்த ஜே.வி.பி. / தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கம் ஐக்கியத்துக்கும் (Unity) ஒருமித்த தன்மைக்கும் ( Uniformity) இடையேயான வேறுபாட்டைப் பற்றி குழப்பத்துக்கு உள்ளாகியிருந்தது. அமைச்சரவையில் இலங்கை தமிழர்கள் அல்லது முஸ்லிம்கள் உள்ளடக்கப்படாதது தொடர்பான கேள்விக்கு இந்த அரசாங்கம் நொண்டிச் சாட்டுக்களை கூறியது. அதே போன்றே சுதந்திர தினத்தில் தமிழைப் புறந்தள்ளி விட்டு ‘ நாங்கள் எல்லோரும் இலங்கையர்களே ‘ கூறி அதை அரசாங்கம் நியாயப்படுத்தும் என்று நான் நினைத்தேன்.

அதனால் தேசிய கீதம்்தமிழில் இசைக்கப்பட்டது குறித்து நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். மகிந்தவினதும் கோடடாபயவினதும் ராஜபக்ச ஆட்சிகளில் அவ்வாறு அவ்வாறு நடைபெறவில்லை. இந்த நாட்டின் இரு உத்தியோகபூர்வ மற்றும் தேசிய மொழிகளில் தமிழும் ஒன்றே என்பதுடன் அது சனத்தொகையில் சுமார் 25 சதவீதமானோரின் தாய்மொழியாகவும் இருக்கின்ற போதிலும், சுதந்திர தினத்தில் தேசிய கீதம தமிழில் இசைக்கப்படுவதைக் கண்டும் கேட்டும் தமிழர்கள் மகிழ்ச்சியடைவது என்பது உண்மையில் வருத்தத்துக்குரிய ஒரு நிலைமையாகும். ஆனால், சின்னச்சின்ன தயவுகள் காண்பிக்கப்படும் போதெல்லாம் நன்றிகூற நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்ற அளவுக்கு தமிழர்கள் அவலநிலையில் இருக்கிறார்கள்.

ஆதனால் இத்தகைய ஒரு பின்புலத்தில் இலங்கையின் தேசிய கீதத்தின் படிமுறை வளர்ச்சி மற்றும் சுதந்திரத்துக்கு பிறகு அது தமிழில் இசைக்கப்படுவதன் வரலாறு குறத்து இந்த கட்டுரை கவனம் செலுத்துகிறது. எனது முன்னைய சில கட்டுரைகளின் உதவியுடன் இதை எழுதுகிறேன்.

Continue reading ‘ஸ்ரீலங்கா தாயே” இலங்கையின் தேசிய கீதத்தின் படிமுறை வளர்ச்சி மற்றும் சுதந்திரத்துக்கு பிறகு அது தமிழில் இசைக்கப்படும் வரலாறு’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Sri Lanka celebrated seventy-seven years of gaining independence from British rule last Tuesday(Feb 4).The occasion was of historic importance as it was the first Independence day under the presidency of Anura Kumara Dissanayake.President Dissanayake and his JVP led NPP Government earned much kudos for the manner in which the 77th freedom day event was held.

The 77th Indendence day was celebrated with dignity and decorum at the Independence square on Feb 4th. It was a low-key affair sans grandiose expenditure as in the past. The participants in the march Past were reduced by 40% from 3,384 in 2024 to 1,873 individuals. There were no military vehicles in the parade. The number of aircraft in the Fly Past was reduced to three from last year’s nineteen.. The total expenditure was reduced from Rs. 200 million last year to Rs. 80 million this year.

What was most welcome to this writer was the singing of Sri Lanka’s national anthem in Tamil also. The national anthem was sung in Sinhala at the beginning of the ceremony. It was sung in Tamil at the end. It was with pride and happiness that one listened to the choir of Hindus,Muslims and Christians singing “Sri Lanka Thhayae” in Tamil.

Earlier I had doubts whether the National anthem would be sung in Tamil because this JVP-NPP regime is so confused about the difference between unity and uniformity. This Govt comes out with lame excuses when it is queried about the non -inclusion of Sri Lankan Tamils or Muslims in the cabinet.Likewise I thought it will exclude Tamil ob Independence day and justify it by saying we are all Sri Lankans.

As such as I was happy about the national anthem being sung in Tamil also. This was not the case during the Rajapaksa regimes of Mahinda and Gotabaya. It is indeed a sad situation where Tamils feel happy to see and hear the national anthem being sung in Tamil on Independence day despite the fact that Tamil is one of the two official and national languages in this country and also the mother tongue of nearly 25% of the population. But then the Tamil plight is such that one is compelled to be thankful for small mercies.

It is against this backdrop therefore that this column focuses on the evolution of Sri Lanka’s national anthem and the history of it being sung in Tamil after Independence. I shall do so with the aid of some of my earlier writings.

Continue reading ‘“Sri Lanka Thaayae”: How the National Anthem Written by Ananda Samarakoon was Translated into Tamil by “Pundit” M. Nallathamby with Government Approval.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Former Jaffna district Parliamentarian and Ex- Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK) president Somasundaram Senathirajah known widely as “Maavai”Senathirajah passed away in the Intensive Care Unit of the Jaffna Teaching Hospital on 29 January 2025. The veteran Tamil political leader’s funeral was held at his residence in Maaviddapuram on 2 February 2025. The cremation was at the Thanchankaadu Hindu cemetery in Maaviddapuram on the same day.

A very large number of people including politicians of different hues paid their respects and also participated in the funeral proceedings. Various condolence messages were also issued. Among those who paid their respects personally in the days prior to the funeral ceremony were President Anura Kumara Dissanayake ,Sri Lanka Muslim Congress leader Rauff Hakeem and Sri Lanka Podujana Peramuna(SLPP)national list MP Namal Rajapaksa.

Several political party leaders and representatives spoke at the funeral on Sunday Feb 2. These included Tamil Progressive Alliance(TPA) president Mano Ganesan, All Ceylon Makkal Congress (ACMC)leader Rishad Bathiudeen, Ceylon Workers Congress(CWC) general -secretary Jeevan Thondaman, Peoples Liberation Organization of Tamil Eelam(PLOTE)leader Dharmalingam Siddharthan, Eelam Peoples Revolutionary Liberation Front(EPRLF) leader Suresh Premachandran and United National Party(UNP) chairman Wajira Abeywardana who represented party leader and former president Ranil Wickremesinghe.

Maavai Senathirajah born on 27 October 1942 , became a member of the Ilankai Thamil Arasuk Katchi known in English as the Federal Party(FP) in 1960 as an eighteen year old student. He served as the ITAK’s youth front leader, general secretary and president at different times. As a youthful political activist Senathirajah was involved in many non-violent political protests and suffered imprisonment for nearly seven years in eight different prisons. Senathirajah also served as a parliamentarian for 25 years.

Maavai Senathirajah was the last of the ITAK stalwarts who had been active in the party from the days of co-founder cum leader Samuel James Veluppillai Chelvanayagam. Maavai was a veteran of 65 years vintage in the ITAK. Yet his body was not laid in state for people to pay their respects at the ITAK headquarters on Martin road,Jaffna. Furthermore a large number of ITAK frontline leaders including the party’s acting leader CVK Sivagnanam, acting secretary Dr.P.Sathialingam, Party spokesperson MA Sumanthiran and Administrative secretary Xavier Kulanayagam were not present at the funeral on Sunday.

Gang Dressed in Black

A key reason for many ITAK party leaders and stalwarts being absent from the funeral was due to a campaign of harassment and intimidation. A gang of intoxicated thugs dressed in black had been accosting and threatening some people arriving at or departing from the funeral house. There had been a few scuffles also. This was on Friday and Saturday before the funeral on Sunday.

Continue reading ‘“Gang in Black” Mars ITAK Leader Maavai Senathirajah’s Funeral by Intimidating Attendees.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

மாவை சேனாதிராஜா என்று அறியப்பட்ட யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தின் முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினரும் இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் தலைவருமான சோமசுந்தரம் சேனாதிராஜா யாழ்ப்பாணம் போதனா வைத்தியசாலையின் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் 2025 ஜனவரி 29 ஆம் திகதி காலமானார். மூத்த தமிழ் அரசியல் தலைவரின் இறுதிச்சடங்குகள் 2025 பெப்ரவரி 2 ஆம் திகதி மாவிட்டபுரத்தில் உள்ள அவரது வீட்டில் நடைபெற்றன. அதே தினம் மாவிட்டபுரம் தச்சன்காடு இந்து மயானத்தில் அவரது பூதவுடல் தகனம் செய்யப்பட்டது.

பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளையும் குழுக்களையும் சேர்ந்த பெருமளவு அரசியல்வாதிகளும் பெருந்திரளான மறைந்த தலைவருக்கு தங்களது இறுதி மரியாதைகளைச் செலுத்தி இறுதிச் சடங்குகளில் கலந்துகொண்டனர். அனுதாபச் செய்திகளும் குவிந்தன. இறுதிச் சடங்குகளுக்கு முன்னரான நாட்களில் அமரரின் வீட்டுக்கு வந்து இறுதி மரியாதை செலுத்தியவர்களில் ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்க ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ் தலைவர் ரவூப் ஹக்கீம் மற்றும் ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவின் தேசிய அமைப்பாளரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான நாமல் ராஜபக்ச ஆகியோரும் அடங்குவர்.

பெப்ரவரி 2 ஆம் திகதி ஞாயிற்றுக்கிழமை இறுதிச்சடங்குகளில் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களும் பிரதநிதிகளும் அஞ்சலி உரைகளை நிகழ்த்தினர். அவர்களில் தமிழ் முற்போக்கு கூட்டமைப்பின் தலைலர் மனோ கணேசன், அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸின் தலைவர் ரிஷாத் பதியுதீன், இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸின் பொதுச் செயலாளர் ஜீவன் தொண்டமான், தமிழீழ மக்கள் விடுதலை கழகத்தின் (புளொட் ) தலைவர் தருமலிங்கம் சித்தார்த்தன், ஈழமக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் (ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ்.) தலைவர் சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரன், முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் சார்பில் ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் தவிசாளர் வஜிர அபேவர்தன ஆகியோரும் அவர்களில் அடங்குவர்.

1942 அக்டோபர் 27 ஆம் திகதி பிறந்த மாவை சேனாதிராஜா பதினெட்டு வயது மாணவனாக 1960 ஆம் ஆண்டில் தமிழரசு கட்சியின் உறுப்பினராக சேர்ந்தார். தமிழரசு கட்சியின் இளைஞர் அணியின் தலைவராக, பொதுச் செயலாளராக அவர் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் அவர் பணியாற்றினார். ஒரு இளம் அரசியல் செயற்பாட்டளராக சேனாதிராஜா அமைதிவழிப் போராட்டங்கள் பலவற்றில் பங்கேற்றதுடன் எட்டு சிறைகளில் சுமார் ஏழு வருடகாலம் சிறைவாசம் அனுபவித்தார். அவர் 25 வருடங்களாக பாராளுமன்ற உறுப்பினராகவும் இருந்தார்.

தமிழரசு கட்சியின் தாபகத் தலைவர் சாமுவேல் ஜேம்ஸ் வேலுப்பிள்ளை செல்வநாயகத்தின் காலந்தொட்டு கட்சியில் தீவிரமாக இயங்கிய முக்கியஸ்தர்களில் கடைசி ஆள் மாவை சேனாதிராஜா. சுமார் 65 வருட காலமாக தமிழரசு கட்சிக்காக தன்னை அர்ப்பணித்த ஒரு முக்கியமான தலைவர் அவர். ஆனால், யாழ்நகரில் மார்ட்டின் வீதியில் அமைந்திருக்கும் தமிழரசு கட்சியின் தலைமையகத்தில் மக்கள் அஞ்சலிக்காக அவரின் பூதவுடல் வைக்கப்படவில்லை. மேலும் கட்சியின் பதில் தலைவர் சி.வி.கே. சிவஞானம், பதில் செயலாளர் வைத்தியக்கலாநிதி பி.சத்தியலிங்கம், கட்சியின் பேச்சாளர் எம்.ஏ. சுமந்திரன், நிருவாகச் செயலாளர் சேவியர் குலநாயகம் உட்பட கட்சியின் பெரும் எண்ணிக்கையான முன்னரங்கத் தலைவர்கள் ஞாயிறன்று இறுதிச்சடங்குகளில் பங்கேற்கவில்லை.

Continue reading ‘மாவை சேனாதிராஜாவின் இறுதிச்சடங்குகளை குதியாட்டங்களினால் களங்கப்படுத்திய கறுப்புச்சட்டை கும்பல்’ »

by

Tisaranee Gunasekara

“The past is never dead. It’s not even the past.”
William Faulkner (Requiem for a Nun)

On May 5, 2013, Rohitha Rajapaksa, the youngest son of president Mahinda Rajapaksa, assaulted rugby referee Dimitri Gunasekera at Havelock Grounds, in full public view. His older brother, Yoshitha, intervened to stop the attack.

The referee’s crime – not qualifying the Navy team, captained by young Rohitha, to enter a rugby tournament.

After the attack was over, the covering up began.

Most mainstream media opted not to report the incident or dwell upon it too much. That, after all, was a time when the spectre of Lasantha Wickrematunga haunted every media organisation. Silence was the norm

Social media was less compliant. Enter denial/obfuscation. Asked on Twitter about the incident, brother Namal simply said, “It was a misunderstanding.” The head of the rugby governing body, Rajapaksa acolyte Asanga Seneviratne, went a step further, telling the BBC that “he didn’t believe there had been a physical assault,” only “unnecessary words” and promised an inquiry (BBC – 31.5.2013).

Orville Fernando, one of the few referees willing to speak up said many referees were retiring “because the governing body is not taking any steps that everyone is retiring” (Ibid)

Continue reading ‘The Rajapaksas are now practicing for their third comeback. Unlike in 2019/20 Rajapaksas cannot return on their own steam. They will need other help to open doors for them.’ »

By

Kishali Pinto -Jayawardene

What is most remarkable about the directive by the Attorney General to discharge three key suspects relating to the magisterial inquiry on the 2009 assassination of Sunday Leader editor, Lasantha Wickrematunge, easily one of Sri Lanka’s most emblematic cases of political impunity at the highest levels of political and military command, is the (apparently) stunned surprise of the state law office at the heated public controversy that has ensued in its wake.

An eminently predictable uproar

Surely what else could have been expected? That the discharge order, curiously if not bizarrely communicated under the hand of the Attorney General himself to the Criminal Investigation Department (CID) on 27th January 2025, would not have been ‘leaked’? Perhaps that may have been the case earlier but scrutiny of such acts by a bitterly angry public is at an unprecedentedly high level.

It would have been naïve to expect otherwise. That being said, it needed an extraordinary amount of gumption and guts (pejoratively speaking) for the first law officer of the state to have put his personal stamp on a communication of this magnitude. We will not belabour that point for the moment.

Making the uproar worse was a (reported) response by a representative of the state law office to protestors who camped outside the Office on Thursday, that it owes no explanation to the public.

Hot on the heels of that defensive reaction, the Office issued a ‘clarification’ on the discharge order. In an obvious attempt at ‘damage control,’ the ‘clarification’ claimed that the ‘leaked’ discharge order was not an accurate reflection of the communication in issue to the CID.

Further, the discharge of the three suspects related to an ‘alleged abduction’ of Mr Wickramatunge’s driver, (who was not an eyewitness to the murder), which was recorded six years after the incident.

Continue reading ‘The Eminently Predictable Public Uproar Over the Attorney-General’s Personal Directive to the CID to Release Three key Suspects Relating to the Magisterial Inquiry into the 2009 Assassination of “Sunday Leader” Editor Lasantha Wickrematunge’ »

By Veeragathy Thanabalasingham

The Sri Lankan Tamil polity lost two of its senior-most political leaders in a short span of time. Despite a 10-year age gap between the two, they had devoted more than six decades of their life to the democratic struggle for the political rights of Sri Lankan Tamil people.

Mavai Senathirajah passed away on 29 January, one day short of the seven-month mark of Rajavarothayam Sampanthan’s death on 30 June 2024. His funeral was held last Sunday (2) in his hometown of Maviddapuram in the Jaffna District with the participation of a large number of politicians from various political parties as well as the public.

Although Senathirajah and Sampanthan cannot be compared in many respects, there was a commonality between them as leaders of the main political movement representing the Sri Lankan Tamil people during the more than 15 years following the end of the civil war.

Another similarity between the two is that they must have spent their last days in agony, as the Tamil polity is more fractured than ever before and in crisis without a responsible leadership. In fact, both of them are responsible for such an unfortunate situation.

Continue reading ‘Mavai Senathirajah is an example not only of how a leader of a political party should not act, but also of how a party should not treat its senior leader.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

தளபதி ‘ கேணல் ‘ கிட்டுவின் வாழ்வும் காலமும் – 4

தமிழீழ விடுதலை புலிகளின் முன்னாள் யாழ்ப்பாண மாவட்ட இராணுவத் தளபதி கிட்டு என்ற சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமாரின் வாழ்வும் காலமும் இந்த நீண்ட கட்டுரையின் கவனக்குவிப்பாக இருந்துவருகிறது. முதல் மூன்று பாகங்களும் வல்வெட்டித்துறையை சேர்ந்த பதினெட்டு வயதான இளைஞன் எவ்வாறு விடுதலை புலிகள் இயக்கத்தில் ஒரு கெரில்லாப் போராளியாக இணைந்து படிப்படியாக உயர்ந்து யாழ்ப்பாணத்தின் ” முடிசூடா மன்னாக ” வந்தார் என்பதை விளக்கின. கிட்டுவும் அவரது சில தோழர்களும் இந்திய கடற்படை தங்களை கைதுசெய்வதை தடுக்க தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள். அவர்களின் மரணத்துக்கு வழிவகுத்த சூழ்நிலைகள் குறித்து நான்காவதும் இறுதியுமான இந்த பாகம் விளக்குகிறது.

இந்த கட்டுரைத் தொடரில் ஏற்கெனவே குறிப்பிடப்பட்டதைப் போன்று 1987 மார்ச் 30 ஆம் திகதி அவரது வாகனத்தின் மீது குண்டு வீசப்பட்டதால் கிட்டு ஒரு காலை இழந்தார். அதையடுத்து அவர் தீவிர இராணுவ சேவையில் இருந்து ” கட்டாய ஓய்வைப் ” பெற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டார். துடிப்பான போராளியான கிட்டு தனது போராட்ட நாட்கள் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்ற யதார்த்தத்தை ஏற்றுக் கொள்வதற்கு தயாராயிருக்கவில்லை. இந்தியாவுக்கு சென்று செயற்கைக் கால் ஒன்றை பொருத்திக் கொள்வதற்கான சாத்தியப்பாடுகள் குறித்து அவர் ஆராய தீர்மானித்தார்.

1987 ஜூலை நடுப்பகுதியில் புங்குடுதீவில் இருந்து யாழ்ப்பாணத்தில் தனக்கு அடுத்த நிலையில் இருந்த ரஹீமுடனும் இன்னொரு மூத்த போராளியான செர்ணத்துடனும் சேர்ந்து கிட்டு இரகசியமாக படகு மூலம் இந்தியாவுக்கு சென்றார். சில வாரங்கள் கழித்து 1987 ஜூலை 29 ஆம் திகதி இந்திய பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும் இலங்கை ஜனாதிபதி ஜே. ஆர்.ஜெயவர்தனவும் இந்திய — இலங்கை சமாதான உடன்படிக்கையில் கைச்சாத்திட்டனர். அதையடுத்து போரில் ஒரு தணிவு ஏற்பட்டது. தமிழ்நாட்டில் இருந்து பெரும் எண்ணிக்கையான விடுதலை புலிகள் இலங்கைக்கு திரும்பினர்.

விடுதலை புலிகள் மீது நிறைந்த அனுதாபம் கொண்டிருந்த அன்றைய தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் எம்.ஜி. இராமச்சந்திரனை கிட்டு சந்தித்தார். அவர் பல வழிகளிலும் விடுதலை புலிகளுக்கு உதவினார். மெட்ராஸில் ( இன்றைய சென்னை ) அசோக் நகரில் உள்ள செய்கை அவயவங்கள் பொருத்தும் மருத்துவ நிலையத்தில் கிட்டு மருத்துவ பராமரிப்பைப் பெறவதற்கு முதலமைச்சர் ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுத்தார்.

ஆனால், நிலைவரங்கள் விரைவாக மாறத் தொடங்கின.1987 அக்டோபரில் இந்திய அமைதிகாக்கும் படைகளுக்கும் விடுதலை புலிகளுக்கும் இடையில் போர் மூண்டது. நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆர். அப்போது மருந்தவ சிகிச்சைக்காக அமெரிக்கா சென்றிருந்தார். விடுதலை புலிகளின் அரசியல் மதியூகி அன்ரன் பாலசிங்கமும் யோகி மற்றும் திலகர் போன்ற அரசியல் பிரிவின் மூத்த உறுப்பினர்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த நிலையில், மெட்ராஸில் பிரதான அரசியல் பேச்சுவார்த்தையாளர் கிட்டு மீது திணிக்கப்பட்டது. அரசியல் பிரிவின் இன்னொரு மூத்த தலைவரான ‘பேபி’ சுப்பிரமணியமும் அப்போது மெட்ராஸில் இருந்தார். ஆனால் செயற்பாடுகளில் தீவிர ஈடுபாடு காட்டாமல் அமைதியாக இருப்பதற்கு அவர் விரும்பினார்.

கலைஞர்

அன்று எதிர்க்கட்சியாக இருந்த திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தின் தலைலர் கலைஞர் முத்துவேல் கருணாநிதியை சந்தித்த கிட்டு விடுதலை புலிகளின் சார்பில் வேண்டுகோள் விடுத்தார். எம்.ஜி.ஆருக்கு நெருக்கமானவர்களாக விடுதலை புலிகளை கலைஞர் கருதியதால் அவருக்கும் அவர்களுக்கும் இடையிலான உறவுகள் கசப்படைந்திருந்தன. என்றாலும், திராவிட முன்னேற்ற கழகத்தின் முக்கியஸ்தரான வைகோ என்று அறியப்பட்ட வை. கோபாலசுவாமி ஊடாக கருணாநிதியுடன் உறவுகளை மீண்டும் ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்கு கிட்டுவினால் முடிந்தது. தமிழ்நாட்டில் உள்ள பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்களையும் கிட்டு சந்தித்தார்.

அதன் விளைவாக கருணாநிதியும் தமிழ்நாட்டின் ஏனைய அரசியல் தலைவர்களும் இந்திய அமைதிகாக்கும் படைகளுக்கும் விடுதலை புலிகளுக்கும் இடையில் மூண்ட போரைக் கடுமையாக கண்டனம் செய்தார்கள். உடனடியாக போர்நிறுத்தம் செய்யப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் கோரிக்கை விடுத்தார்கள். தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஊடகங்களுடனும் இந்தியாவை தளமாகக் கொண்டு செயற்பட்ட சர்வதேச ஊடகங்களுடனும் கிட்டு தொடர்பாடல்களைச் செய்தார். அதன் விளைவாக விடுதலை புலிகளின் நிலைப்பாட்டுக்கு தமிழ்நாட்டிலும் வேறு சில இந்திய மாநிலங்களிலும் பிரசித்தம் கிடைத்தது. மேற்குலக நாடுகளில் இருந்த விடுதலை புலிகள் சார்பு அமைப்புக்களுடனும் கிட்டு தொடர்பில் இருந்தார்.

Continue reading ‘“கேணல்” கிட்டு என்ற சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமாரின் வாழ்வும் மரணமும் உண்மையிலேயே வடக்கு போராளி ஒருவரின் வீரகாவியம்.’ »

By Tisaranee Gunasekara

“There’s a world outside your window…” – Band Aid (Do they know it’s Christmas?)

Austrian writer and Nobel Laureate Elfriede Jelinek’s magnum opus, ‘The Children of the Dead’, unfolds in the Austrian mountain resort, Alpenrose. Amongst the inn’s guests are three zombies, seeking ways to return to life. A fellow guest recognises one of the zombies as a man who died recently, but decides to say or do nothing about this knowledge: “One can’t just blurt out, aren’t you dead, Herr Gstranz, it would be too embarrassing.”

Jelinek’s zombies know they are dead. Lankan Opposition doesn’t. It suffered two devastating defeats in under two months. But it is yet to face that fact, let alone overcome it.

Ranil Wickremesinghe’s presidency was a black swan event (outcomes which are rare, high profile, and hard to predict – a concept popularised by hedge fund manager turned mathematical statistician Nassim Nicholas Taleb in his book, ‘The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable’); during his presidency, the ruling party was not the UNP but the SLPP. His defeat at the Presidential election and his rag-tag coalition’s rout at the Parliamentary poll were foregone conclusions.

The trouncing of Sajith Premadasa and the SJB was quite another matter. Normally, either the ruling party or the main opposition party (or a candidate backed by it, as in 2015) win in Lankan elections. 2024 was the first time a small third party (dismissively referred to ‘thunpavo’ – tripeds – in allusion to its 3% of national vote in 2019/20) won two national elections (back-to-back) and with wide margins, beating ruling and main opposition parties.

The twin defeats suffered by the SJB were thus unique. The post-mortems of those two defeats too should have been of corresponding extensiveness and incisiveness. These, after all, were not ordinary deaths. They defy easy explanations let alone blasé dismissals. Every organ, however minute, has to be examined to determine the root causes of these unexpected demises.

Instead, there was no post-mortem at all. The only thing that came close to such an examination was Imtiaz Bakir Markar’s December 2024 letter to SJB leader. But that document is likely to suffer the same fate as the 2004 Panditharatne Report to Ranil Wickremesinghe – gather dust in some corner.

Before the answer, there must be the question. Has the SJB – and especially its leader – asked why he and his party lost two elections they should have won, had every chance of winning? Voters being duped by the NPP/JVP’s unrealisable promises is no answer. The manifestos of all contenders were little more than wish-lists. How come more voters preferred the NPP/JVP fairy tale to the SJB one?

Continue reading ‘The issue is not whether Mahinda Rajapaksa deserves an official residence or not. The issue is whether retired presidents should be maintained in such princely style – especially in a country where poverty has doubled since 2019 due mainly to the inane governance of the Rajapaksa family’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

‘ மாவை’ சேனாதிராஜா என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட முதுபெரும் தமிழ் அரசியல் தலைவர் சோமசுந்தரம் சேனாதிராஜா 2025 ஜனவரி 29 தனது இறுதிமூச்சை விட்டார். எண்பது வயதைக் கடந்த, ஆறு அடி உயரமான அவர் மாவிட்டபுரத்தில் உள்ள தனது வீட்டில் ஜனவரி 26 ஆம் திகதி குளியலறையில் வீழ்ந்து தலை அடிபட்டதை அடுத்து தெல்லிப்பழை ஆதார வைத்தியசாலையில் சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்டார். அவருக்கு மூளையில் இரத்தக்கசிவு ஏற்பட்டதாக அங்கு கண்டறியப்பட்டதை அடுத்து யாழ்ப்பாணம் போதனா வைத்தியசாலைக்க மாற்றப்பட்டு அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டார். சுயநினைவு திரும்பாத நிலையில் மாவை சேனாதிராஜா புதன்கிழமை காலமானார். இறுதிச் சடங்குகள் பெப்ரவரி 2 ஆம் திகதி ஞாயிறன்று மாவிட்டபுரத்தில் இடம்பெற்றன.

இளம் அரசியல் கிளர்ச்சிவாதிகள் பொறுப்புமிக்க அரசியல் தலைவர்களாக வளர்ந்த உதாரணங்கள் வரலாற்றில் நிறைந்து கிடக்கின்றன. குதியாட்டம் போடுகின்ற ஆர்ப்பாட்டங்களிலும் அரசியல் இயக்கங்களிலும் ஈடுபட்ட இளைஞர்கள் வாழ்வின் பிற்பகுதியில் சட்டபூர்வமான அரசியல் முறைமையின் உறுதியான , பாரம்பரியத் தூண்களாக மாறுகிறார்கள். இதற்கு இலங்கையின் இனப்பிளவின் இருமருங்கிலும் நிறைய உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. அந்த உதாரணங்களின் பட்டியலில் மாவை சேனாதிராஜாவும் அடங்குகிறார்.

மாவை சேனாதிராஜா கடந்த காலத்தில் ஒரு அரசியல் கைதியாக பல்வேறு சிறைகளில் தனது வாழ்வின் பல வருடங்களை கழித்த ஒரு இலங்கை தமிழ் அரசியல்வாதி. முன்னாள் அரசியல் கிளர்ச்சிவாதி தனது வாழ்வின் பிற்பகுதியில் இலங்கை தமிழர்களின் பிரதான அரசியல் கட்சியின் மதிப்புமிக்க தலைவராக வந்தார். இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் முன்னாள் தலைவர் 25 வருடங்களாக பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்தார்.

‘ சேனாதி அண்ணன்’

மாவை சேனாதிராஜா பற்றிய இந்த கட்டுரையை ஒரு தனிப்பட்ட குறிப்புடன் தொடங்க விரும்புகிறேன். அரை நூற்றாண்டுக்கும் அதிகமான காலமாக ‘சேனாதி அண்ணனை ‘ நான் அறிவேன். கடந்த நூற்றாண்டின் எழுபதுகளின் முற்பகுதியில் வட்டுக்கோட்டை யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியின் ஒரு கல்வி பொதுத்தராதர உயர்தர வகுப்பு மாணவனாக இருந்தபோது நான் அவரை அறிந்து கொண்டேன். அப்போது அவருடன் தனிப்பட்ட முறையில் பழகவில்லை.

சிறிமா பண்டாரநாயக்கவின் ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்க காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மத்தியில் பெருமளவில் அமைதியின்மை நிலவிய நாட்கள் அவை. அந்த காலப்பகுதியில் பல ஹர்த்தால்கள், பகிஷ்கரிப்புகள், ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலங்கள் , கறுப்புக்கொடிப் போராட்டங்கள் இடம்பெற்றன.

அவற்றில் முக்கியமான ஒரு இளம் செயற்பாட்டாளராக சேனாதிராஜா முன்னரங்கத்தில் நின்றார். ஆறு அடி உயரம்கொண்ட அவர் ஆஜானுபாகுவான தோற்றமுடையவர். தலைமுடியை நீழமாக வளர்த்திருந்த அவர் தலையைச் சுற்றி ஒரு மெல்லிய பட்டியைக் கட்டிய வண்ணம் நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு வருவார்.

பிரதமர் சிறிமா பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கத்தினால் கைதுசெய்யப்பட்டு விசாரணையின்றி தடுத்துவைக்கப்பட்ட 42 இளைஞர்களில் மாவை சேனாதிராஜாவும் ஒருவர். வண்ணை ஆனந்தன் என்ற ஆனந்தவிநாயகம், காசி ஆனந்தன் என்ற காத்தமுத்து சிவானந்தன், மாவை சேனாதிராஜா என்ற சோமசுந்தரம் சேனாதிராஜா ஆகிய மூவரும் அன்று அரசியல் கைதிகளாக பல வருடங்களாக தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர். இவர்கள் மூவரும் அரசியல் விழிப்புணர்ச்சி கொண்ட தமிழ் மாணவர்கள், இளைஞர்கள் பலருக்கு உத்வேகத்தைக் கொடுத்த தமிழ் ஹீரோக்கள்.

Continue reading ‘மாவை சேனாதிராஜா: பேரினவாத மேலாதிக்கத்துக்கு எதிரான தமிழர் அரசியல் உரிமைப் போராட்டத்தின் ஐந்து தசாப்தங்களுக்கும் அதிகமான சின்னம்’ »

By

Kishali Pinto – Jayawardene

President Anura Kumara Dissanayake’s warning that he intends to order the Sri Lanka Army to transport rice from the mill to the stores if the owners of rice mills do not act according to Government directives, is less than reassuring. This awakens uncanny if not unsettling echoes of former President Gotabhaya Rajapaksa’s vain thundering in 2022 that the military will be deployed for organic farming after farmers and agriculture officials resisted his suicidal overnight ban on chemical fertiliser.

Reminders of past Presidential errors

To be scrupulously fair, the two situations are factually different in nature. In the present instance, a Government with an ‘unprecedented mandate’ has been rendered impotent by large scale mill owners resulting in rice shortages and price fluctuations in the market. The result is President Dissanayake’s threat to bring in the military to break the spine of the ‘rice mafia.’

Previously, Gotabhaya Rajapaksa, (brought in also on an unprecedented mandate in 2019), embarked on a costly political misadventure later blamed by him on his advisors to achieve the goal of Sri Lanka being the ‘first country’ to eliminate the use of chemical fertiliser.

This crazed pattern that Sri Lankan political leaders exhibit, of boasting in being the ‘first’ in something or another defies ordinary comprehension, it must be said.

Anyway, former President Rajapaksa himself was ‘eliminated,’ (politically speaking that is) though he escaped a far more dire fate at the hands of a raging mob by the ‘skin of his teeth’ as the biblical phrase nicely puts it. Even so, the point here is common to both situations.

Simply stated, the calling out of the military in matters of civil governance is entirely antithetical to the very idea of governance itself.

Perhaps the NPP (National Peoples’ Power) torchbearers hailing from the lofty realms of academia may explain this fundamental lesson to their comrades in the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) before we have a Gotabaya-style repeat.

Continue reading ‘President Dissanayake’s warning that he will order the Army to transport rice from the mill to the stores awakens uncanny echoes of ex-President Gotabhaya’s vain thundering in 2022 that the military will be deployed for organic farming after farmers resisted his suicidal overnight ban on chemical fertiliser.’ »

By

Tisaranee Gunasekara

“One ring to bring them all and in the darkness bind them.” The Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien

J.R.R. Tolkien’s One Ring was an instrument of power and suppression, forged to subjugate the free people of Middle Earth. Yet, the first word-picture of the Ring begins by emphasising its seeming ordinariness. When Frodo Baggins, the hobbit to whom the One Ring is entrusted, takes it out of his pocket, it “appeared plain and smooth, without mark or device he could see.

The gold looked very fair and pure, and Frodo thought how rich and beautiful its colour, how perfect its roundness. It was an admirable thing and altogether precious. When he took it out he had intended to fling it from him into the very hottest part of the fire. But he found now that he could not do so…” (The Lord of the Rings).

A key plot point is thus sketched in few simple sentences. The possessor does not own the Ring; the Ring owns the possessor. The Ring might seem an attractive or useful commodity; but in truth, it is the master.

The Sri Lankan executive presidency is no different. Since 1994, all but one president pledged to abolish the system. None did. Chandrika Bandaranaike Kumaratunga spent her first term exercising the powers of the presidency to the fullest. She made an attempt to abolish the presidency via a new constitution only in her second term and abandoned it in the face of opposition by the UNP, the JVP and the JHU.

Mahinda Rajapaksa pledged to abolish the presidency in 2005 and 2010. During the 2010 parliamentary election, the UPFA asked for a two thirds mandate to abolish the presidency. Having garnered a near two thirds majority, Mr. Rajapaksa did the opposite; his 18th Amendment enhanced presidential powers still further and removed presidential term limits.

Maithripala Sirisena forgot his promise of abolishment within a year and staged the 52-day coup in the hope of winning a second term. Ranil Wickremesinghe, a strong backer of abolishment while in opposition, focused all his guile on winning a second term once he gained the presidency.

Tolkien’s One Ring can be destroyed only by casting it into the Crack of Doom in the Mount Doom. Frodo braves many dangers, risks his life again and again in this quest. But in the end, the greatest and deadliest challenge he faces is not from enemy armies, murderous orcs or fallen mages but his own lust for the ring, himself.

Abolishing the executive presidency has been a long standing demand and a promise of the JVP. The NPP inherited that demand and promise. During 2024 presidential and parliamentary elections, Anura Kumara Dissanayake pledged to abolish the presidency via a new constitution. Instead of reinventing the wheel, his government would begin the constitution making process from where the Sirisena-Wickremesinghe government left off, he stated.

Yet, when asked about abolishing the executive presidency during a recent marathon interview with Sirasa, President Dissanayake seemed to equivocate. Perhaps because he has nothing much to say. The new government is yet to appoint any committee, council or commission charged with completing the constitution drafting process.

True, the government has much on its plate, starting with such basics as rice and coconuts. But resolving critical everyday issues and making systemic changes are not mutually exclusive tasks. The renovation of rice storage facilities and the drafting of a new constitution can be done at the same time.

Worryingly, the government is not only not walking the talk; even the talk has been abandoned. President Dissanayake’s interview was a veritable marathon yet he made no mention of abolishing the executive presidency until asked about it.

Continue reading ‘Sri Lanka has been waiting from 1994 for a Frodo Baggins to take the One Ring of executive presidency and cast it into the Crack of Doom. Is the fifth President Dissanayake the real thing or another imposter?’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Veteran Tamil political leader Somasundaram Senathirajah popularly known as “Maavai” Senathirajah breathed his last on 29 January 2025. The octogenarian six-footer suffered a brain concussion after a fall in the bathroom of his residence at Maaviddapuram on January 26th. He was admitted to the Thellippalai base hospital where a brain haemorrage was detected. Senathirajah was then transferred to the Jaffna teaching hospital and placed under intensive care. Maavai Senathirajah passed away on Wednesday without regaining consciousness. The funeral was held at Senathirajah’s residence in Maaviddapuram on Sunday Feb 2nd. Cremation was at the Thachcankaadu Hindu Cemetery.

History is replete with instances of youthful political rebels blossoming into responsible political leaders . The rebellious youths who engaged in volatile protest demonstrations and campaigns, evolve in later life into stable, conventional pillars of the political establishment. Sri Lanka too has many such examples on either side of the ethnic divide. Maavai Senathirajah’s name too can be included in that list of examples.

Maavai Senathirajah is a Sri Lankan Tamil politician who spent many years of his life in different prisons as a political prisoner in the past. The yesteryear political rebel transformed into the respected leader of the premier political party of the Sri Lankan Tamils in later life. The former leader of the Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK) known as the Federal Party(FP) in English has been a Parliamentarian for 25 years. Five of these years was as a national list MP. He was for Twenty years an elected MP from Jaffna district.

“Senathi Annan”

Let me begin this article about ‘Maavai”Senathirajah on a personal note. I have known ” Senathi Annan” for 50 years. I first became acquainted with him as a GCE (AL) student at Jaffna College, Vaddukkoddai in the early seventies of the previous century. I did not interact closely with him then.

Those were the days of much student and youth unrest in Jaffna.The united front Govt of Prime minister Sirima Bandaranaike was in power then.. There were many Hartals, boycotts, protest marches, processions, black flag demonstrations, fasts etc in that period.Senathirajah was in the forefront as a prominent Tamil youth activist. Senathirajah the six-foot strapper cut a dashing figure then. The long haired Senathi would tie a band around his forehead then. At times he sported a moustache and beard too. Senathirajah striding with his chest thrust forward had a “revolutionary”appearance then.

Continue reading ‘Senior ITAK Leader Somasundaram “Maavai” Senathirajah was a Symbol of Tamil Political Resistance Against Majoritarian Hegemony.’ »

By

D.B.S. Jeyaraj

Life and Times of Tiger “Col” Kittu-4

The life and times of former Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE) military chief for Jaffna district, Sathasivampillai Krishnakumar, has been the focus of this extended article. The first thee parts published weekly in the “Daily Mirror” told the tale of how an eighteen year old youth from Valvettithurai in Jaffna joined the LTTE as a guerilla and rose from the ranks to become the “uncrowned king”of Jaffna. Krishnakumar known widely by his nom de guerre Kittu killed himself along with some of his comrades at arms to prevent capture by the Indian navy. The circumstances that led to tiger “Col” Kittu’s death are related in detail in this fourth and final part.

As stated in this article earlier the bomb thrown into Kittu’s vehicle on 30 March 1987 had resulted in him losing a leg. The loss of limb forced him into “compulsory retirement” from active military service. The combative Kittu was not prepared to accept the fact that his fighting days were over. He decided to go to India and explore the possibility of affixing an artificial limb

Kittu along with his Jaffna deputy Rahim and another senior tiger Sornam crossed over to India clandestinely by boat from Pungudutheevu in Jaffna in mid -july 1987. A few weeks later the India-Sri Lanka accord was signed on 29 July 1987 by Indian Prime minister Rajiv Gandhi and Sri Lankan president JR Jayewardene. This brought about a lull in the war and a number of LTTE cadres in Tamil Nadu returned to Sri Lanka.

Kittu met with the then Tamil Nadu chief minister M.G.Ramachandran (MGR) who was sympathetic to the tigers and had helped them in many ways. MGR enabled Kittu to receive medical care and attention at the Artificial Limb Centre Department Of Prosthetics And Orthotics in Ashok Nagar,Madras(now Chennai).

However events began overtaking. War broke out between the LTTE and the Indian army or Indian peace keeping force.(IPKF0 in October 1987. MGR the ailing Tamil Nadu chief minister was in the USA then for medical treatment. With the LTTE’s political strategist Anton Balasingham and senior members of the political wing like Yogi and Thilakar being in Jaffna, the role of political negotiator was thrust upon Kittu in Madras. Another senior political wing leader “Baby”Subramaniam was also in Madras then but he preferred to adopt a low profile and shun the limelight.

Continue reading ‘How Sathasivampillai Krishnakumar alias “Col” Kittu and his Comrades at arms, set fire to their ship “Ahat” and Killed Themselves to Prevent Being Captured by the Indian Navy in International Waters’ »

By

Meera Srinivasan

Senior Tamil politician Mavai Senathirajah, a key figure in the long political struggle for the rights of Tamils in Sri Lanka’s north and east, passed away on Wednesday (January 29, 2025) after a brief illness. He was 82.

An Ilankai Tamil Arasu Katchi (ITAK or Federal Party) veteran and former Jaffna Parliamentarian, Senathirajah led the party from 2014 to 2024. He stepped down from the position last year amid a sharp rift — that is yet to be reconciled — between two factions vying for the party’s leadership.
Senathirajah’s political career, devoted to the cause of Tamil nationalism, spanned over six decades. He joined the movement for Tamils’ self-determination in his student days and also participated in the ‘Satyagraha’ led by prominent leader S.J.V. Chelvanayakam in 1961. He continued agitating for Tamil rights through 1960s and 1970s, often courting arrest.

Continue reading ‘Former Ilankai Thamil Arasuk Katchi Leader and Ex- Jaffna MP “Maavai” Senathirajah Passes away on 29 January at the age of 82.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Jaffna known as “Yaarlpaanam”in Tamil and “Yaapanaya”in Sinhala is the capital city of Sri Lanka’s northern province. Jaffna has for long been regarded as the citadel of Tamil nationalism and the cultural capital of the Sri Lankan Tamils. The tallest building in Jaffna city is the recently built Jaffna Cultural Centre. The iconic Jaffna Cultural Centre is currently in the eye of a minor political storm. The storm is yet minor because the issue concerns Tamil sentiments alone.

What has happened is that the Jaffna Cultural Centre’s name was suddenly changed to Thiruvalluvar Cultural Centre by Indian officials and sections of the NPP govt. When the people of Jaffna protested, the name was changed again as “Jaffna Thiruvalluvar Cultural Centre (Yaarlpaanam Thiruvalluvar Panpaattu Maiyam). It remains to be seen as to whether another round of clowning will take place with yet another name change. What is important is to note that this arbitrary name change is not an isolated act. It is part of Indian PM Narendra Modi’s political project to promote his “Hindutva”ideology. In order to comprehend this fully it is necessary to go down memory lane.

The Jaffna Cultural Centre (JCC) was constructed in 2020 with finances granted by the government of India. It was described as India’s gift to the people of Jaffna in particular and dedicated to the Sri Lankan people in general.. The centre was built on land belonging to the Jaffna municipal country. India is also providing money tor running and maintaining the JCC for a five year period as the Jaffna municipality is not in a position to take on that responsibility. As such the Indian consulate in Jaffna is currently in charge of the JCC’s administration.

The current controversy however was triggered off by a sudden and most unexpected nomenclature change. On 18 January 2025, the Jaffna Cultural Centre was re-named Thiruvalluvar Cultural Centre. Thiruvalluvar generally referred to as Valluvar was a Tamil poet who is renowned for having written the “Thirukkural”.

The Thirukkural comprises 1330 couplets on a wide range of themes relating to ethics, morality, economics, state craft, pleasure and romance.There are 133 chapters with 10 couplets each. Most Tamils revere the Thirukkural and its author Thiruvalluvar as cultural treasures. The Tamil Nadu state Govt has declared the 15th of January as Thiruvalluvar day.

Continue reading ‘Name of Jaffna Cultural Centre is Suddenly Renamed after Poet Thiruvalluvar and Abruptly Re- changed to Jaffna Thiruvalluvar Cultural Centre after Protests’ »

Pierre Poilievre, Leader of the Conservative Party of Canada, said he would “lead the world in seeking prosecutions in international courts” against Sri Lankan officials accused of war crimes if elected as Canada’s next prime minister.

Speaking at the ‘Harvest of Hope’ event in Toronto, Canada on January 18, marking Thai Pongal and Tamil Heritage Month, Poilievre said:

“It will be Conservative prime minister Pierre Poilievre who will lead the world in seeking prosecutions in international courts of the Rajapaksas and other criminals who have persecuted the Tamil people.”

His comments follow Justin Trudeau’s decision to resign as the country’s prime minister after a decade in office.

Continue reading ‘Canada’s Conservative Party Leader Pierre Poilievre says he would “lead the world in seeking prosecutions in international courts” against Sri Lankan officials accused of war crimes if elected as Canada’s next prime minister’ »

By

Meera Srinivasan

India has lodged a “strong protest” against a Sri Lankan Navy patrol which fired at an Indian fishing boat in the early hours of Tuesday, causing “serious injuries” to two fishermen, according to the Ministry of External Affairs (MEA). Sri Lanka, however, claimed that the Indian fishermen were illegally fishing in its territorial waters, and had attempted to “assault” its naval officers, adding that two fishermen received “slight injuries” due to an “accidental fire”.

The MEA summoned the Acting High Commissioner of Sri Lanka in New Delhi and lodged a strong protest over the incident. “Our High Commission in Colombo has also raised the matter with the Ministry of Foreign Affairs of the Sri Lankan government,” the MEA said in a statement.

This is the latest incident in a long-running conflict, with 540 Indian fishermen facing arrest on charges of illegal fishing in 2024.

Continue reading ‘Sri Lankan Navy Arrests 13 Indians Poaching in Lankan Waters off Valvettithurai; Two Fishermen Slightly Injured in Accidental Fire Hospitalised; Indian Foreign Ministry Summons Sri Lankan acting High Commissioner in New Delhi and Lodges Strong Protest’ »

By

D.B.S. Jeyaraj

Life and Times of Tiger “Col” Kittu-3

Former Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE) Jaffna district commander Sathasivamillai Krishnakumar alias “Col”Kittu was regarded as the uncrowned king of Jaffna in the mid-eighties of the twentieth century. The greater part of Jaffna peninsula was under LTTE control then. This state of affairs came in for a rude shock when an unknown person lobbed a bomb into the vehicle driven by Kittu. The incident which rocked Jaffna in 1987 resulted in the tiger commander losing a leg. The third part of this article focuses primarily on matters related to that explosive incident.

Krishnakumar alias Kittu was a bespectacled, pleasant-faced man slightly below average height with receding hair above the forehead. As noted in the first part of this article published a fortnight ago, it was this innocuous appearance that helped Kittu escape from the security forces when he was arrested once in Jaffna. The army did not realise that the seemingly docile, mild-mannered man they had apprehended on suspicion was the much dreaded Jaffna tiger chief Kittu.

Interestingly most people in Jaffna also did not know Kittu when the young man from Valvettithurai was appointed Jaffna military commander under the overall leadership of Raveendran alias “Pandithar”. This resulted in a bizarre incident where an enraged Tamil mob attempted to attack Kittu in Jaffna without knowing who he was. What happened then was this.

When Kittu and Thileepan took over as Jaffna military commander and Political commissar respectively under Pandithar’s command in 1984, the army and police were moving about freely in Jaffna. Thus the LTTE had to keep a low profile and mingle with the people without revealing their identities.In the words of Mao Ze Dong , the guerillas were the fish swimming in an ocean of people.

In April 1984, the tigers led by Kittu laid a landmine on the busy Hospital road in the heart of Jaffna city to ambush an army patrol. The explosion occurred opposite the “Adaikkala Maathaa”( Our Lady of Refuge)Catholic Church. A few soldiers were injured but none were killed.

The tigers had concealed themselves within the church premises to trigger off the landmine.Some soldiers rushed in to the church grounds and fired wildly. The Church walls were riddled with gun fire.

The news began spreading that the army had attacked the Adaikkala Maathaa church. Around 40 % of the population in the Jaffna municipality were catholics. Soon an enraged mob gathered near the Buddhist Naga Vihare near Aariyakulam in Jaffna. They wanted to attack the Vihare in revenge.

Hearing of this,Kittu rushed to the spot and ordered the mob to disperse. When asked who he was, Kittu said he was the LTTE Jaffna Commander. Many in the mob disbelieved Kittu because of his innocuous appearance. They moved menacingly towards him saying you are not a tiger. .Kittu whipped out his pistol and fired two shots in the air. Realising that the docile Kittu was indeed the tiger commander, the mob backed off and then scattered.

Continue reading ‘How Tiger “Col” Kittu Lost a Leg when a Bomb was Thrown at him in Jaffna.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

தளபதி ‘ கேணல் ‘ கிட்டுவின் வாழ்வும் காலமும் – 3

தமிழீழ விடுதலை புலிகள் இயக்கத்தின் யாழ்ப்பாண மாவட்ட முன்னாள் தளபதியான கேணல் கட்டு என்ற சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமார் இருபதாம் நூற்றாண்டின 80 களில் யாழ்ப்பாணத்தின முடிசூடாமன்னனாக கருதப்பட்டார். யாழ்ப்பாண குடாநாட்டின் மிகப்பெரும் பகுதி அப்போது விடுதலை புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. கிட்டு ஓட்டிச்சென்ற வாகனத்துக்குள் இனந்தெரியாத நபர் ஒருவர் குண்டொன்றை வீசியபோது யாழ்ப்பாணம் எங்கும் பெரும் அதிர்ச்சிக்குள்ளானது.

1987 ஆம் ஆண்டில் இடம்பெற்ற அந்த சம்பவத்தின் விளைவாக கிட்டு ஒரு காலை இழந்தார். அந்த குண்டு வெடிப்புச் சம்பவம் தொடர்பான விவகாரங்களில் கட்டுரையின் இந்த மூன்றாம் பாகம் கவனம் செலுத்துகிறது.

இரு வாரங்களுக்கு முன்னர் இந்த கட்டுரையின் முதல் பாகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டதை போன்று கிட்டு யாழ்ப்பாணத்தில் இரு தடவை கைது செய்யப்பட்டபோது பாதுகாப்பு படைகளிடம் இருந்து தப்பிச் செல்வதற்கு அவரின் கெடுதியில்லாதவர் போன்ற தோற்றம் உதவியது. தாங்கள் சந்தேகத்தில் கைதுசெய்த மென்மையான குணாதிசயத்தைக் கொண்டவரைப் போன்ற தோற்றத்தைக் கொண்ட பேர்வழி பயங்கரமான விடுதலை புலிகள் இயக்கத்தின் யாழ்ப்பாண தளபதி கிட்டு என்பதை இராணுவம் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

வல்வெட்டித்துறையை சேர்ந்த இளைஞரான கிட்டு பண்டிதர் என்ற ரவீந்திரனின் தலைமைத்துவத்தின் கீழ் விடுதலை புலிகளின் யாழ்ப்பாண இராணுவத் தளபதியாக நியமிக்கப்பட்டபோது யாழ்ப்பாணத்தின் பெரும்பாலான மக்களுக்கு தெரியாதவராகவே அவர் இருந்தார். அதனால் அவர் யார் என்பதை தெரியாத கும்பல் ஒன்று அவரைத் தாக்குவதற்கு முயற்சித்த விசித்திரமான சம்பவம் ஒன்றும் இடம்பெற்றது. அன்று என்ன நடந்தது என்ன தெரியுமா?

1984 ஆம் ஆண்டில் பண்டிதரின் தலைமையின் கீழ் கிட்டு விடுதலை புலிகளின் இராணுவ தளபதியாகவும் திலீபன் அரசியல் பிரிவின் தலைவராகவும் பொறுப்பேற்றபோது இராணுவமும் பொலிஸும் சுதந்திரமாக நடமாடின. அதனால் விடுதலை புலிகள் தங்களது அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மக்களுடன் மக்களாக கலந்தது இயங்க வேண்டியதாயிற்று. மாவோ சேதுங்கின் வார்த்தைகளில் கூறுவதானால் கெரில்லாக்கள் மக்கள் என்ற சமுத்திரத்தில் நீந்தித்திரியும் மீன்கள்.

1984 ஏப்ரிலில் யாழ்ப்பாண நகரின் மத்தியில் சனசந்தடிமிகுந்த ஆஸ்பத்திரி வீதியில் இராணுவத்தின் ரோந்துப் பிரிவொன்றை மறைந்திருந்து தாக்குவதற்கு விடுதலை புலிகள் கண்ணிவெடி ஒன்றை மறைத்து வைத்தனர். அந்த கண்ணிவெடிச் சம்பவம் அடைக்கலமாதா கத்தோலிக்க தேவாலயத்துக்கு எதிரே இடம்பெற்றது. ஒரு சில படைவீரர்கள் காயமடைந்தனரே தவிர, எவரும் கொல்லப்படவில்லை.

கண்ணிவெடியை வெடிக்க வைப்பதற்காக விடுதலை புலிகள் தேவாலய வளாகத்திற்குள் பதுங்கியிருந்தனர். சில படைவீரர்கள் அந்த வளாகத்திற்குள் சென்று கண்டபாட்டில் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் செய்தனர். தேவாலயத்தின் சுவர்களை குண்டுகள் சல்லடை போட்டன.

Continue reading ‘தளபதி கிட்டு மீதான கொலை முயற்சி: காயமடைந்த போதிலும், கிட்டு தனது மக்னம் 357 துப்பாக்கியை எடுத்து குண்டை எறிந்துவிட்டு தப்பியோடிய நபரை நோக்கி சரயாரியாக சுட்டார்.’ »

டி.பி.எஸ்.ஜெயராஜ்

இலங்கையின் வடமாகாணத்தின் தலைநகர் யாழ்ப்பாணம் தமிழ்த் தேசியவாதத்தின் கோட்டையாகவும் இலங்கை தமிழர்களின் கலாசாரத் தலைநகராகவும் நீண்டகாலமாக கருதப்படுகிறது. அண்மையில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் தான் மிகவும் உயரமான கட்டிடம். அது தற்போது சிறிய அரசியல் புயல் ஒன்றின் மையமாக மாறியிருக்கிறது. அது தமிழர்களின் உணர்வுடன் சம்மந்தப்பட்டதாக இருக்கிறது.

யாண்ப்பாண கலாசார மையம் இந்தியாவினால் வழங்கப்பட்ட நன்கொடை நிதியில் நிர்மாணிக்கப்பட்டதாகும். அந்த மையம் குறிப்பாக யாழ்ப்பாண மக்களுக்கும் பொதுவில் இலங்கை மக்களுக்கும் இந்தியாவினால் வழங்கப்பட்ட பரிசு என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது. யாழ்ப்பாண மாநகரசபைக்கு சொந்தமான நிலத்தில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட மையத்தை நிருவகிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய நிலையில் யாழ்ப்பாண மாநகரசபை இல்லை என்பதால் அதை நிரவகிப்பதற்கும் பராமரிப்பதற்கும் ஒரு ஐந்து வருடங்களுக்கு இந்தியாவே நிதியையும் வழங்குகிறது. அதனால் யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள இந்திய துணைத் தூதரகமே தற்போது யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தின் நிருவாகத்துக்கு பொறுப்பாக இருக்கிறது.

ஆனால், எதிர்பாராத முறையில் சடுதியாக மையத்தின் பெயரில் செய்யப்பட்ட மாற்றமே தற்போதைய சர்ச்சையை மூளவைத்திருக்கிறது. யாழ்ப்பாண கலாசார யையத்தின் பெயர் 2025 ஜனவரி 18 ஆம் திகதி திரூவள்ளுவர் கலாசார யையம் என்று மாற்றப்பட்டது. தெய்வப்புலவர் என்று தமிழர்களினால் போற்றப்படுகின்ற திருவள்ளுவர் இயற்றிய திருக்குறள் உலகளாவிய புகழ் பெற்றது.

இரு வரிகளைக் கொண்ட 1330 குறள்கள் அடங்கிய திருக்குறள் நெறிமுறை, வாழ்க்கைப் பண்புகள், தார்மீகம், பொருளாதாரம், ஆட்சிமுறை, மகிழ்ச்சி மற்றும் காதல் என்று வாழ்வியலின் பரந்தளவிலான விடயங்களை பற்றிய போதனை விளக்கங்களை தருகிறது. திருக்குறளில் ஒவ்வொன்றும் பத்து குறள்களைக் கொண்ட 133 அத்தியாயங்கள் இருக்கின்றன. திருக்குறளையும் அதை படைத்த திருவள்ளுவரையும் பெரும்பாலான தமிழர்கள்்தங்களது கலாசாரப் பொக்கிசமாக போற்றுகிறார்கள். தமிழ்நாடு அரசாங்கம் ஜனவரி 15 ஆம் திகதியை திருவள்ளுவர் தினமாகப் பிரகடனம் செய்திருக்கிறது.

திருவள்ளுவர் கலாசார மையம்

இவ்வருடத்தைய திருவள்ளுவர் தினத்துக்கு மூன்று நாட்களுக்கு பிறகு யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் திருவள்ளுவர் கலாசார மையம் என்று பெயர்மாற்றம் செய்யப்பட்டது. கொழும்பில் உள்ள இந்திய உயர்ஸ்தானிகரகம் ஜனவரி 18 ஆம் திகதி வெளியிட்ட ஊடக அறிக்கையின் தொடக்கப் பந்தி வருமாறு ;

” தமிழ்த் தெய்வப்புலவர் திருவள்ளுவரை கௌரவிக்குமுகமாக ஜனவரி 18, 2025 இடம்பெற்ற வைபவம் ஒன்றில் யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தை திருவள்ளுவர் கலாசார மையம் என்று பெயர்மாற்றம் செய்வதை இலங்கைக்கான இந்திய உயர்ஸ்தானிகர் சந்தோஷ் ஜாவும் புத்தசாசன, மதம் மற்றும் கலாசார அலுவல்கள் அமைச்சர் ஹனிதும சுனில் செனவியும் கூட்டாக அறிவித்திருக்கிறார்கள். அந்த வைபவத்தில் கடற்தொழில், நீர்வள மற்றும் சமுத்திர வளங்கள் அமைச்சர் இலாமலிங்கம் சந்திரசேகர், வடமாகாண ஆளுநர் நாகலிங்கம் வேதநாயகன், யாழ்ப்பாண மாநகரசபை ஆணையாளர் எஸ். கிருஷ்ணேந்திரன், புத்தசாசன, மத மற்றும் கலாசார அலுவல்கள் அமைச்சின் செயலாளர் அத்தபத்து மற்றும யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள இந்திய துணைத்தூதுவர் சாய் முரளி ஆகியோரும் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த வேறு முக்கியஸ்தர்களும கலைஞர்களும் கலந்துகொண்டனர்.”

(“High Commissioner of India to Sri Lanka H.E Santosh Jha and Minister of Buddhasasana, Religious and Cultural Affairs Hon’ble Hiniduma Sunil Senevi jointly announced the naming of the Cultural Centre in Jaffna as ‘Thiruvalluvar Cultural Center’, in honour of the great Tamil poet-philosopher Thiruvalluvar, at a ceremony held on 18th January 2025. The event was also attended by Minister of Fisheries, Aquatic and Ocean Resources Hon’ble Ramalingam Chandrashekhar, Governor of Northern Province Hon’ble Nagalingam Vethanayan, Municipal Commissioner of Jaffna Mr. S. Krishnendran, Secretary to Ministry of Buddhasasana, Religious and Cultural Affairs, Mr. Atapattu, Consul General of India in Jaffna Sai Murali, along with other dignitaries and cultural artists from Jaffna.”)

யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தின் பெயரை எதிர்பாராத வகையிலும் எந்தவித தேவையும் இல்லாமலும் திருவள்ளுவர் கலாசார மையம் என்று மாற்றியதனால் யாழ்ப்பாணத்தில் எதிர்ப்பு கிளம்பியிருக்கிறது. எந்தவொரு தமிழ் அதிகாரியுடனோ அல்லது மக்களின் பிரதிநிதிகளுடனோ கலந்தாலோசிக்காமல் மிகவும் இரகசியமான முறையில் இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

இந்திய அதிகாரிகளுடனும் ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்க அரசாங்கத்தின் சில பிரிவினருடனும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒரு இரகசிய நடவடிக்கையாக இது தோன்றுகிறது.

இராமலிங்கம் சந்திரசேகர்

இந்த பெயர் மாற்றம் குறித்து தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு கூட்டத்தில் பேசியபோது அமைச்சர் சந்திரசேகர் கூறியிருப்பது வேடிக்கையானதாகவும் பரிதாபகரமானதாகவும் இருக்கிறது.” பெயர்ப்பலகை திரைநீக்கம் செய்யப்பட்ட பின்னரே நான் பெயர் மாற்றத்தை அவதானித்தேன்” என்று தேசிய மக்கள் சக்தியின் மக்கள் தொடர்பாடல் அலுவலகம் ஒன்றை திறந்துவைத்து உரையாற்றியபோது அவர் கூறினார். திருவள்ளுவரின் பெயர் ஒன்றும் ஆட்சேபத்துக்குரியது அல்ல, ஆனால், யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் என்ற பெயர் தொடர்ந்து இருப்பதே சிறந்ததாக இருக்கும் என்றும் அவர் மேலும் கூறினார்.

இலத்திரனியல் திரையில் கலாசார மையத்தின் புதிய பெயர் காண்பிக்கப்பட்டபோது தமிழ்மொழி மூன்றாம் இடத்துக்கு தள்ளப்பட்டிருந்ததையும் சந்திரசேகர் சுட்டிக்காட்டினார். ஆங்கிலததுக்கும் சிங்களத்துக்கும் முதலாவது, இரண்டாவது இடங்கள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. சம்பந்தப்பட்ட பகுதியில் பெரும்பாலும் பேசப்படுகின்ற மொழிக்கு பெருமைக்குரிய இடத்தைக் கொடுப்பதே வழமையான நடடைமுறையாக இருந்துவந்தது. அதனால் பெயரில் தமிழுக்கே முதலிடத்தைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும் என்று சந்திரசேகர் கவலைப்பட்டார்.

யாழ்ப்பாணத்தில் தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் பிரதானி கடற்தொழல் அமைச்சரே, ஆனால், அவரது அமைச்சரவைச் சகா ஹினிதும சுனில் செனவி கூட யாழ்ப்பாணத்தில் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை அவருக்கு கூறவில்லை என்று தோன்றுகிறது.

உண்மையில் நடந்தது என்ன என்பதைப் பற்றி தனக்கு எதுவும் தெரியாது அமைச்சர் சந்திரசேகர் தனது அப்பாவித்தனத்தை (அறியாமையை) வெளிப்படுத்திய போதிலும் கூட , முன்னாள் கடற்தொழில் அமைச்சர் டக்ளஸ் தேவானந்தா கலாசார மையத்தின் பெயர் மாற்றம் தனக்கு அதிர்ச்சியை தந்ததாக அறிக்கை வெளியிட்டார். மகிந்த ராஜபக்ச அரசாங்கத்தில் தான் அமைச்சராக இருந்த வேளையிலேயே யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தின் நிர்மாணம் தொடர்பான பூர்வாங்க ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன என்று தேவானந்தா கூறினார். அந்த நேரத்தில் தனது தலைமையிலான ஈழமக்கள் ஜனநாயக கட்சியின் ( ஈ.பி.டி.பி.) நிருவாகத்தின் கீழேயே யாழ்ப்பாண மாநகரசபை இருந்தது என்றும் யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்துக்கான நிலம் ஒதுக்கப்பட்டது என்றும் கூறிய அவர் கலாசார மையம் இந்தியாவினால் வழங்கப்பட்ட ஒரு வரம். யாழ்ப்பாணம் என்ற பெயர் மாற்றம் பொறுப்பானவர்கள் அதற்கான விளக்கத்தை தரவேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் இருந்து தெரிவான தேசிய மக்கள் சக்தியின் மூன்று பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் இந்த பெயர் மாற்றம் குறித்து வாய் திறக்கவில்லை. மாவட்டத்தின் ஏனைய பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் அவ்வாறே மௌனமாக இருந்தார்கள். ஆனால், யாழ்ப்பாண மக்கள் கடுமையாக எதிர்பபைக் காட்டத் தொடங்கினார்கள். யாழ்ப்பாண மாநகரசபையின் முன்னாள் உறுப்பினர்கள் ஆவேசமான அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டார்கள். இந்த விவகாரம் குறித்து சுயாதீனமான யூரியூபர்கள் பெருவாரியான செய்திகளை வெளியிட்டார்கள். இந்த பெயர் மாற்றம் தமிழ் சமூக ஊடகங்களில் ஆராயப்படும் சர்ச்சைக்குரிய விவகாரம்க மாறியிருக்கிறது.

தமிழரசு கட்சியின் எதிர்ப்பு

மக்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு தீவிரமடையவே இலங்கை தமிழரசு கட்சி பதில் கூறவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இலங்கை தமிழ்களின் பிரதான அரசியல் கட்சியின் அரசியல் குழு இணைய வழியாக அவசரமாகக் கூடியது. பெயர் மாற்றத்துக்கு எதிராக கட்சியினால் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிடுவது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து தமிழரசு கட்சியின் பதில் தலைவரான சி.வி.கே. சிவஞானம் யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள இந்திய துணைத்தூதுவர் சாய் முரளியை சந்தித்து கடிதம் ஒன்றைக் கையளித்தார்.

அதிர்ச்சி தரும் வகையில் கலாசார யைத்தின் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது குறித்து தமிழரசு கட்சி கவலையை வெளிப்படுத்தியதாக தமிழ்ப் பத்திரிகைளின் செய்திகள் மூலமாக அறியக்கூடியதாக இருக்கிறது. பெயர் மாற்றம் குறித்து தமிழ் மக்களுடன் கலந்தாலோசிக்கப்படவில்லை என்பதை சுட்டிக்காட்டிய தமிழரசு கட்சி ” யாழ்ப்பாணம் ” என்பது தமிழர்களின் பெருமைக்குரியது. யாழ்ப்பாணம் என்ற பெயரை கலாசார மையத்தில் இருந்து நீக்கியது தமிழ் மக்களை நிந்தனைசெய்யும் ஒரு செயலாகும் என்று அழுத்திக் கூறியிருக்கிறது. இந்த விவகாரம் அவசரமாக மீளாய்வு செய்யப்பட வேண்டும் என்று தமிழரசு கட்சியின் கடிதத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பெயர் மாற்றம் தொடர்பான சர்ச்சை இந்தியாவுக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் இடையிலான உறவுமுறையை பாதிப்பதற்கு அனுமதிக்கக்கூடாது என்று தமிழரசு கட்சியின் கடிதம் கூறியது.

திருவள்ளுவருக்கு எதிரானது அல்ல

பெயர் மாற்றத்துக்கு தமிழர்களின் எதிர்ப்பு திருவள்ளுவருக்கு எதிரானது அல்ல என்பதை கவனிக்கவேண்டியது முக்கியமானதாகும்.” தெய்வப்புலவர் ” என்று போற்றப்படும் திருவள்ளுவர் மீது இலங்கையில் தமிழர்கள் பெருமதிப்பு வைத்திருக்கிறார்கள். இலங்கையின் தமிழ்ப் பகுதிகளில் திருவள்ளுவரின் பெருவாரியான சிலைகளும் திருவுருவப்படங்களும் இருக்கின்றன.

இலங்கை தமிழர்களினால் எழுதப்படும் கட்டுரைகளும் நிகழ்த்தப்படும் உரைகளும் திருக்குறளில் இருந்து மேற்கோள்களைக் கொண்டிருக்கும். பெரும்பாலும் பாடசாலைகளில் தமிழ் கற்கின்ற ஒவ்வொரு தமிழரும் திருவள்ளுவருடனும் அவரது திருக்குறளுடனும் பரிச்சயமானவராகவே இருப்பார்.கல்கிசை சென். தோமஸ் கல்லூரியில் எமது தமிழாசிரியர் வினாசித்தம்பியிடமிருந்து நான் மனப்பாடம் செய்து கற்ற சில குறள்களைை இன்னமும் என்னால் ஒப்புவிக்க்முடியும்.

அதனால், எதிர்ப்பு திருவள்ளுவருக்கு எதிரானது அல்ல, கலாசார மையத்தின் பெயரில் இருந்து யாழ்ப்பாணம் என்ற சொல் நீக்கப்பட்டதற்கானதே என்பதை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகும். கலாசார நிலையம் இந்தியாவிடம் இருந்து கிடைத்த பரிசு என்பதும் அதன் பராமரிப்புக்காக ஐந்து வருட செலவை இந்தியா செய்கிறது என்பதும் உண்மையே. ஆனால் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு இந்தியா வழங்கிய பரிசே இந்த மையம். அதன் காரணத்தினால்தான் யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் என்று அதற்கு பெயரிடப்பட்டது.

தங்களது யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் குறித்து யாழ்ப்பாண மக்கள் பெருமையடைந்தார்கள். அதனுடன் நெருக்கமான தொடர்புகளையும் அவர்கள் வைத்திருந்தார்கள். வெளிநாடுகளில் வாழும் இலங்கை தமிழர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் யாழ்ப்பாணம் வருகின்ற சந்தர்ப்பங்களில் கலாசார மையத்துக்கு விஜயம் செய்யத் தவறுவதில்லை. அது ஒரு சுற்றுலா மையாமாகவும் மாறிவிட்டது. ஆனால் இப்போது யாழ்ப்பாணம் என்ற பெயர் தன்னிச்சையான முறையில் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தங்களுடன் சம்பந்தப்பட்ட விவகாரங்களில் தமிழர்களுக்கு எந்த செல்வாக்கும் கிடையாது என்றும் அவர்களுடன் கலந்தாலோசிக்காமல் இந்திய அரசாங்கமும் இலங்கை அரசாங்கமும் எடுக்கின்ற தீர்மானங்களை அவர்கள் விரும்பாவிட்டாலும் கூட ஏற்றுக்கொண்டேயாக வேண்டும் என்றும் மறைமுகமாக மீண்டும் ஒரு தடவை கூறப்படுகின்றது.

பெயர் மாற்றம் பரவலாக கண்டனத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கின்ற அதேவேளை, அதற்கான காரணம் குறித்து பெரும் குழப்பம் நிலவுகிறது. அது எந்த விதமான கெடுதியான நோக்கமும் இல்லாத ஒரு பெயர் மாற்றம் என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் ஏன் திருவள்ளுவர் கலாசார மையம் என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது? என்று கொழும்பில் உள்ள இந்திய உயர்ஸ்தானிகரகத்துக்கு நான் அனுப்பிய மின்னஞ்சல்களுக்கு எந்தப் பதிலும் இல்லை. தொலைபேசி மூலமாக தொடர்புகொள்வதற்கு மேற்கொண்ட முயற்சிகளும் பயனளிக்கவில்லை.

புதுடில்லியின் தீர்மானம்

ஆனால், நடந்தது என்ன? எனபதைப் பற்றிய உள்நோக்கு ஒன்றை இந்தியாவில் உள்ள தகவலறிந்த வட்டாரங்கள் தந்தன. யாழ்ப்பாண கலாசார நிலையத்தை திருவள்ளுவர் கலாசார நிலையம் என்று பெயர் மாற்றுவதற்கான சடுதியான தீர்மானம் புதுடில்லியிலேயே எடுக்கப்பட்டிருப்பதாக தெரிகிறது. அது ஒரு உயர்மட்ட முடிவு. கொழும்பில் உள்ள இந்திய உயர்ஸ்தானிகரகமும் யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள இந்திய துணைத் தூதரகமும் அறிவுறுத்தல்களை நடைமுறைப்படுத்துகின்றன அவ்வளவுதான்.

பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்ட முறை வல்லாதிக்க கர்வத்தையும் மற்றவர்களின் உணர்வுகளை மதிக்காத அதிகார மிடுக்கையும் கொண்டதாக தோன்றுகிறது. இத்தகைய மனோபாவம் தான் அயலகத்தில் உள்ள பல நாடுகள் சம்பந்தப்பட்ட விவகாரங்களில் இந்தியா தனிமைப்படுவதற்கு வழிவகுத்தது. எவ்வாறெனினும், உத்தேச பெயர் மாற்றத்தை இறுதிநாள் வரை இந்திய அதிகாரிகள் மிகவும் இரகசியமாக வைத்திருந்திருக்கிறார்கள். பெயர் மாற்றம் தொடர்பான செய்தி முன்கூட்டியே பொதுவெளிக்கு வந்தால் யாழ்ப்பாணத்தில் பெரிய ஆர்ப்பாட்டங்கள நடக்கக்கூடும் என்று அவர்கள் பயந்ததே அதற்கு காரணமாகும்.

திருவள்ளுவர் கலாசார மைய யோசனை பொதுவில் இந்தியாவின் ஆளும் பாரதிய ஜனதா கட்சியினதும் குறிப்பாக இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடியினனதுமாகும்.

மோடியின் பாரதிய ஜனதா விஞ்ஞாபனம்

” பாரதத்தின் செழுமையான கலாசாரத்தை வெளிக்காட்ட உலகம் பூராவும் திருவள்ளுவர் கலாச்ர மையங்களை அமைப்போம். யோகா, ஆயுர்வேதம், பாரதிய மொழிகள் மற்றும் சாஸ்திரிய சங்கீதம் ஆகியவற்றில் பயிற்சி வழங்குவோம். ஜனநாயகத்தின் தாய் என்ற வகையில் பல்லாயிரம் வருடங்கள் பழமைவாய்ந்த பாரதத்தின் வளமான ஜனநாயக பாரம்பரியங்களை நாம் மேம்படுத்துவோம்” என்று கடந்த வருடத்தைய லோக்சபா (பாராளுமன்ற) தேர்தலுக்கான பாரதிய ஜனதாவின் விஞ்ஞாபனத்தில் கூறப்பட்டிருந்தது.

தமிழ்நாடு

பாரதிய ஜனதாவின் விஞ்ஞாபனத்தில் கூறப்பட்டதைப் போன்று திருவள்ளுவர் மையங்களை நிறுவும் பிரதமர் மோடியின் குறிக்கோள் வெறுமனே ஒரு சமூக கலாசார செயற்திட்டம் அல்ல. தென்னிந்திய மாநிலமான தமிழ்நாட்டில் அவரது கட்சியின் தேர்தல் வாய்ப்புகளை மேய்படுத்துவதற்கான ஒரு அரசியல் தந்திரோபாயமும் கூட. மோடியின் தேர்தல் அலை தமிழ்நாட்டைச் சூழவில்லை. சமூக நீதியையும் மதச்சார்பின்மையையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட திராவிடக் கோட்பாட்டுடன் தமிழ்நாடு பாரதிய ஜனதாவின் இந்துத்வா கோட்பாட்டை உறுதியாக எதிர்த்து நிற்கிறது. தொடர்ச்சியாக முயற்சிகளை மேற்கொள்கின்ற போதிலும் கூட பாரதிய ஜனதாவினால் தமிழ்நாட்டுக்குள் உருப்படியான ஊடுருவல்களைச் செய்யக்கூடியதாக இருக்கவில்லை.

2024 ஆம் ஆண்டில் பாரதிய ஜனதா தமிழ்நாட்டில் தேர்தல் கூட்டணி ஒன்றை அமைத்துக்கொண்டது. தமிழ்நாட்டு வாக்காளர்களைக் கவர்ந்திழுப்பதற்கு பல்வேறு வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டன. அவற்றில் திருவள்ளூவர் மைய யோசனையும் ஒன்று. திருவள்ளுவரை மதித்துப் போற்றுகின்ற தமிழர்கள் தங்களின் தந்திரத்துக்கு ஏமாறுவார்கள் என்று பாரதிய ஜனதா நம்பியது மாநிலத்தில் உள்ள 39 லோக்சபா தொகுதிகளில் குறைந்தது ஒன்பது தொகுதிகளிலாவது வெற்றிபெற முடியும் என்று பாரதிய ஜனதா நம்பிக்கொண்டிருந்தது. அந்த எதிர்பார்ப்பும் நம்பிக்கையும் ஏமாற்மாகவே போனது.தமிழ்நாட்டின் ஆளும் திராவிட முன்னேற்றக்கழக கூட்டணி 39 தொகுதிகளையும் கைப்பற்றியது. பாரதிய ஜனதா கூட்டணிக்கு ஆக 18 சதவீதமான வாக்குகளே கிடைத்தன.

அவ்வாறிருந்தாலும், பாரதிய ஜனதா திருவள்ளுவரை கைவிடவில்லை. மோடி தொடர்ந்தும் திருவள்ளுவர் புகழ்பாடி தனது பல உரைகளில் திருக்குறளை மேற்கோள் காட்டிக் கொண்டேயிருக்கிறார். தமிழ் மொழி, தமிழ் இலக்கியம், திருவள்ளுவர் மற்றும் திருக்குறளின் ஒரு பேரபிமானி என்று தன்னைக் காட்டிக்கொள்வதன்
மூலமாக தமிழர்களின் இதயங்களை வென்றெடுப்பதே மோடியின் நோக்கமாக இருக்கிறது போலும்.

மோடி 2024 செப்டெம்பரில் சிங்கப்பூருக்கு விஜயம் செய்தார். அங்கு அவர் உணர்ச்சிவசமான அறிவிப்பு ஒன்றை வெளியிட்டார். ” இந்தியாவின் முதலாவது திருவள்ளுவர் கலாசார மையம் சிங்கப்பூரில் விரைவில் திறக்கப்படும் என்பதை உங்களுக்கு அறிவிப்பதில் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைகிறேன். மகத்தான ஞானி திருவள்ளுவர் உலகிற்கு வழிகாட்டும் சிந்தனையை மிகவும் தொன்மை வாய்ந்த தமிழ் மொழியில் தந்திருக்கிறார். அவரது படைப்பான திருக்குறள் சுமார் 2000 வருடங்களுக்கு முன்னர் எழுதப்பட்டது. ஆனால், அதில் கூறப்பட்டிருக்கும் சிந்தனைகள் இன்றைக்கும் கூட பொருத்தமானவையாக விளங்குகின்றன” என்று அவர் சொன்னார்.

“உடனடி ” திருவள்ளுவர் மையம்

சிங்கப்பூர் திருவள்ளுவர் மையம் இன்னமும் திறககப்படவில்லை. ஆனால், இப்போது யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தின் பெயரை மாற்றி இலங்கையில் இரவோடிரவாக ஒரு திருவள்ளுவர் கலாசார மையம் திறக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது உடனடி நூடில்ஸ் அல்லது சாம்பார் போனறு ஒரு உடனடி திருவள்ளுவர் நிலையம். வலது கையால் கொடுத்ததை இடது கையால் திருப்பி எடுத்ததன் மூலம் யாழ்ப்பாண மக்களை இந்திய அரசாங்கம் நிந்தனை செய்திருக்கிறது. பெயர் மாத்திரம் தானே மாற்றப்பட்டிருக்கிறது, கலாசார மையம் தொடர்ந்து இருக்கப்போகிறது என்று எவராவது வாதிடக்கூடும். ஆனால், ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

யாழ்ப்பாண கலாசார நிலையம் வேறுபட்ட ஒரு நோக்கத்துக்காக நிர்மாணிக்கப்பட்டது. போரினால் பாதிக்கப்பட்டு, உணர்வுபூர்வமாக வடுப்பட்ட யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு இந்தியாவிடமிருந்து கிடைத்த சிந்தனைமிக்க ஒரு கொடையே பிரமாண்டமான சின்னமான கலாசார மையம். அதற்கேற்ற முறையிலேயே அது வடிவமைக்கப்பட்டது. திருவள்ளுவர் மையம் வேறுபட்ட குறிக்கோள்களைக் கொண்டிருக்கிறது. அது அரசியல் குறிக்கோளுடனான ஒரு கலாசார செயற் திட்டமாகும். யாழ்ப்பாண மையத்தின் மீது திருவள்ளுவர் மையத்தை திணித்தமை ஏற்கெனவே யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு இந்தியாவினால் வழங்கப்பட்ட உறுதிமொழிக்கு துரோகம் செய்வதை ஒத்ததாகும்.

யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் எனது இதயத்துக்கு நெருக்கமானது. நவீன கட்டமைப்பையும் வசதிகளையும் கொண்ட மையம் என்னைப் பொறுத்தவரை ஒரு கனவு நனவானதைப் போன்றது. அதன் முன்னேற்றத்தை தொலைதூரத்தில் இருந்து பல வருடங்களாக நான் உன்னிப்பாக அவதானித்து வந்திருக்கிறேன். அந்த மையத்தின் வடிவமைப்புக்கு பொறுப்பாக இருந்த கடடிடக் கலைஞர் மதுரா பிரேமதிலக பல தசாப்பதங்களாக எனது தனிப்பட்ட நண்பர். யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தைப் பற்றி கடந்த காலத்தில் நேர்மறையாக, புகழ்ச்சியாக எழுதியிருக்கிறேன். இந்த பின்புலத்தில், எனது முன்னைய எழுத்துக்களின் துணையோடு யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தின் படிமுறை வளர்ச்சி மீது சற்று கவனத்தை குவிக்கிறேன்.

மன்மோகன் சிங்

யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்தின் தொடக்கம் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. ” அற்புதமான கொடைக்காக” முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணில் விக்கிரமசிங்க தற்போதைய இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு தாராளமாக நன்றி கூறியபோதிலும், யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் எந்த விதத்திலும் நரேந்திர மோடியின் சிந்தனையில் உதித்தது அல்ல.

கொழும்பில் இந்திய உயர்ஸ்தானிகராக அசோக் காந்தா இருந்தபோது யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் கருத்தாக்கம் செய்யப்பட்டது. அன்று பிரதமர் கலாநிதி மன்மோகன் சிங்கின் கீழ் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் அங்கம் வகித்த காங்கிரஸ் தலைமையிலான அரசாங்கம் அதிகாரத்தில் இருந்தது. அதனால் ஒரு கருத்தாக்க அடிப்படையில் யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் மன்மோகன் சிங்கின் கொடையேயாகும்.

யாழ்ப்பாண மக்களுக்காக

கலாசார மற்றும் கற்றல் செயற்பாடுகளே கலாசார நிலையத்தின் பிரதான நடவடிக்கைகள் என்று உத்தேச செயற்திட்டம் வரையறுத்தது. 2011 ஜூனில் இந்திய உயர்ஸ்தானிகரகம் ஆரம்ப செயற்திட்ட ஆவணம் ஒன்றை வெளியிட்டது. யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு பெரிதும் தேவைப்பட்ட ஒரு சமூக மற்றும் கலாசார அரங்காக யாழ்ப்பாணத்தில் கலாசார மையம் ஒன்றை நிர்மாணிப்பதே நோக்கம் என்று அதில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டது. போரின் முடிவுக்கு பின்னரான சூழ்நிலையில் வடக்கு சமூகத்தின் கலாசார புனர்வாழ்வு மற்றும் உளவியல் ஒருங்கிணைப்புக்கு உதவுவதும் நோக்கம் அதில் கூறப்பட்டது.

அந்த ஆவணத்தின் பொருத்தமான சில பகுதிகள் வருமாறு ;

” யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு பெரிதும் தேவைப்பட்ட ஒரு சமூக மற்றும் கலாசார அரங்காக யாழ்ப்பாணத்தில் கலாசார மையம் ஒன்றை நிர்மாணிப்பதற்கு கொழும்பில் உள்ள இந்திய உயர்ஸ்தானிகரகம் உத்தேசித்திருக்கிறது. கலாசார சமூக உட்கட்டமைப்பின் ஒரு அங்கமாக அமைவதுடன் போரின் முடிவுக்கு பின்னரான சூழ்நிலையில் வடக்கு சமூகத்தின் கலாசாரப் புனர்வாழ்வுக்கும் உளவியல் ஒருங்கிணைப்புக்கும் உதவுவதாகவும் கலாசார மையத்தை அமைக்க உத்தேசிக்கப்படுகிறது.

” இலங்கையின் சகல சமூகங்களினதும் ஒத்துழைப்பையும் ஐக்கியத்தையும் உருவகப்படுத்தும் ஒரு கலாசார நிறுவனமாக மையம் மாறவேண்டும். இதன் மூலமாக இந்த செயற்திட்டம் வடமாகாணத்துக்கு பெரிதும் தேவைப்படுகின்ற சமூக உட்கட்டமைப்பின் அங்கமாக அமைவதையும் நாட்டின் ஏனைய பாகங்களுடன் வடக்கு மக்கள் தங்களை மீள இணைத்துக் கொள்வதையும் உறுதிப்படுத்துவதற்கு உதவவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.”

கட்டிடக்கலை வடிவமைப்பு

கட்டிடக்கலை வடிவமைப்புப் போட்டி 2011 ஆம் ஆண்டில் நடத்தப்பட்டது. ” ரீம் ஆர்க்கைட்ரேவ் ” (Team Architrave ) என்ற அமைப்பு அந்த போட்டியில் வெற்றி பெற்றது. கட்டிடக்கலையின் விசேட வடிவமைப்பு அம்சங்கள் மீது கவனம் செலுத்தும் அந்த அமைப்பு கொழும்பில் இயங்குகிறது.

போட்டியில் வெற்றிபெற்ற யாழ்ப்பாண கலாசார மையத்துக்கான வடிவமைப்பு இலங்கை பொறியியலாளர்கள் குழு ஒன்றுடன் சேர்ந்து ரீம் ஆர்க்கைட்ரேவினால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. இந்தியாவைச் சேர்ந்த ” பி அன்ட் சி. புறொஜெக்ட்ஸ் “(P & C Projects ) என்ற பிரதான ஒப்பந்தக்காரர். அது போட்டி கேள்விப்பத்திரம் மூலமே தெரிவுசெய்யப்பட்டது. கட்டிட நிர்மாணத்தில் இலங்கையையும் இந்தியாவையும் சேர்ந்த விசேட உப ஒப்பந்தக்காரர்களும் பங்கேற்றனர். நிர்மாணப்பணிகள் 2016 செப்டெம்பரில் ஆரம்பிக்கப்பட்டு 2020 மார்ச்சில் நிறைவு செய்யப்பட்டன.

மதுர சிறிமேவன் பிரேமதிலகவே ரீம் ஆர்க்கைட்ரேவ் அமைப்பின் தலைவர். மதுர என்று சகலராலும் அறியப்பட்ட அவர் கண்டி திரித்துவக் கல்லூரியில் படித்தவர்.அவர் கட்டிடக்கலையை இலங்கையின் மொறட்டுவ பல்கலைக்கழகத்திலும் பின்லாந்தின் ஹெல்சிங்கியிலும் கற்றுக்கொணாடார். யாழ்ப்பாண கலாசார மைய செயற்திடடத்தின் பின்னணியில் இருந்த ஒரு முக்கியமான படைப்பாக்க சக்தியாக அவர் விளங்கினார்.

வனப்புமிகு யாழ்ப்பாணம்

யாழ்நகரில் வனப்புமிக்கது (picturesque) என்று கடந்த காலத்தில் வர்ணிக்கப்பட்ட ஒரு பகுதியில் யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் அமைந்திருக்கிறது. அந்த பகுதி வேறுபல முக்கியமான இடங்களையும் நிறுவனங்களையும் கட்டங்களையும் கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாண மத்திய கல்லூரி, நீதிமன்றங்கள், சென். பீற்றர்ஸ் தேவாலயம், ட்ரிம்மர் மண்டபம், றெஸற் ஹவுஸ், பீச் றோட்டின் பகுதிகள், முற்றவெளி, சுப்பிரமணியம் பூங்கா, அசோக் ஹோட்டல், திறந்தவெளி அரங்கு, நகர மண்டபம், கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட பொதுநூலகம், டச்சுக் கோட்டை, முனியப்பர் கோயில், புல்லுக்குளம்,றீகல் தியேட்டர், வீரசிங்கம் மண்டபம் மற்றும் துரையப்பா விளையாட்டரங்கு ஆகியவை அவற்றில் சிலவாகும்.

இனமோதல் தீவிரமடைந்ததை அடுத்து இந்த வனப்புமிகு பகுதி பாதிக்கப்பட்டது..முதலில் பாதிக்கப்பட்டது 97 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான நூல்கள், யையெழுத்துப் பிரதிகள் மற்றும் அரிதான பனை ஓலைக் கையேடுகளைக் கொண்டிருந்த யாழ்ப்பாண பொது நூலகமேயாகும். அது 1981 ஜூன் முதலாம் திகதி பொலிசாலினால் தீவைத்து எரிக்கப்பட்டது. ஆயுதப்படைகள் கோட்டைக்குள் இருந்த நடத்திய ஷெல் வீச்சுத் தாக்குதல்களினாலும் அந்த பகுதி மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டது. பெருவாரியான கட்டிடங்கள் சேதமடைந்தன. யாழ்ப்பாண மாநகரசபை அலுவலகம் நல்லூருக்கு மாற்றப்பட்டது.

யாழ்ப்பாணத்தின் வனப்புமிகுந்த இந்த முக்கியமான பாகம் போரின்போது அதன் பளபளப்பை இழந்தது. இப்போது அது படிப்படியாக முன்னைய புகழ்நிலைக்கு திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறது. நிர்மூலம் செய்யப்பட்ட பொதுநூலகத்தின் மீள்நிர்மாணம் சாம்பலில் இருந்து எழுந்ததை ஒத்ததாகும். அது மீள் எழுச்சி பெறுவதில் யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு இருக்கும் ஆற்றலை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டியது. பின்னர் அந்த வனப்புமிகுந்த பகுதியில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட 55 மீற்றர் உயரமான யாழ்ப்பாண கலாசார மையம் இலங்கைச் சூரியனின் கீழ் தனக்கு உரித்தான அந்தஸ்தை மீளப்பெறுவதற்கான ” புதிய யாழ்ப்பாணத்தின்” துடிப்பான முயற்சியின் சின்னமாக விளங்குகிறது. யாழ்ப்பாண கலாசார மையமே யாழ்நகரில் மிகவும் உயர்ந்த கட்டிடமாகும். முன்னர் திறந்தவெளியரங்கு இருந்த இடத்தில் அது நிர்மாணிக்கப்பட்டது.

யாழ்ப்பாணத்தின் பெருமை

ஒரு குறுகிய காலத்துக்கு இருந்த யாழ்ப்பாணத்தின் பெருமை ” திராவிட ” தமிழ்நாட்டை வென்றெடுப்பதற்கான நரேந்திர மோடியின் குறும்புகளுக்கு இப்போது பலியாகியிருக்கிறது. அதன் எதிர்காலம் எவ்வாறு அமையப் போகிறது? இந்த கட்டுரையின் இரண்டாம் பாகத்தில் அதைப் பார்ப்போம்.

(இந்த கட்டுரை வெளியான பின்னர் திருவள்ளுவர் பண்பாட்டு மையம் என்பதற்கு முன்னால் யாழ்ப்பாணம் என்ற சொல் சேர்க்கப்பட்டு யாழ்ப்பாணம் திருவள்ளுவர் பண்பாட்டு மையம் என்று பொறிக்கப்பட்டிருப்பதாக செய்திகள் வெளியாகியிருக்கின்னறன)

D.B.S.Jeyaraj can be reached at dbsjeyaraj@yahoo.com

தமிழில்: வீரகத்தி தனபாலசிங்கம்

நன்றி: வீரகேசரி

************************************************************************************************

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

தளபதி ‘ கேணல் ‘ கிட்டுவின் வாழ்வும் காலமும் – 2

கடந்த வாரம் பிரசுரமான ‘ கேணல் ‘ கிட்டு என்ற சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமார் பற்றிய இந்த கட்டுரையின் முதல் பாகத்தில் விடுதலை புலிகளின் யாழ்ப்பாண மாவட்ட தளபதியாக இருந்த அவரை நான் 1986 நவம்பரில் ‘ இந்தியாவின் புரொண்ட்லைன் ‘ செய்திச் சஞ்சிகைக்காக பேட்டி கண்டதைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதுவே கிட்டுவுடனான கலந்துரையாடல் ஒன்று ஆங்கில சஞ்சிகை ஒன்றில் வெளியான முதல் சந்தர்ப்பமாக அமைந்தது.

அவருடனான பேட்டி குறித்து நான் குறிப்பிட்டது வாசகர்கள் மத்தியில் பெரும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்த பேட்டியை மீண்டும் பிரசுரம் செய்யமுடியுமா என்பதை அறிவதில் ஆர்வம்கொண்டு பல வாசகர்கள் என்னுடன் தொடர்புகொண்டார்கள். அந்த ‘புரொண்ட்லைன் ‘ பேட்டி நீண்ட ஒன்று அல்ல என்பதால், இந்த கட்டுரைக்குள் அவருடனான கலந்துரையாடலை சேர்க்கிறேன். 38 வருடங்கள் கடந்துவிட்ட போதிலும் கூட, விடுதலை புலிகள் இயக்கம் மற்றும் அதன் யாழ்ப்பாணத் தளபதி பற்றி சில துல்லியமான உளநோக்குகளை அது வழங்குகிறது. இதோ அந்த பேட்டி —

புரொண்ட்லைன் பேட்டி

” நாங்கள் இறப்பதற்கு தயாராயிருக்கிறோம், அவர்கள் தயாரில்லை” — யாழ்ப்பாணத்தில் விடுதலை புலிகளின் கிட்டுவுடன் பேட்டி.

தமிழீழ விடுதலை புலிகளின் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டு பிராந்திய தளபதி அவரைப்பற்றி நிலவுகின்ற அபிப்பிராயத்துக்கு பொருத்தமில்லாத ஒரு தோற்றத்தைக் கொண்டவர். சராசரிக்கும் சற்றுக் குறைவான உயரத்தைக் கொண்ட அவர் மூக்குக் கண்ணாடி அணிந்திருப்பார். நெற்றிக்கு மேலே முன்தலையில் மயிர் இருக்காது. 26 வயதான கிட்டு என்ற சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமார் இப்போது இலங்கையில் பெரிதும் தேடப்படும் ஒரு தீவிரவாதி. விடுதலை புலிகள் பொதுவில் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களை குறிப்பாக, யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தை தங்களது முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வருவதற்கு முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், இந்த நாட்களில் இலங்கையில் மிகவும் பெருமளவுக்கு பேசப்படும் ஒருவராக கிட்டு விளங்குகிறார்.

கிட்டு மிகவும் மென்மையாகவும் மரியாதையான தொனியிலும் பேசுவார். ஒரு விடயத்தை அழுத்திக் கூறவேண்டும் என்றால் சில நேரங்களில் ஒரு புன்சிரிப்புடன் சைகைகளை காட்டுவார். அதேவேளை அவரது கண்களும் கூட சிரிக்கும். ஆனால், இயக்கத்திற்குள் ஒழுங்கு, கட்டுப்பாட்டை பேணுகின்ற விடயத்தில், அவர் மிகவும் கடுமையான பேர்வழி. யாழ்ப்பாணப் பேச்சு வழக்கில் ஒருவரை அன்புடனும் மரியாதையுடனும் அழைக்கும்போது ‘ அர் ‘ என்ற விகுதியைச் சேர்த்துக்கொள்வது வழக்கம் இந்தியிலே ‘ஜி’ யைச் சேர்த்துக் கொள்வது போன்று. கிட்டுவை கிட்டர் என்று அழைப்பார்கள். யாழ்ப்பாணத்துச் சிறுவர்கள் அவரை கிட்டு மாமா என்று அழைப்பார்கள்.

கலந்துரையாடல் ஒன்றுக்காக டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ் அவரைச் சந்தித்தார்.

பெயரை அவர் எவ்வாறு பெற்றார்?

” நான் இயக்கத்தில் இணைந்தபோது எனக்கு வெங்கட் என்ற பெயர் கொடுக்கப்படடது. அந்தப் பெயர் வெங்கிட்டுவாக மாறி விரைவாக கிட்டுவாகியது.

Continue reading ‘புலிகளின் யாழ் மாவட்ட தளபதி ‘ கேணல் ‘ கிட்டுவின் செயலினால் நடிகர் விஜய குமாரதுங்க எவ்வாறு ஏமாறாறமடைந்தார், அமைச்சர் லலித் அத்துலத்முதலி எவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டார் ?’ »

By

Meera Srinivasan

Following Sri Lankan President Anura Kumara D issanayake’s recent, four-day visit to China, analysis and commentary in local media pointed to the leader’s “balancing act” with Beijing and New Delhi, Colombo’s two key partners vying for greater strategic influence on the island.

During Mr. Dissanayake’s state visit from January 14 to 17, 2025, close on the heels of his India visit in December 2024, he announced a $ 3.7 billion investment — “one of our largest FDIs” — from Sinopec for a refinery in the southern Hambantota district.

Meanwhile, addressing a public rally of supporters following his return, President Dissanayake said his government is discussing a joint venture with India to refurbish world War II era oil storage tanks in the eastern Trincomalee district and develop it as a hub, referring to a project that many past governments have discussed.

Around Mr. Dissanayake’s visit, Sri Lanka and China issued a 21-point joint statement, covering various bilateral matters. Sri Lanka sought more Chinese investment, and the two sides committed to the early conclusion of a comprehensive free trade agreement.

Continue reading ‘Sri Lankan Media Spotlights President Dissanayake’s “Tightrope Walk “between China and India.Editorials,Cartoons and Commentaries Focus on AKD’s “Balancing Act” While Engaging with Two Powerful Countries’ »

By

Veeragathy Thanabalasingham

President Anura Kumara Dissanayake’s ambitious Clean Sri Lanka project has received both positive and negative comments.

During the Parliamentary Election campaign, the President told the nation that his Government would launch a special project with the aim of making Sri Lanka the cleanest country in the Asian region.

However, following criticism that arose as a result of the initial approach of the Presidential Task Force appointed to Clean Sri Lanka, Government leaders were compelled to explain that the project was not limited to simply cleaning the environment or removing extra equipment installed on buses and three-wheelers, but had a broader objective of addressing various problems of society in general.

Continue reading ‘If Sri Lanka is to be truly ‘Clean,’ the President must commit himself to bringing about a fundamental change in the mindset of the majority community on the ethnic issue. This is essential for a Clean Sri Lanka to be complete.’ »

The Editors’ Guild of Sri Lanka has expressed its profound sorrow at the passing away last Sunday of one of its erstwhile members, Victor Ivan.

Ivan was at the time a frontline member of the Free Media Movement.

He joined The Guild as the Editor of the Ravaya at the height of a ‘Media Law Reforms’ campaign launched by the collective media associations which included the repeal of the draconian criminal defamation laws prevailing at the time, seeking amendments, inter-alia to the laws on Parliamentary Privileges, Contempt of Court, etc.

Ivan was indicted on several criminal defamation cases by the Chandrika Kumaratunga Government. He took these cases right up to the United Nations Human Rights Committee (UNHRC) where he won a major victory when the Committee ordered the Sri Lanka Government to pay him compensation for violating his human rights by repeatedly harassing him with serial indictments.

Continue reading ‘Veteran Journalist and Doughty Defender of Press Freedom Victor Ivan Passes away:Editors Guild Expresses Profound Sorrow.’ »

(Text of Media Released by the High Commission of India in Colombo on 18 January 2025)

High Commissioner of India to Sri Lanka H.E Santosh Jha and Minister of Buddhasasana, Religious and Cultural Affairs Hon’ble Hiniduma Sunil Senevi jointly announced the naming of the Cultural Centre in Jaffna as ‘Thiruvalluvar Cultural Center’, in honour of the great Tamil poet-philosopher Thiruvalluvar, at a ceremony held on 18th January 2025. The event was also attended by Minister of Fisheries, Aquatic and Ocean Resources Hon’ble Ramalingam Chandrashekhar, Governor of Northern Province Hon’ble Nagalingam Vethanayan, Municipal Commissioner of Jaffna Mr. S. Krishnendran, Secretary to Ministry of Buddhasasana, Religious and Cultural Affairs, Mr. Atapattu, Consul General of India in Jaffna Sai Murali, along with other dignitaries and cultural artists from Jaffna.

2. Built with Indian grant assistance of USD 12 million, the Center provides a space where the rich traditions, arts, and aspirations of the people of the Northern Province could thrive. The iconic structure is a state-of-the-art facility consisting of multiple facilities such as a museum of two floors; an advanced theatre style auditorium for more than 600 people; a 11-storeyed learning tower; a public square which could also act as an amphitheater; etc.

Continue reading ‘Cultural Centre in Jaffna Constructed with Indian Grant Named ‘Thiruvalluvar Cultural Center’, in honour of the great Tamil poet-philosopher Thiruvalluvar on 18 Jan 2025’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

The Long Range Reconnaissance Patrol (LRRP ) was a specialized military intelligence unit of the Sri Lankan army that was deployed by the state against the Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE) during the armed conflict. Sri Lanka’s Long Range Reconnaissance Patrol(LRRP) was known in Sinhala as the “Digu Dura Vihidum Balakaya” and in Tamil as the “Aazha Ooduruvithaakkum Padaiyani”. It was also called the Deep Penetration Unit(DPU) and “Mahasonon Brigade of the Army.

The LRRP was basically utilized for black ops. A black operation or black op is a covert or clandestine operation by a government agency, a military unit or a paramilitary organization. Key features of a black operation are that it is secret and is not attributable to the organization carrying it out. The usage of specialized military intelligence units to assassinate the enemy has been practised by different states and different armies in different situations.

Fundamentally, the Sri Lankan LRRP teams were a combination of disgruntled ex-Tigers, members of anti-Tiger Tamil militant groups, Muslim home guard/para -military operatives and carefully selected Sinhala personnel from the Special Forces.They were given highly specialized ‘Commando’ type training here and abroad.

Basic modus operandi of the LRRP was for small groups to clandestinely infiltrate territory controlled by the LTTE and target senior Tiger leaders and key operatives. LRRP operations were undertaken in both the northern and eastern Tiger-controlled regions during the war

Among the prominent tigers killed over the years were LTTE Batticaloa District Intelligence Head Lt. Col Nizam ,LTTE Batticaloa-Amparai Communications Chief Major Mano , LTTE Air Wing Head Col. Shankar , Sea Tiger Deputy Commander Lt. Col Kangai Amaran, Lt. Col. Kumaran, who was manning defences in the Manal Aaru/Weli Oya region , artillery specialists Major Sathiyaseelan and Capt. Thevathasan.

Shanmuganathan Ravishankar

However the crowning achievement of the LRRP was the killing of the then LTTE Military Intelligence Director Shanmuganathan Ravishankar alias Col Charles a.k.a. Arulvendhan who was killed in Mannar District on January 5, 2008. Charles was the scheming brain and guiding hand behind most attacks by the LTTE in the areas outside the North and East particularly Colombo. He masterminded the LTTE attack on the Katunayake airport in July 2001.

At the time of his death, Ravishankar, alias Charles, held three leadership positions in the LTTE. He was Head of the Military Intelligence Division, he was in charge of all external operations and he was commander of a special combat unit engaged in the Mannar District. Charles also known as Arulventhan held Lt. Col. rank when killed. He was promoted posthumously as “Colonel.” His 17th death anniversary was on Jan 5th 2025. It is against this backdrop that this column focuses with the aid of earlier writings on Ravishankar alias “Col”Charles this week.

Continue reading ‘Shanmuganathan Ravishankar alias “Col” Charles was a Low Profile Tiger who Masterminded High Profile Attacks Outside North and East.’ »

By

Meera Srinivasan

Sri Lanka has secured “one of its largest FDIs”, President Anura Kumara Dissanayake announced on Thursday, after signing a $3.7 billion-agreement with Sinopec during his ongoing state visit to China.

Following bilateral discussions, President Dissanayake and Chinese President Xi Jinping, pledged to usher in a “new era” of development in bilateral ties, deepen traditional friendship, and advance Belt and Road cooperation, official statements said.

“During my state visit to China, we secured one of our largest foreign direct investments — a $3.7B agreement with @SinopecNews to build an advanced oil refinery in Hambantota. This will boost exports, create jobs, and fuel economic growth,” Mr. Dissanayake posted on social media platform X. The investment entails, “a state-of-the-art oil refinery with a capacity of 200,000 barrels” in the southern Hambantota district, the Presidential Media Division said in a statement. The refinery is planned adjacent to the Hambantota port that China Merchant Port Holdings controls, on a 99-year lease.

Mr. Dissanayake is on his second state visit abroad — from January 14 to 17 — following his visit to India in December 2024. Both India and China have expressed their desire to closely work with the leader, who has vowed to pursue a non-aligned foreign policy that will put Sri Lanka’s interests first.
Sri Lanka’s deal with the state-run Sinopec signals continuity in China’s investment strategy in the island nation, after Mr. Dissanayake and his National People’s Power captured power in 2024. It also reflects Sri Lanka’s preference for investments over loans after its devastating economic crash and sovereign default in 2022.

The Sinopec investment was cleared in November 2023, during the term of Mr. Dissanayake’s predecessor Ranil Wickremesinghe. The project appears to have come in place of an earlier investment proposal linked to a Singapore-based company, in which the family of Member of Parliament S. Jagathrakshakan, of the Dravida Munnetra Kazhagam in Tamil Nadu, held stakes. The project ran into a controversy — after Oman, said to be another investor, denied having a role — and was eventually scrapped.

Mr. Dissanayake held discussions with Mr. Xi on Wednesday, at the Great Hall of the People, where he was accorded a red-carpet welcome. “The welcoming ceremony was conducted with great honour, including a ceremonial gun salute,” Mr. Dissanayake’s office said in a statement. Mr. Xi emphasised China’s “readiness to work closely with Sri Lanka in ushering in a new era of development”, the statement said. Several MoUs aimed at strengthening collaboration in areas such as economy, social development, and industry were inked.

Sri Lanka and China “set a fine example of friendly interactions and mutually beneficial cooperation between countries of different sizes”, stated a joint statement issued by the two governments. “The two sides agreed to advance all major signature projects including the Colombo Port City and Hambantota Port integrated development, fully utilize such platforms as the Silk Road Workshop…The two sides were pleased to sign a Belt and Road cooperation plan to upgrade China-Sri Lanka high-quality Belt and Road cooperation.”

While Colombo thanked China for its assistance in restructuring its loans to Sri Lanka, China said it would continue to play a positive role in the IMF and maintain friendly communication with other creditors to help Sri Lanka ease its financial difficulties and achieve debt sustainability, the statement said. “The two sides agreed to work toward the early conclusion of a comprehensive free trade agreement in one package in line with the principles of equality, mutual benefit and win-win outcomes,” the joint statement said.

Courtesy:The Hindu

By

Gamini Akmeemana

While everyone is obsessed with the country’s economic crash, the consequences of the linguistic crash we suffered from 1956 onwards is just as serious. Even if the economy is salvaged at some point, Sri Lanka will continue to suffer the devastating long term consequences of that other, more cerebral crash in the decades to come.

First, let me get my own personal perspective across. English is my second language. Having studied at government, Sinhala-medium schools from start to finish (excepting private tuition for Advance Level English literature at Aquinas College), I am not writing from any privileged position. I may have had an aptitude for English, but I firmly believe that my English language skill levels – when it comes to communicating ideas in a day to day working environment, are entirely attainable by anyone with the right degree of perseverance. And yet, most of the people I studied with are unable to talk, read or write in English beyond a very basic level.

Then comes the question: When you are studying a foreign language, do you have to like it? Well, not necessarily, but it helps. Those studying Korean to work in South Korea or those Lankans studying Russian in Russia do not necessarily like those languages, but they become proficient enough to study and work. If they like those languages, that will help to expand their linguistic boundaries.

I have met many Lankans who say they don’t like English. A decade ago, I met a first year medical student from the North Central Province who said he didn’t like English and didn’t want to study it. A drama undergraduate from the Central Province said she and a group of her classmates used to walk out of the school’s English class. She said in a tone of great satisfaction that she was always the first to walk out, leading the way.

And yet, tens of thousands of adolescents and teenagers attend English tuition classes held in venues so crowded that teachers use mics and sound systems to teach. Parents spend their hard-earned money to pay for this tuition. Ultimately, very few of these students pass their English tests, and even fewer manage to speak the language, while many tuition gurus have become millionaires.

Continue reading ‘Several decades of degrading and downgrading English following ‘Sinhala Only’ in 1956, have created a massive stumbling block to studying English It is now very hard for Sri Lanka to get out of this linguistic and cultural poverty trap.’ »

By

D.B.S. Jeyaraj

Life and Times of Tiger “Col” Kittu-2

In the first part of this article on Sathasivampillai Krishnakumar alias “Col”Kittu published last week in the “Daily Mirror”, I had written about my interviewing the LTTE Jaffna district commander for the Indian news magazine “Frontline” in November 1986. It was at that time the first conversation with Kittu published in an English journal.

The reference to that interview has aroused much interest among readers. There were many queries from interested readers who wanted to know whether it could be published again. Since the “Frontline”interview was not very lengthy, I am incorporating excerpts of that conversation into this article. Although 38 years have passed, the interview does provide some incisive insights about both the tiger organization and its Jaffna commander Kittu.

Here is the interview-

“Frontline”Interview

“We are prepared to die,they are not”-interview with LTTE’s Kittu of Jaffna.

The Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) commander for the Jaffna peninsula area is a man slightly below average height bespectacled with receding hair above the forehead, his mild, pleasant-faced appearance belies his reputation. 26-year-old Sathasivampillai Krishnakumar alias Kittu is the most wanted militant in Sri Lanka right now. With the LTTE attempting to establish full control over the Northern and Eastern Provinces in general and the Jaffna district in particular, Kittu is very much the topic of conversation these days in Sri Lanka

Kittu speaks in a soft and courteous tone, gestures sometimes to express a point, and often flashes a broad grin while the eyes too smile. But when it comes to the maintenance of discipline within the movement, he is often a tartar. Some people follow the Jaffna dialectical suffix on usage of one’s name as a term of respect and affection and refer to him with an “ar” as Kittar (like “ji” in Hindi). The children of Jaffna call him Kittu Maama (uncle).

D. B. S. Jeyaraj met him for a conversation

Continue reading ‘Army -Tiger Prisoner Exchange: How “Col” Kittu Disappointed Vijaya Kumaratunga and Deceived Lalith Athulathmudali’ »

By

Krishantha Prasad Cooray

Sri Lanka has witnessed a remarkable political transformation. Anura Kumara Dissanayake has been elected as the country’s President. His party, the People’s Liberation Front (JVP), leads the National People’s Power coalition. Just four years ago, the JVP held only three parliamentary seats with 3% of the popular vote. Today, it controls the presidency and commands a two-thirds parliamentary majority.

President AKD, as he is commonly known, has achieved something unprecedented in Sri Lankan politics: unified support across traditional demographic divisions. The NPP’s electoral success spans all regions – North, South, East, and West – breaking down the ethnic and religious polarities that have long characterised Sri Lankan politics. It is impossible to attribute their popularity to any particular ethnicity, religious community, or class – they have effectively made such traditional polarities redundant.

Sri Lanka is experiencing strong political stability that stands out amidst the turbulence touching much of South Asia. The ruling coalition’s organisational discipline, reminiscent of China’s party structure where AKD serves as the Leader of the JVP, has established a predictable environment for international observers and investors. What President AKD and the NPP have demonstrated is remarkable: they have combined the organisational rigor and policy execution capabilities typically associated with China’s Communist Party with robust democratic accountability.

This synthesis delivers the benefits of strong, coordinated governance while maintaining democratic protections – avoiding both the corruption risks of autocracies and the policy paralysis that often affects democracies with declining civic participation.

Continue reading ‘For China, Sri Lanka under President Dissanayake’s leadership presents an opportunity to demonstrate how its Belt and Road Initiative can evolve to meet contemporary development challenges.’ »

By

Kishali Pinto-Jayawardene

There is an intriguing question in the air. Is the creeping self-sabotage of Sri Lanka’s National Peoples’ Power (NPP) Government due to innate political clumsiness in power, the sycophantic antics of minions appointed to office who are characteristically unable to hold the chairs that they inhabit or a dangerous tendency to lean towards ‘Orwellian’ control?

Gross incompetence and political servility continues

Or it is perhaps an unpalatable mixture of all of this, I wonder? There is certainly a demonstrated inability on the part of the Government to select ‘the proper person for the proper office’ in the early months after being elected to rule on an ‘unprecedented’ mandate. This is seen very well in the unholy debacle over the NPP’s first choice as Speaker of Parliament who resigned after failing to prove the veracity of his academic credentials after trying to bluff his way through public questioning.

To stress the point, this is not a frivolous matter of having or not having an academic record. That is an irrelevancy. Needless to say, even legitimate academic brownie points do not necessarily translate into political ability or integrity with Sri Lanka’s past Parliaments numbering doctors of law, economics and the like who were spectacular failures in public life to put it mildly. That is scarcely the issue here.

What is relevant is the ‘lies and deception’ (to borrow a scathing phrase from a Supreme Court ruling on the integrity of our politicians in a different context, decades ago) of the former Speaker who still remains in the House, sitting in the NPP ranks.

Continue reading ‘The ‘76 year old curse’ that President Anura Kumara Dissanayake and his NPP vowed to put an end to, does not show any signs of abating. The political ‘honeymoon’ is now well and truly over. It is time that the Govt starts performing.’ »

By

Ruki Fernando

January 6 this year is the 40 anniversary of the killing of Fr. Mary Bastian, a Catholic priest from the diocese of Mannar. It will be yet another anniversary to be celebrated without a body and grave.

The government at the time of his killing claimed that Fr. Bastian had fled to India. For 40 years the truth of Fr. Bastian’s killing has not been officially acknowledged by any government and there is no indication that the new government will be any different.

However for residents of Vankalai what happened to their beloved parish priest is clear. According to one eyewitness, when there was firing by the military around Vankalai, her father had gone to the church and was told by Fr. Bastian to come to the church to seek refuge if they were scared. When they arrived, Fr. Bastian told the family to hide inside the church and gone to his residence. While hiding she heard gun shots followed by screams in Fr. Bastian’s voice. Later on from where they were hiding she and her family had seen soldiers carrying the body of Fr. Bastian in a white cassock. Other villagers confirmed this story, sometimes publicly at the annual remembrance events.

The 1980s was a bloody period in that area and Fr. Bastian was at the forefront of trying to protect the people. Fr. Bastian had written to the Catholic Bishops Conference of Sri Lanka in November 1982 questioning what was the church doing “when my people are suffering, oppressed and living on concessions”. In the same letter, he had honestly expressed his frustration, saying “we priests just can’t remain saying Masses for the dead”.

Two incidents that may have prompted the Army to kill Fr. Bastian may have been the fact that he had taken photos of bodies after a massacre of large number of civilians in the nearby Murunkan town by the Army and that he had buried the body of Rev. Jeyarajasingham, a Methodist priest of the area who had worked closely with Fr. Bastian and was killed in December 1984.

Continue reading ‘Will the New President and the New Government Ensure Justice for the Enforced Disappearances and Kilings of Catholic and Protestant Christian Priests?’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

இலங்கை ஆயுதப்படைகளுக்கும் தமிழீழ விடுதலை புலிகள் இயக்கத்துக்கும் இடையிலான 33 வருடகாலப் போர் இப்போதெல்லாம் நினைவில் இருந்து மெதுவாக அருகிக் கொண்டு போகிறது. விடுதலை புலிகள் இயக்கம் 1976 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 5 ஆம் திகதி முறைப்படி ஆரம்பிக்கப்பட்டது. மூன்று தசாப்தகால போருக்கு பிறகு விடுதலை புலிகள் முல்லைத்தீவின் நந்திக்கடல் ஏரியில் 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 18 ஆம் திகதி தங்களது தோல்வியைச் சந்தித்தார்கள். வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் தலைமையிலான அந்த இயக்கத்தினால் இலங்கை அரசாங்கத்துக்கு எதிராக தொடுக்கப்பட்ட போர் சுதந்திரத்தின் பின்னரான இலங்கையின் வரலாற்றில் முக்கியமான ஒரு பாகமாகும்.

ஒரு கெரில்லாப் போராட்ட இயக்கம் என்ற நிலையில் இருந்து மரபுரீதியான போரில் ஈடுபடும் இரு படையணியாக விடுதலை புலிகளின் உருநிலைமாற்றம் நீண்டகாலப் போரில் முக்கியமான ஒரு திருப்பு முனையாகும். 1985 ஆம் ஆண்டில்தான் விடுதலை புலிகள் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் கணிசமான பகுதிகளை தங்களது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவந்தார்கள். இலங்கை பொலிசார் கடமையில் ஈடுபடுவதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். இராணுவம் பெரும்பாலும் முகாம்களுக்குள் அடங்கிக் கிடந்தது. படையினர் இடைக்கிடை வெளியில் வந்து சிறிய மோதல்களில் ஈடுபட்டுவிட்டு முகாம்களுக்கு திரும்பிச் சென்றுவிடுவார்கள்.

இராணுவத்தினதும் பொலிசாரினதும் செயற்பாடுகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், குடாநாட்டின் பெரும்பகுதி ஆயுதமேந்திய தமிழ்க் குழுக்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. விரைவாகவே மற்றைய குழுக்களுடனான மோதல்களுக்கு பிறகு விடுதலை புலிகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சக்தியாக மாறினார்கள். அவர்கள் மெய்நடப்பில் ஒரு நிருவாகத்தை நிறுவ ஆரம்பித்தார்கள். விடுதலை புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகள் மீது அரசு ஷெல் வீச்சுக்களையும் விமானக் குண்டுத் தாக்குதல்களையும் நடந்த நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டது. ” ஒபறேசன் லிபறேசன் ” இராணுவ நடவடிக்கைக்கு பின்னர் மாத்திரமே யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் வடமராட்சி பிராந்தியத்தின் பகுதிகளை இராணுவத்தினரால் மீளக்கைப்பற்றக்கூடியதாக இருந்தது.

சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமார்

வடக்கில் ஒரு கெரில்லா இயக்கம் என்ற நிலையில் இருந்து மரபுரீதியான போரில் ஈடுபடும் படையணியாக விடுதலை புலிகளின் உருநிலை மாற்றத்துக்கு அந்த இயக்கத்தின் அன்றைய யாழ்ப்பாண தளபதியான ” கேணல்” கிட்டுவே பிரதானமாக பொறுப்பாவார். சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமார் என்ற இயற்பெயரைக் கொண்ட கிட்டு விடுதலை புலிகளின் யாழ்ப்பாண மாவட்ட தளபதியாக 1985 பெப்ரவரி தொடக்கம் 1987 மே வரை செயற்பட்டார். வல்வெட்டித்துறை மண்ணின் திடகாத்திரமான மைந்தன் 1987 மார்ச் 30 ஆம் திகதி அவரைக் கொலை செய்வதற்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சி ஒன்றின்போது குண்டுவெடிப்பில் ஒரு காலை இழந்தார்.

இந்திய இராணுவத்துக்கும் விடுதலை புலிகளுக்கும் இடையில் போர் மூண்டபோது கிட்டு இன்று சென்னை என்று அறியப்படும் மெட்ராஸில் இருநதார். இந்திய அதிகாரிகளினால் அவர் வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தார். பிறகு கிட்டு ஐரோபாபாவுக்கு சென்று ஐக்கிய இராச்சியத்தில் லண்டனில் விடுதலை புலிகளின் சர்வதேச செயலகத்தை அமைத்தார். விடுதலை புலிகளின் கப்பல் ஒன்றில் கிட்டு இலங்கைக்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்த வேளையில் இந்திய கடற்படை அதைச் சுற்றிவளைத்தது. இந்திய அதிகாரிகளினால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படுவதை தவிர்ப்பதற்காக கிட்டுவும் விடுதலை புலிகள் இயக்கத்தின் வேறு எட்டு உறுப்பினர்களும் 1993 ஜனவரி 16 ஆம் திகதி தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.

ஒரு பத்திரிகையாளன் என்ற வகையில் துறைசார் முறையில் நான் மிகவும் நெருக்கமாக ஊடாட்டங்களைச் செய்த விடுதலை புலிகளின் உயர்மட்டத் தலைவர்களில் கிட்டுவும் ஒருவர். உண்மையில், ஒரு ஆங்கில பிரசுரத்துக்காக முதன்முதலாக அவரைப் பேட்டி கண்டது நானே. அந்த பேட்டி இந்திய செய்திச் சஞ்சிகையான ” புரொண்ட்லைனில் ” 1986 நவம்பரில் வெளியாகியது. கிட்டுவின் மரணத்துக்கு பிறகு அவரைப் பற்றி நான் கனடாவின் ரொறன்ரோவில் வெளியிட்ட தமிழ் வாரச்சஞ்சிகையில் தொடர்ச்சியாக கட்டுரைகளை எழுதினேன்.” ஒரு வட மறவனின் வீர காதை ” என்பதே அந்த கட்டுரைத் தொடரின் தலைப்பாகும்

கிட்டு என்ற கிருஷ்ணகுமார் உயிருடன் இருந்திருந்தால், ஜனவரி 2 ஆம் திகதி தனது 65 வது பிறந்த தினத்தைக் கொண்டாடியிருப்பார். இந்த பின்புலத்திலேயே இந்த கட்டுரை அவர் மீது கவனத்தை திருப்புகிறது.

Continue reading ‘சதாசிவம்பிள்ளை கிருஷ்ணகுமார் என்ற இயற்பெயரைக் கொண்ட விடுதலை புலிகளின் அன்றைய யாழ்ப்பாண மாவட்ட தளபதி ‘ கேணல் ‘ கிட்டுவின் வாழ்வும் காலமும்’ »

By

B.Kolappan

Veteran playback singer P. Jayachandran, who died on Thursday (January 9, 2025), was Kerala’s gift to Tamil film music. He was introduced to the Tamil film world by late music director M.S. Viswanathan, and he rendered his first song for the film Manipayal in 1972.

He had a unique voice, a mixture of Yesudas and S.P. Balasubramanian, but charted his own path and went on to sing some of the best solo and duet numbers in Tamil films, but without a trace of Malayalam, his mother tongue, in his Tamil songs.

He even rendered a song for late Chief Minister M.G. Ramachandran in the latter’s last film, Maduraiyai Meeta Sundarapandian in 1978. The song, Amutha Tamizhilil Ezhuthm Kavithai in pure Dwijavanthi raga, is still considered an outstanding duet.

Continue reading ‘Veteran Playback singer P. Jayachandran, who died on January 9, 2025 had a unique voice and went on to sing some of the best solo and duet numbers in Tamil films, but without a trace of Malayalam, his mother tongue, in his Tamil songs.’ »

By

Jamila Husain

The ‘Clean Sri Lanka’ campaign launched by the government is hitting headlines especially in the electronic media, with videos of buses and three wheel drivers being stopped by police, advising them to remove the additional accessories on their vehicles.

Despite a grace period extended by the police to remove such accessories, bus drivers associations and three wheel drivers are not happy. In fact a video circulating on social media, shows bus drivers threatening to strike if they continue to be ‘victimized’ by the police and talks are ongoing with the authorities.

Now while this move has been long needed, considering how bus drivers drive recklessly on the roads and how such additional accessories on their vehicles may be leading to accidents, the publicity done by the authorities on a daily basis showing the cops hounding the drivers is quite amazing. It is a PR stunt well done highlighting how the government’s ‘Clean Sri Lanka’ programme is proceeding as promised.

But while all this is catching public eye, is ‘Clean Sri Lanka’ only limited to this?

Continue reading ‘Can President Anura Kumara Dissanayake who came in with a mandate to end corruption, clean up his own parliament and ensure that both politicians and bureaucrats end their habits of bribes and commissions to get work done Under the ‘Clean Sri Lanka’ programme ?’ »

By

D.B.S. Jeyaraj

Memories of the 33 year long war between the armed forces of Sri Lanka and the Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE) are slowly receding nowadays. The LTTE ,known generally as the tigers, was formed officially on 5 May 1976. After three decades of conflict the LTTE met its waterloo by the waters of Nandhikkadal lagoon on May 18th 2009. The war waged against the Sri Lankan state by the Veluppilai Prabhakaran -led LTTE is an important and integral part of Sri Lanka’s post-independence history.

A key turning point in the long war was the metamorphosis of the LTTE from that of a guerilla organization into an outfit engaging in positional warfare. It was in 1985 that the LTTE established control over substantial areas of the Jaffna peninsula. Policing ceased in practice. The army was essentially confined to barracks. Soldiers would however break out of their camps occasionally , get embroiled in skirmishes and return to camp.

With the functioning of the Army and Police being curtailed, the greater part of the peninsula came under the control of the armed Tamil groups. Soon there was internecine warfare and the LTTE became the dominant force. The tigers began establishing a de facto administration. The state was compelled to resort to shelling and bombing the areas under LTTE control. It was only after the “Operation Liberation” military offensive that the Sri Lankan army was able to re-capture areas in the Vadamaratchy region of the Jaffna peninsula.

Sathasivampillai Krishnakumar

The man primarily responsible for the tiger transition in the north from a guerilla outfit to a conventional militia was “Col”Kittu the then tiger Jaffna commander. Kittu whose real name was Sathasivampillai Krishnakumar served as the LTTE’s Jaffna district commander from February 1985 to May 1987 This sturdy son of the Valvettithurai(VVT) soil lost a leg in an explosion on 30 March 1987 when an attempt was made to assassinate him.

Kittu was in Madras now known as Chennai when war erupted between the Indian Army and LTTE.He was placed under house arrest by the Indian authorities.Kittu later went to Europe and set up the international secretariat of the LTTE in London,UK. He was returning to Sri Lanka in an LTTE ship when the Indian navy surrounded the vessel he was aboard. Kittu and eight other tigers committed suicide on 16 January 1993 to prevent being arrested and imprisoned by Indian authorities.

Kittu is one of the top leaders of the LTTE with whom I have interacted closely in my professional capacity as a journalist. In fact it was I who first interviewed him for an English publication. Excerpts of the interview were published in the Indian newsmagazine “Frontline” in November 1986. After his death, I wrote a series of articles about him in the Tamil weekly that I was editing then in Toronto. It was titled “Our Vada Maravan Veera Kaathai”(The heroic saga of a northern warrior).

Krishnakumar alias Kittu would have celebrated his 65th birthday on January 2nd if he were among the living now. He was born on 2 January 1960. It is against this backdrop that this column focuses on Kittu this week.

Continue reading ‘Life and Times of Jaffna’s Former Tiger Commander Sathasivampillai Krishnakumar alias “Col” Kittu.’ »

By

Meera Srinivasan

President Anura Kumara Dissanayake will visit China from January 14 to 17, the Cabinet Spokesman announced on Tuesday (January 7, 2025), confirming the Sri Lankan leader’s second state visit abroad, a month after he visited India.

President Dissanayake will be accompanied by Minister of Foreign Affairs, Foreign Employment, and Tourism Vijitha Herath, and Minister of Transport, Highways, Ports, and Civil Aviation Bimal Rathnayake, Cabinet spokesman Nalinda Jayatissa told media. Debt treatment and bilateral development cooperation are among key issues expected to be discussed in Beijing.

Mr. Dissanayake’s visit to China marks his second major bilateral engagement after he rose to the country’s top office in September. In November, his National People’s Power [NPP] coalition swept the polls with an unprecedented two-thirds majority and soon after, Mr. Dissanayake undertook his first state visit abroad to India.

Continue reading ‘President Anura Kumara Dissanayake to be in China from January 14 to 17 2025 on second state visit abroad one month after Indian visit: will be accompanied by Minister of Foreign AffairsVijitha Herath, and Transport Minister Bimal Rathnayake; Debt treatment and bilateral development cooperation expected to be discussed in Beijing’ »

The 16th anniversary of the assassination of The Sunday Leader founder Editor-in-Chief Lasantha Wickrematunge, which falls on 8 January, will be marked with a service at his graveside.

Family, friends, former colleagues and others will gather at Borella Kanatte at 9 a.m. to mark the anniversary and remember Lasantha.

Assassinated on 8 January 2009, Lasantha was one of Sri Lanka’s leading journalists and an outspoken critic of the then Rajapaksa Government. He was attacked as he drove to work and later died of his injuries.

The brazen attack was carried out by two gunmen on motorcycles in the middle of morning-rush-hour traffic.

The investigation into Lasantha’s murder has yielded no tangible results thus far and his killers still roam free, 16 years later.

**************************

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

இலங்கையின் புதிய ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்க டிசம்பர் 15 — 17 இந்தியாவுக்கு தனது முதலாவது உத்தியோகபூர்வ விஜயத்தை வெற்றிகரமாக முடித்துக்காண்டு நாடுதிரும்பினார். புதுடில்லிக்கான அவரின் மூன்று நாள்விஜயத்தின் காட்சிகள் நேர்மறையாக பாராட்டப்பட்டிருக்கின்றன. ஜனாதிபதி திசாநாயக்க ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவினதும் ( ஜே.வி.பி.) அதன் தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தியினதும் தலைவராக இருக்கிறார்.

அவரின் வெற்றிகரமான இந்திய பயணம் ஜே.வி.பி.யின் கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் இடையிலான ” பொருத்தமின்மை ” மீது கவனத்தைக் குவிக்க வைத்திருக்கிறது. இந்தியா தொடர்பிலான ஜே.வி.பி.யின் கடந்தகால கடும் போக்கும் தற்போதைய மென்போக்கும் ஒப்பிடப்படுவதுடன் வேறுபடுத்தியும் காட்டப்படுகின்றன. ஜனாதிபதியின் வெற்றிகரமான விஜயம் இந்தியாவுடனான ஜே.வி.பி.யின் உறவு ஒரு ” மறுதலையான ” நேர்மறைத் திருப்பத்தை எடுத்திருக்கிறது என்பதை காட்டுகிறது.

ஜே.வி.பி. அதன் ஆரம்பத்தில் இருந்தே இந்திய எதிர்ப்புவாதத்தில் ஆழக்காலூன்றிய கட்சியாகும். எளிதான வார்த்தைகளில் கூறுவதானால் ஜே.வி.பி. இந்தியாவுக்கு எதிரான, சீனாவுக்கு ஆதரவான ஒரு அரசியல் இயக்கமாக கருதப்பட்டது. அது இந்திய — இலங்கை சமாதான உடன்படிக்கையை எதிர்த்ததுடன் 1987 தொடக்கம் 1989 வரை இந்திய எதிர்ப்பு வன்முறைக் கிளர்ச்சி ஒன்றையும் முன்னெடுத்தது.

கடந்த வாரம் எனது கட்டுரையில் குறிப்பிட்டதைப் போன்று இந்திய — இலங்கை சமாதான உடன்படிக்கையில் 1987 ஜூலை 29 ஆம் திகதி முன்னாள் இந்திய பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும் முன்னாள் இலங்கை ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனாவம் கொழும்பில் வைத்து கைச்சாத்திட்டனர். தமிழீழ விடுதலை புலிகள் உட்பட ஆயுதமேந்திய தமிழ்த் தீவிரவாதக் குழுக்களுக்கும் இலங்கை ஆயுதப் படைகளுக்கும் இடையிலான போரை முடிவுக்கு கொண்டு வருவதன் மூலமாக இலங்கையில் சமாதானத்தை ஏற்படுத்தும் மெச்சத்தங்க ஒரு குறிக்கோளுக்காகவே உடனபடிக்கை கைச்சாத்திடப்பட்டது.

போர் நிறுத்தம் ஒன்று பிரகடனம் செய்யப்பட்டது. அமைதியைப் பேணுவதற்காக இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் இந்திய அமைதிகாக்கும் படை என்ற பெயரில் இந்திய இராணுவம் நிலைகொண்டது. எதிர்பார்க்கப்பட்டதை போன்று நிலைபேறான ஒரு சமாதானத்தைக் கொண்டுவருவதற்கு பதிலாக, இந்திய — இலங்கை உடன்படிக்கை மேலும் கூடுதல் வன்முறைக்கும் இரத்தக் களரிக்கும் வழிவகுத்தது. வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் தலைமையிலான விடுதலை புலிகள் உடன்படிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து மீண்டும் போரை ஆரம்பித்தது. விரைவாகவே வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இந்திய அமைதிகாக்கும் படைக்கு எதிராக விடுதலை புலிகள் முழுஅளவிலான கெரில்லாப் போரை தொடுத்தது.

Continue reading ‘தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் உத்தேச அரசியலமைப்பும் 13 வது திருத்தமும்: 13 வது திருத்தத்தில் உள்ள அதிகாரப்பரவலாக்கல் அளவு புதிய அரசியலமைப்பில் சேர்த்துக் கொள்ளப்படுமா இல்லையா என்பதே முக்கியமான கேள்வியாகும்.’ »

Tisaranee Gunasekara

“History, despite its wrenching pain,

With courage, need not be lived again”.

– Maya Angelou (On the Pulse of Morning: An Inaugural Poem)

The Kitchen Debate was an impromptu set of exchanges (via interpreters) between US vice president Richard Nixon and Soviet premier Nikita Khrushchev, on the relative merits of capitalism and socialism. The two leaders were attending the 1959 American National Exhibition in Moscow. Their exchange took place inside a replica of a suburban American kitchen complete with all the mod-cons which would soon become staples of American middle class life.

Nixon displayed each consumer durable to his counterpart – and to the world beyond – with pride, as proof that American capitalism was better able to provide ordinary people with a good life. “Our steel workers, as you know, are on strike,” he said at one point. “But any steel worker could buy this house.” Khrushchev countered by predicting that the USSR would overtake the US in seven years and Nixon’s grandchildren would live under socialism.

History worked otherwise. Thirty years after the Kitchen Debate, Berlin Wall fell; in another two the Soviet Union ceased to exist.

Capitalism beat socialism by borrowing liberally from the socio-economic arsenal of socialism. As US historian and Cambridge professor Gary Gerstle points out, “The fear of communism made possible the class compromise between capital and labour that underwrote the New Deal.

It made possible similar class compromises in many social democracies in Europe after the Second World War.” This ‘grand bargain’ spread “America’s wealth across a much greater swath of the country’s workers and consumers, thus generating and sustaining higher levels of demand and, across the next two decades, an era of impressive affluence” (The Rise and Fall of the Neoliberal Order). High progressive taxation was a key driver of this transformation. In 1935, for instance, the marginal tax rate on the wealthiest Americans was set at 75%.

So Nixon’s boast to Khrushchev came true. Western welfare states ensured higher living and working conditions to their own working classes than what prevailed in the Eastern Bloc. As Eric Hobsbawm pointed out, “It is one of the ironies of this strange century that the most lasting result of the October Revolution, whose object was the global overthrow of capitalism, was to save its antagonist both in war and in peace – that is to say by providing it with the incentive, fear, to reform itself after the Second World War…” (The Age of Extremes).

Continue reading ‘No Govt can cut direct taxes, maintain high military expenditure, keep white elephants like Sri Lankan going, manage the debt burden, and keep the economy afloat, without imposing huge burdens on ordinary masses.’ »

By

D.B.S. Jeyaraj

Sri Lanka’s newly elected President Anura Kumara Dissanayake has successfully concluded his first state visit to India from December 15 to 17. The optics of the three day visit to New Delhi has been hailed positively. President Dissanayake known popularly as AKD is the leader of the Janatha Vimukthi Peramuna as well as the JVP-led National People’s Power(NPP).

The successful passage to India has brought into focus the “mismatch” between JVP past and JVP present. The Janatha Vimukthi Peramuna’s hard line regarding India in the past and its current soft line towards our big neighbour are being compared and contrasted.The successful state visit seems to indicate that the JVP’s relationship with India has taken a positive “U”turn.

The JVP from its inception has been rooted in anti-Indianism. In simplistic terms the JVP was perceived as an Anti-Indian, pro-China, political entity. The JVP opposed the India-Sri Lanka accord of 29 July 1987 and conducted a violent anti-Indian campaign for three years from 1987 to 1989.

As stated in last week’s article, the Indo-Lanka accord was signed by former Indian Prime Minister Rajiv Gandhi and ex-Sri Lankan president J.R.Jayewardene on 29 July 1987. The accord was signed with the laudable objective of bringing peace to Sri Lanka by ending the war between the Sri Lankan armed forces and armed Tamil militant groups including the Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE).

A ceasefire was declared and Indian army personnel with the nomenclature of Indian Peace Keeping Force (IPKF) were stationed in the Northern and Eastern Provinces of the island to maintain peace. Instead of ushering in a durable peace as expected, the Indo-Lanka Accord paved the way for more violence and bloodshed. The Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) led by its supremo Veluppillai Prabhakaran refused to accept the accord and went back to war. Soon a full-fledged guerrilla war was waged by the LTTE against the IPKF in the North and East.

Meanwhile the JVP led by Rohana Wijeweera also opposed the Indo-Lanka Accord and engaged in armed resistance in the predominantly Sinhala areas. The JVP had in 1971 launched an armed insurrection when the United Front Government of Prime Minister Sirimavo Bandaranaike was in power. It was cruelly and brutally crushed with the aid of several countries. This is commonly referred to as the first JVP insurgency.

Continue reading ‘Past and Present India -Sri Lanka Relations ; 1987 Rajiv-JR Accord and the 2024 Modi-AKD Meeting.’ »

By

Kelum Bandara

Two ruling party MPs- Wijesiri Basnayake of Kurunegala and Ajith Gihan of Puttalam- came under mob violence when they came out in their separate vehicles after a meeting with the management of an apparel factory in the Bingiriya area.

According to video footage of the scene now doing the rounds on social media, the angry crowd of people who thronged at the gate of the factory hurled abuses at the two MPs while banging on their vehicles. The video footage that captures the intensity of the moment shows members of the mob using abusive language.

The situation worsened further as some members of the mob attempted to forcibly pull the MPs out of their vehicles. The vehicles bore the brunt of the mob’s fury.

Continue reading ‘Angry Mob Surrounds Vehicles of NPP Govt’s Kurunegala MP Wijesiri Basanayake and Puttalam MP Ajith Gihan at Bingiriya and Attempts to Assault them while using abusive language.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

” விரும்பத்தகாத விளைவு நேரப்போகிறது என்பதற்கான முன்னறிவிப்பு ” ( The Writing on the Wall) என்பது பைபிளின் பழைய ஏற்பாட்டில் டானியலின் கதையில் இருந்து வந்த ஒரு உருவகமான மொழிநடையாகும். பாபிலோனிய சாம்ராச்சியத்தின் மன்னர் பெல்ஷாசாரும் அவரது நண்பர்கள் பரிவாரமும் உண்டுகுடித்து கும்மாளம் அடித்துக்கொண்டிருந்தவேளையில், வியக்கத்தக்க முறையில் கையொன்று தோன்றி அங்கிருந்த சுவரில் சில வரிகளை எழுதியதைப் பற்றி டானியல் பற்றிய நூலின் ஐந்தாவது அத்தியாயம் கூறுகிறது.

அச்சமடைந்த மன்னராலும் நண்பர்களினாலும் அந்த கை எழுதியதை வாசித்து விளங்கக்கூடியதாக இருக்கவில்லை. அறிவுக்கும் ஞானத்துக்கும் பிரபல்யமான டானியலை அழைத்துவர மன்னர் ஆளை அனுப்பினார். டானியல் வந்து சுவரில் எழுதியிருப்பதை வாசித்துவிட்டு மன்னரின் நாட்களை கடவுள் எண்ணியிருக்கிறார் என்றும் இராச்சியம் வேறு ஒருவரிடம் கையளிக்கப்படப் போகிறது என்று கூறினார்.சுவரில் எழுதியிருந்த வரிகளை பற்றிய டானியலின் வியாக்கியானம் இறுதியில் உண்மை மாறியது.பெல்ஷாசார் அன்றிரவே கொல்லப்பட்டு இராச்சியம் டேறியஸினால் கைப்பற்றப்பட்டது.

பைபிளில் உள்ள இந்த கதையே ” The Writing in the Wall ” ( விரும்பத்காதது நேரப்போகிறது என்பதற்கான முன்னறிவிப்பு) என்ற மரபுத்தொடருக்கு பிறப்புக்கு வழிவகுத்தது. கிடைக்கக்கூடிய சான்றுகளில் இருந்து அழிவு அல்லது தோல்வி வருவது தவிர்க்கமுடியாதது என்பதை விளஙகிக்கொள்வது அல்லது பார்ப்பது என்பதே அந்த மரபுத்தொடரின் அர்த்தமாகும்.

இந்த பின்புலத்தில், இலங்கை ஜனநாயக சோசலிச குடியரசின் அரசியலமைப்பின் 13 வது திருத்தத்துக்கு நேரப்போகின்ற விளைவுக்கான முன்னறிவிப்பு குறித்து இந்த கட்டுரை ஆராய்கிறது. இலங்கையில் மாகாணசபைகள் முறையை அறிமுகப்படுத்துவதற்காக 1987 ஆண்டில் கொண்டுவரப்பட்டதே இந்த 13 வது அரசியலமைப்பு திருத்தமாகும்

இலங்கையின் அரசியலமைப்புக்கான 13 வது திருத்தமும் 16 வது திருத்தமும் 1987 ஜூலை 29 இந்திய — இலங்கை சமாதான உடன்படிக்கையின் விளைவாக கொண்டுவரப்பட்டவை. அந்த சமாதான உடன்படிக்கையில் முன்னாள் இந்திய பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும் அன்றைய இலங்கை ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனவும் கைச்சாத்திட்டனர் என்பது தெரிந்ததே.

13 வது திருத்தமே மாகாணசபைகளை உருவாக்க உதவியது. குறைபாடுகளுக்கு மத்தியிலும், இலங்கையில் நடைமுறையில் இருக்கின்ற ஒரேயொரு அதிகாரப்பரவலாக்கல் வடிவம் மாகாணசபைகள் முறைாமாத்திரமேயாகும். சுதந்திரத்துக்கு பின்னரான எழுபத்தியாறு வருடகால வரலாற்றில், பல தசாப்தகால தமிழ்த் தேசிய இனப்பிரச்சினைக்கு அண்மித்தான ஒரு தீர்வாக மாகாணசபைகளே விளங்குகின்றன எனலாம். இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கில் வாழும் தமிழர்களின அதிகாரப்பகிர்வு தேடலுக்கு ஒரளவு நேர்மறையான பதிலாக மாகாணசபைகள் இருக்கின்றன.

மாகாணசபைகள் இலங்கையின் ஒரு அரசாங்கத்தினால்தான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், இந்தியாவின் நல்லெண்ணத்தின் விளைாகவே அது சாத்தியமாகியது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. இலங்கையின் விவகாரங்களில் இந்தியா செய்த அந்த ஒரேயொரு நேர்மறையான தலையீடே அரசியலயைப்புக்கான 13 வது திருத்தம் நிறைவேற்றப்படுவதற்கான சூழ்நிலையை தோற்றுவித்தது.

பெருமளவு விமர்சனங்களுக்கு உள்ளானபோதிலும், மாகாணசபைகள் காலத்தின் சோதனைக்கு தாக்குப்பிடித்திருக்கிறது. அண்மைய நிகழ்வுப்போக்குகள் குறிப்பாக மாகாணசபைகளினதும் பொதுவில் 13 வது திருத்தத்தினதும் எதிர்காலம் மீது ஒரு கருநிழலை படரவிடுவதாக அமைந்திருக்கின்றன. அந்த திருத்தத்தையும் மாகாணசபைகளையும் பற்றிய சந்தேகங்களும் அச்சங்களும் புதிய ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்கவின் அண்மைய இந்திய விஜயத்தையும் அவர் புதுடில்லியில் இந்திய பிரதமர் நரேந்திர மோடியுடன் நடத்திய பேச்சுவார்த்தைளையும் அடுத்து மேலும் தீவிரமடைந்திருக்கின்றன. இந்த பின்னணியிலேயே இது 13 வது திருத்தத்துக்கும் அதன் விளைவான மாகாணசபைகளுக்கும் நேரப்போகின்ற விரும்பத்தகாத விளைவின் முன்னறிவிப்பாக அமைகிறதா என்ற விசனத்தை நான் வெளிப்படுத்துகிறேன்.

Continue reading ‘2024 டிசம்பர் 16 ஆம் திகதி இந்திய — இலங்கை கூட்டறிக்கையில் 13 வது திருத்தம் குறித்து வெளிப்படையாக குறிப்பிடப்படாதது அரசியலமைப்புக்கான 13 வது திருத்தத்துக்கு நேரப்போகும் கதிக்கான முன்னறிவிப்பு ?’ »

By

Tisaranee Gunasekara

“Israel today is dynamiting the edifice of the global norms built after 1945.” Pankaj Mishra (The Shoah after Gaza – London Review of Books – 21.3.2014)

In the second decade of the 21st Century, genocide is being televised.

72 Virgins – Uncensored was a Telegraph channel run by the Israeli Defence Forces’ Influencing Department (Orwellian by name and by deed). According to an expose by Israeli newspaper Haaretz, the channel promises Israeli audiences “exclusive content from Gaza” – gory videos of death and destruction visited on Palestinians recorded by their IDF perpetrators. An example: “Burning their mother…” exults an October 11, 2023 post; “You won’t believe the video we got! You can hear the crunch of their bones. We’ll upload it right away, get ready”.

When the IDF started its murder-porn channel, thereby encouraging its members to openly celebrate their crimes, it obviously didn’t factor in global reaction. Certainly not the ICC’s arrest warrants against Israeli leaders and soldiers for war crimes. According to media reports, the IDF is now warning its members not to record or publicise their Gaza exploits.

That warning came a little too late for IDF soldier Gal Ferenbook.
According to the Hind Rajab Foundation, Mr. Ferenbook posted a video on his Instagram account showing himself in an armoured personnel carrier in Gaza looking at the body of a Palestinian civilian on the vehicle’s monitor. His companion says in Hebrew, “We are here with Gal Foundouk (nickname of Mr. Ferenbook) Our terminator! Here, here are the remains of the body! [laughs] and here’s the terminator!” Then Mr. Ferenbook is seen laughing loudly and boasting of his achievement.

What is special about Gal Ferenbook is that there’s nothing special about him. In the context of Israel’s genocidal war in Gaza he is the rule rather than exception, an average Israeli soldier who sees nothing wrong in killing a Palestinian civilian, degrading the dead body and rejoicing in the entire act. His 15 minutes of fame resulted not so much from his heinous deeds but his holiday plans.

Sri Lanka has little discrimination when it comes to allowing foreign nationals in, be it as tourists or investors. Since there’s no screening of any kind, the country is Open Sesame for any criminal, from cyber criminals to war criminals. Perhaps that was why Gal Ferenbook thought he’d be safe here.

Fortunately, the rest of the world is not as blasé as Sri Lanka about war crimes. The Hind Rajab Foundation (named after a six year-old Palestinian girl killed by the IDF while trying to flee wrote officially to Sri Lankan authorities giving details of Mr. Ferenbook’s alleged war crime. The government spokesman, when questioned about Mr. Ferenbook’s presence in the island, claimed ignorance. Meanwhile, Tel Aviv government warned Mr. Ferenbook to flee, according to Israeli media. Later he was “smuggled out”, possibly with official cooperation; the government wouldn’t want to anger Israel on a matter of principle.

The Gal Ferenbook debacle highlights another problem we have invited in, through ignorance and carelessness – the ongoing attempts to justify the setting up of a Chabad House in Arugam Bay and to obtain legal status for it from the Sri Lankan authorities.

Continue reading ‘Chabad House is a religious space belonging to the Chabad-Lubavitch Hasidic Movement which is deeply aligned with Israel’s ultra-right and the IDF.’ »

By

Veeragathy Thanabalasingham

There was a stir in political circles when Indian Prime Minister Narendra Modi, who met with Sri Lankan President Anura Kumara Dissanayake during his recent official visit to India and had a joint press meeting in New Delhi after talks with him, failed to say anything about the 13th Amendment (13A) to the Sri Lankan Constitution.

Sri Lankan Tamil political parties and their leaders did not show as much concern about it as the media and political observers did. Modi, who had always emphasised the need for the Sri Lankan Government to fully implement the 13th Amendment to the Constitution in his press conferences with previous Sri Lankan Presidents, avoided it this time, which seemed particularly different.

However, former Member of Parliament (MP) and Ilankai Tamil Arasu Katchi (ITAK) Spokesperson M.A. Sumanthiran stated that since Modi had said that the Sri Lankan Constitution should be fully implemented, not mentioning the 13A was not an issue as the amendment was also in the Constitution.

When the Indian Prime Minister meets the leaders of any other country, he does not ask them to implement their country’s constitution. It is not necessary for a leader of a country to tell leaders of other countries that their own constitutions should be fully implemented.

However, the reason why Sri Lankan Presidents are asked by Indian leaders to fully implement the Constitution is only its 13th Amendment, which was introduced after the July 1987 Indo-Sri Lanka Peace Accord to institute Provincial Councils.

Therefore, there is no doubt that there is a specific reason why Modi avoided mentioning that particular amendment in the presence of President Dissanayake.

The Indian Prime Minister does not seem to want to embarrass President Dissanayake domestically by mentioning it, given the strong opposition to the amendment among the polity and the people of southern Sri Lanka.

The Indian Government is unlikely to want to spoil the current situation, when a Sri Lankan Government led by the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP), which has a fiercely anti-India past, is keen to foster friendly relations with India. JVP leaders may be proud of the fact that Modi’s move is a victory for their approach to dealing with India.

Continue reading ‘It would be useful to consider how far Gajendrakumar Ponnambalam, who has been an MP for a long time has been able to move forward and reach his goals by adopting his ideologically stubborn political stance so far.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Season’s greetings to all readers! Let me begin the second part of this article on the speakers of Sri Lanka with a reference to former speaker Asoka Ranwala. A source who is usually well-informed about matters concerning the Janatha Vimukthi Peramuna(JVP) and the National People’s Power(NPP) got in touch with me a few days ago. He said that ex-speaker Ranwala had indeed acquired a doctoral degree from Japan.

According to this JVP/NPP “partisan”source, Asoka Ranwala has indeed acquired a PhD from a Japanese institution of higher learning and is therefore entitled to the prefix “Dr”. Apparently Ranwala a long standing activist of the JVP had “escaped”from Sri Lanka when the Ranasinghe Premadasa regime had cracked down hard on the JVP in the 1989-90 period. Ranwala had made his way to Japan and resided there for several years stated this source.

Ranwala had pursued further studies while being in Japan during those years and had obtained a doctoral degree claimed this source. Due to some procedural difficulties , Ranwala had been unable to get accredited documentation to clearly establish his bona fides in this matter. The JVP hierarchy was convinced that Ranwala had a doctorate and was prepared to give him time to produce documentary proof of his PhD.

But when the opposition was preparing to present a no confidence motion in Parliament, the JVP leaders had felt it was better for Ranwala to resign from his post and then restore his tarnished image by procuring documentary proof of his qualifications. As such Asoka Ranwala is scheduled to go to Japan soon (he may have gone already) and take steps to get proof of his doctoral degree. “Asoka Ranwala will soon prove that he doe s indeed have a doctorate from Japan” emphasised the source. I am inclined to treat this claim with more than a pinch of salt, but let us wait and see what happens.

As stated in the first part of this article published last week, both Asoka Ranwala and yesteryear speaker Anandatissa de Alwis have one thing in common. Both were first -time entrants to Parliament who served as speakers. Anandatissa de Alwis had entered the National State Assembly as Parliament was called then for the first time in July 1977 as MP for Kotte when he was elected speaker.

Being a former journalist himself, Anandatissa de Alwis was the darling of the media but it was during his period as Speaker that the Parliamentary Powers and Privileges Act was given new teeth. To demonstrate the power of the amended law, two senior editors of Lake House were summoned to the House over a mix up of a photo caption allegedly affecting then Foreign Minister A.C.S. Hameed.

It was a trivial mix up of captions between pictures of an event concerning minister Hameed and a woman clad in a bikini.The two editors were grilled exhaustively and hauled over the coals by Govt parliamentarians. An exasperated leader of the opposition Appapillai Amirthalingam called for an end to the comic inquisition. The editors were let off with a fine. The talk among journalists then was that the captions had been deliberately mixed up to enable the staging of this parliamentary drama.

Continue reading ‘The Speakers of Sri Lanka from 1931 to 2024 Served as the “Honourable ” Guardians of Parliamentary Supremacy.’ »

By
D.B.S. Jeyaraj

“ The Writing on the Wall’is a figurative expression derived from the story of Daniel in the old testament of the Bible. Chapter five of the book of Daniel relates how the then monarch of the Babylonian empire Belshazzar and his cronies were feasting and drinking in the night when a hand appeared miraculously and wrote some letters on the wall.

The terrified King and his acolytes were unable to read and understand what had been written. He sent for Daniel renowned for his knowledge and wisdom. Daniel informed Belshazzar that God has numbered the king’s days and that his kingdom would be given away. Daniel’s interpretation of the writing on the wall comes true. Belshazzar is killed that night and his kingdom is taken over by Darius.

It is this biblical story that gave rise to the idiom “ the writing on the wall”. What it meant was comprehending or seeing from the available evidence that doom or failure is inevitable. The phrase “the writing on the wall” can mean anything which portends doom or failure.

This week’s column in this context opines that the writing is on the wall for the thirteenth amendment to the Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka. It is the 13th constitutional amendment which came into being in 1987 that introduced the Provincial Councils scheme in Sri Lanka.

Both the thirteenth and sixteenth amendments to the Sri Lankan Constution were brought about by the India-Sri Lanka accord of 29 July 1987. As is well-known the Indo -lanka accord was signed by the former Indian Prime Minister Rajiv Gandhi and the then Sri Lankan President Juius Richard Jayewardene.

It was the 13th amendment which helped create the Provincial Councils. Despite short-comings and flaws the provincial councils system is the only form of devolution that exists in Sri Lanka. In seventy -six years of post-Independence history, the provincial councils are arguably the nearest answer to the multi-decade long Tamil national question.The PCs as they are known provide to some extent a positive response to the power-sharing quest of the Tamils of the Northern and Eastern provinces of Sri Lanka.

The provincial councils were introduced by a Sri Lankan Government but there is no denying that this was made possible only due to the good offices of India. It was only the positive intervention of India in the affairs of her Island neighbour that enabled the thirteenth constitutional amendment to see the light of day.

Continue reading ‘Is “ the Writing on the Wall” for the Thirteenth Constitutional Amendment?’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Ranwala Arachchige Asoka Sapumal Ranwala blazed across the parliamentary skies of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka for a brief period .The National People’s Power(NPP) Gampaha district MP served as Sri Lanka’s speaker from 21 November to 13 December 2024 for 22 days.

As is well known Ranwala was in the eye of a political storm due to the authenticity of his higher educational qualifications being publicly disputed. He was challenged to prove that he had acquired a doctoral degree from Japan as claimed by him. Unable to do so, Asoka Ranwala had no choice other than to tender his resignation to President Anura Kumara Dissanayake.

On 17 December 2024, Idampitiyegedara Wanigasuriya Mudiyanselage Jagath Wickramaratne was elected as speaker. The election was unanimous. Dr.Jagath Wickramarathe who was elected on the NPP ticket from Polonnaruwa district is a medical doctor.

The unsavory controversy surrounding Asoka Ranwala’s resignation has placed the respected office of the speaker under the spotlight. Much interest has been evinced in the role of the speaker in Sri Lanka following the resignation of the 22nd speaker. It is against this backdrop that this column focuses – with the aid of earlier writings – on the historic importance of the Speaker in a Parliamentary democracy. This two-part article will also provide an overview of past speakers who have held such office in Sri Lanka.

An interesting aspect of the roles played by various speakers of Sri Lanka in the past is that several of them irked the powers that be through their sturdy independence and firm adherence to the powers and privileges of Parliament. None in the past have caused disrepute and dishonour to that august office as has been done now.

Continue reading ‘From Francis Molamure in 1931 to Asoka Ranwala in 2024 : An Overview of Sri Lanka’s Speakers.’ »

By

D.B.S. Jeyaraj

The current controversy surrounding speaker Ashoka Sapumal Ranwala’s higher educational qualifications evoke memories of an earlier controversy of a similar nature concerning a prominent person associated with the Liberation Tigers of Tamil Eelam(LTTE). The rumpus then was about the LTTE political strategist Anton Stanislaus Balasingham who was frequently referred to as Dr.Balasingham in the media. This was widely disputed by members of organizations opposed to the LTTE.It was said that Balasingham had never acquired a doctoral degree and was therefore a “pretender doctor”.

What had happened then was this. AB Stanislaus as Balasingham was known in his younger days had graduated from Peradeniya University with a BA degree. Balasingham later went to Britain where he obtained an MA from the South Bank London Polytechnic. His dissertation was on the psychology of Marxism. Thereafter he began reading for his PhD pertaing to Marx’s theory of alienation in sociology under Prof.John Taylor . Balasingham never completed his doctoral studies as he got involved in the politics of liberation.

Balasingham relocated to India after the July 1983 anti-Tamil pogrom and functioned as the LTTE’s political strategist ,negotiator and spokesperson. The Indian media followed by the international media began referring to him as “Dr.Balasingham”. In fairness to Balasingham it must be said that the LTTE strategist never ever called himself a ”Dr”. But he did not make any effort to correct media reports calling him Dr either.

The fact that Balasingham had no doctoral degree was conclusively proved later. Ironically this was not done by his detractors from rival groups. It was instead an own goal of sorts. In those days the LTTE organization in London was split in two factions.One was under Balasingham and the other under Seevaratnam an accountant hailing from Myliddy in Sri Lanka. Seevaratnam ran a fortnightly called “Tamil Voice International”. A question was posed by a “reader” to the journal about Balasingham’s doctoral qualifications. The detailed answer by the editors clearly explained the true position.

It is against this backdrop that this column focuses this week on Anton Stanislaus Balasingham whose 18th death anniversary is on 14 December. Balasingham known as Bala “Annai”(elder brother) was a colourful yet controversial figure who was admired by some and despised by others.

This writer’s relationship with Balasingham too has had its twists and turns. I have both criticised and praised him depending of course on the issue at hand. Likewise he too has both spoken and written ill and well of me. I have written about this man and his role in Tamil affairs on several occasions. I shall rely on some of these writings while focusing on the professional-personal relationship between “Bala Annai” and myself in this article.

Continue reading ‘“Bala Annai” : an Up,Close and Personal Account about LTTE Political Strategist Anton Stanislaus Balasingham.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

கடந்த வாரம் பாராளுமன்ற சபாநாயகர் அசோகா சப்புமால் ரண்வலவை பதவியில் இருந்து விலகவைத்த அவரது உயர்கல்வித் தகைமைகள் தொடர்பான சர்ச்சை விடுதலை புலிகள் இயக்கத்துடன் சம்பந்தப்பட்ட முக்கிய பிரமுகர் ஒருவர் தொடர்பிலான இதே போன்ற முன்னைய சர்ச்சை ஒன்றை நினைவுபடுத்துகிறது.

ஊடகங்களில் அடிக்கடி கலாநிதி பாலசிங்கம் என்று குறிப்பிடப்பட்ட விடுதலை புலிகளின் அரசியல் ஆலோசகர் அன்டன் ஸ்ரனிஸ்லோஸ் பாலசிங்கம் பற்றியதே அந்த குழப்பமாகும்.

விடுதலை புலிகளுக்கு எதிரான இயக்கங்களின் உறுப்பினர்கள் பாலசிங்கம் ஒரு கலாநிதி அல்ல என்று பரவலாக மறுதலித்தனர். பாலசிங்கம் ஒருபோதுமே கலாநிதி பட்டத்தை பெறவில்லை என்றும் அதனால் அவர் ஒரு ” பாசாங்கு கலாநிதி ” என்றும் கூறப்பட்டது.

அந்த நேரத்தில் நடந்தது இதுதான்.

இளம் பராயத்தில் ஏ.பி.ஸ்ரனிஸ்லோஸ் என்று அறியப்பட்ட பாலசிங்கம் பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில் கல்விகற்று கலைமாணி ( B.A. degree ) பட்டம் பெற்றவர்.பிறகு பிரிட்டனுக்கு சென்ற பாலசிங்கம் சவுத்பாங்க் லண்டன் பொலிரெக்னிக்கில் முதுமாணி (M.A. degree) பட்டத்தை பெற்றார். மார்க்சிசத்தின் உளவியல் ( Psychology of Marxism ) தொடர்பாகவே அவரது ஆய்வு அமைந்தது. அதற்கு பிறகு பேராசிரியர் ஜோன் ரெயிலரின் கீழ் சமூகவியலில் உடமை மாற்றம் தொடர்பான மார்க்சின் கோட்பாடு ( Marx’s theory of alienation in sociology) குறித்து கலாநிதி பட்டத்துக்காக ஆய்வைச் செய்யத் தொடங்கினார். விடுதலை அரசியலில் ஈடுபடத் தொடங்கியதனால் பாலசிங்கம் கலாநிதி பட்டத்துக்கான ஆய்வை பூர்த்தி செய்யவில்லை.

1983 கறுப்பு ஜூலை இனவன்செயலுக்கு பிறகு விடுதலை புலிகள் இயக்கத்தின் அரசியல் மதயூகியாக, பேச்சுவார்த்தையாளராக, பேச்சாளராக பாலசிங்கம் இந்தியாவுக்கு வந்தார். இந்திய ஊடகங்களை தொடர்ந்து சர்வதேச ஊடகங்களும் அவரை ” கலாநிதி பாலசிங்கம் ” என்று குறிப்பிடத் தொடங்கின. அவர் தன்னை ” கலாநிதி ” என்று ஒருபோதும் அழைத்ததில்லை என்பதை நேர்மையாக ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், தன்னை கலாநிதி என்று அழைத்த ஊடகச் செய்திகளை திருத்துவதற்கு அவர் எந்த முயற்சியையும் எடுக்கவில்லை.

பாலசிங்கம் கலாநிதி பட்டத்தை கொண்டிருக்கவில்லை என்பது பிறகு நம்பத்தகுந்த முறையில் நிரூபிக்கப்பட்டது. அது போட்டிக் குழுக்களை சேர்ந்த எதிர்பாளர்களினால் செய்யப்படவில்லை. பதிலாக விடுதலை புலிகள் மத்தியில் இருந்தவர்களே அதைச் செய்தார்கள். அந்த நாட்களில் லண்டனில் விடுதலை புலிகள் இயக்கம் இரண்டு பிரிவுகளாக பிளவுபட்டிருந்தது. ஒரு பிரிவு பாலசிங்கத்தின் கீழும் மற்றைய பிரிவு இலங்கையில் மயிலிட்டியைச் சேர்ந்த ஒரு கணக்காளரான சீவரத்தினத்தின் கீழும் இருந்தன. இரு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை வெளியான சஞ்சிகை ஒன்றை (Tamil Voice International ) சீவரத்தினம் நடத்தினார். பாலசிங்கத்தின் கலாநிதி பட்டத் தகைமைகள் குறித்து அந்த சஞ்சிகைக்கு “வாசகர் ” ஒருவர் கேள்வியை அனுப்பினார்.்அதற்கு ஆசிரியர்கள் அளித்த பதில் உண்மை நிலையை தெளிவாக விளக்கியது.

இத்தகைய ஒரு பின்புலத்தில் இந்த கட்டுரை பாலசிங்கத்தின் 18 வது நினைவு தினத்தை ( டிசம்பர் 14 ) முன்னிட்டு அவர் மீது கவனத்தைச் செலுத்துகிறது. ” பாலா அண்ணை ” என்று அறியப்பட்ட பாலசிங்கம் கிளர்ச்சியூட்டுகின்ற ஆனால் அதேவேளை சர்ச்சைக்குரிய புள்ளியாக விளங்கினார். அவரை நேசிப்பவர்களும் வெறுப்பவர்களும் இருந்தார்கள்.

பாலசிங்கத்துடனான இந்த கட்டுரையாளரின் உறவுமுறையும் கூட நெளிவுசுழிவுகளைக கொண்டதாகவே இருந்தது. பிரச்சினைகளைப் பொறுத்து அவரை நான் கண்டித்ததும் உண்டு, மெச்சியதும் உண்டு.

அதேபோன்று அவரும் கூட எனனைப் பற்றி சாதகமாகவும் பாதகமாகவும் எழுதியும் பேசியும் இருக்கிறார். இந்த மனிதனைப் பற்றியும் தமிழர் விவகாரங்களில் அவரின் பாத்திரம் பற்றியும் பல சந்தர்ப்பங்களில் நான் எழுதியிருக்கிறேன். இந்த கட்டுரையில் ” பாலா அண்ணைக்கும் ” எனக்கும் இடையிலான துறைசார் மற்றும் தனிப்பட்ட உறவுமுறை பற்றி கவனம் செலுத்துகின்ற அதேவேளை முன்னைய எழுத்துக்கள் சிலவற்றில் இருந்தும் விடயங்களை குறிப்பிடுகிறேன்.

Continue reading ‘“பாலா அண்ணை “: அரசியல் ஆலோசகர் அன்டன் ஸ்ரனிஸ்லோஸ் பாலசிங்கத்துடனான அனுபவங்களின் நினைவுகள்.’ »

(Text of Statement addressing the media by Sri Lankan President Anura Kumara Dissanayake at New Delhi on 16 December 2024)

His Excellency Prime Minister Narendra Modi
Honourable Ministers
Excellencies
Ladies and Gentlemen
Friends from the media

Ayubowan, Vanakkam, Namaste, Good Afternoon.

It is indeed a pleasure to be in New Delhi on my first overseas visit after assuming office as the President of Sri Lanka.
I am thankful to Her Excellency President Her Excellency Droupadi Murmu and His Excellency Prime Minister Shri Narendra Modi for the invitation extended to me and the warm welcome and hospitality. The deep-rooted civilizational ties and the strong bilateral cooperation between our two countries have been elevated during this visit.

My visit occurs at an important juncture in the political scenario of both our nations where our peoples have explicitly spoken through the democratically established electoral systems and given us the mandate to steer our countries along the path of sustainable development, social empowerment and prosperity.
The Parliament of Sri Lanka now has the highest number of representatives ever elected under a single mandate. This overwhelming support that the National People’s Power under my leadership received from the people is a watershed moment in the history of Sri Lanka. For the first time in Sri Lanka’s history, the public mandate expressed during the recently concluded Presidential and Parliamentary Elections, has laid the seeds for a political transformation enabling the formation of a new political culture in our country.

People from all the Provinces – North, South, East, and West—representing diverse communities and various walks of life contributed to this mandate.
As a leader entrusted with such an important responsibility by my people, I clearly understand that the essence of democracy lies in the coexistence of diverse political views and groups.

Continue reading ‘“People from all the Provinces – North, South, East, and West—representing diverse communities contributed to our mandate.As a leader entrusted with such an important responsibility by my people, I clearly understand that the essence of democracy lies in the coexistence of diverse political views and groups.”- President Dissanayake in New Delhi’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

The recently held parliamentary elections have resulted in the Janatha Vimukthi Peramuna(JVP)led National People’s Power(NPP) winning 159 seats and forming the Government. The Samagi Jana Balawegaya(SJB) with 40 seats is the chief opposition party. The Ilankai Thamil Arasuk Katchi (ITAK) known in English as the Federal Party(FP) with eight seats became the third largest party in Parliament.

The ITAK did remarkably well in the multi-ethnic Eastern Province winning five seats. The party obtained three seats in Batticaloa district and one each in the districts of Trincomalee and Amparai/Digamadulla. The ITAK performance in the Tamil majority northern province was poor when compared to the East. The north has two electoral districts namely Jaffna and Wanni. The Jaffna Electoral districts comprises the administrative districts of Kilinochchi and Jaffna. The Wanni electoral district consists of the administrative districts of Mannar,Vavuniya and Mullaitheevu. The ITAK won one seat in Jaffna and one in the Wanni.

The Party was entitled to a seat on the basis of votes polled. With a national list MP the ITAK tally of parliamentarians was eight. By wiining eight seats and becoming the third largest party in Parliament, the ITAK was able to re-assert itself as the premier political party representing the Tamils of the northern and eastern provinces of Sri Lanka. Moreover the ITAK had MPs from the five electoral districts of the north and east namely Jaffna,Wanni, Trinco, B’caloa and Amparai.

The ITAK’s commendable showing in the 2024 poll is of sentimental significance to many of the party members and supporters for a very good reason. The ITAK/FP will be celebrating it’s 75th birth anniversary this year.It was on 18 December 1949 that the Ilankai Thamil Arasuk Katchi was officially launched in Colombo 75 years ago.

Continue reading ‘Sri Lanka’s Premier Tamil Political Party Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK) Celebrates 75th Birth Anniversary.’ »

By Krishantha Prasad Cooray

One side-effect of the polarizing effect of nationalism and populism around the world in recent years has been a decrease in the political stability and mandate enjoyed by incumbent regimes. From the erosion of nationalist hegemony in Malaysia or India to the rise of populism in the United States and pockets of Europe, swings in both directions have led to fragile coalitions, divided legislatures and a rise in uncertainty.

One of the few silver linings to emerge from this cloud of political uncertainty was Sri Lanka’s spritely Anura Kumara Dissanayake, who, at age 55, became the youngest president elected by Sri Lankans in 30 years in a runoff to a closely contested election in October. Dissanayake, colloquially known as AKD, and his National People’s Power (NPP) went before the electorate once more the following month and secured a two-thirds majority in Sri Lanka’s parliament, sweeping the polls and for the first time erasing the ethnic and xenophobic calculations that have plagued Sri Lanka since the island’s independence.

The resounding majorities secured by Dissanayake across Lankans young and old, male and female, Buddhist, Christian or Hindu, and Sinhalese, Tamil or Muslim, are the first ever sign that Sri Lankans are eager to put populism, nationalism and sectarianism in the rearview mirror and unite on the painful journey of rebuilding their proud island nation.

This week, President Dissanayake will be in India for his first state visit, including bilateral talks with another politician who came up from the grassroots and surpassed all political expectations, Indian Prime Minister Narendra Modi. Having just secured his third term through a coalition arrangement, Modi has dealt with four Sri Lankan presidents since taking the reins of India in May 2014.

However, in meeting President Dissanayake this week, Prime Minister Modi will for the first time come face to face with a Sri Lankan head of state who can credibly speak to the concerns and aspirations of every constituency in the country, who leads a Sri Lanka that less than three years after declaring insolvency is fast emerging as the most stable democracy in South Asia.

Continue reading ‘Beyond “Big Brother” : Reframing India-Sri Lanka Relations Under President Dissanayake’ »

By

Meera Srinivasan

Sri Lankan President Anura Kumara Dissanayake will visit India from December 15 to 17, 2024, the foreign ministries of the two countries said on Friday (December 13, 2024), announcing his first state visit abroad since he won the presidency in September and his party swept the polls in the November general elections.

During his visit to New Delhi, Mr. Dissanayake will meet President Droupadi Murmu and hold bilateral discussions with Prime Minister Narendra Modi and “and other Indian dignitaries on a range of issues of mutual interest”, Sri Lanka’s Ministry of Foreign Affairs said in a statement on Friday (December 13, 2024).

President Dissanayake is also scheduled to participate in a business event in New Delhi aimed at “promoting investment and commercial linkages between India and Sri Lanka” and later, travel to Bodh Gaya, as part of the visit, according to a statement issued by the Ministry of External Affairs.

Continue reading ‘Sri Lankan President Anura Kumara Dissanayake Undertakes his First State Visit Abroad After Winning the Presidency in September; Three Day Visit to India from December 15 to 17’ »

By

D.B.S. Jeyaraj

“Mata Allanda Bariwune,Madakkalappuwa vitharai” (I was unable to capture only Batticaloa) were the words with which President Anura Kumara Dissanayake smilingly greeted “Mattakkalappu”MP Shanakiyan Rajaputhiran Rasamanickam in Parliament on 21st November. The president was mingling with the parliamentarians at the inaugural session of the tenth parliament. Anura was of course alluding to the November 14 parliamentary election in which the AKD led JVP-NPP came first in all electoral districts of Sri Lanka except Batticaloa. That eastern district went to the Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK)known in English as the Federal Party(FP).The ITAK won three of the five seats in B’caloa. The other two seats went to the National People’s Power(NPP) and Sri Lanka Muslim Congress(SLMC)respectively

The person chiefly responsible for the eastern victory was Rasamanickam known popularly as Shanakiyan who designed and led the ITAK campaign in the Batticaloa district. Speaking in Parliament some days later Shanakiyan complimented the people of Batticaloa for having defied the overall voting pattern in the country. He said that the ITAK counter wave in Batticaloa , though smaller, was very much akin to the NPP Tsunami experienced by the rest of the country.

The Impact of the ITAK victory in Batticaloa, transcended beyond the borders of the district. The ITAK had not fared well in the Tamil majority Northern province. In the Jaffna electoral district comprising the administrative districts of Kilinochchi and Jaffna, the ITAK had won only one seat. That too was possible only because the winner Sivagnanam Shritharan got the bulk of preference votes from Kilinochchi district. Shritharan has been nursing that district for the past 15 years.

None of the other ITAK candidates were able to garner enough preference votes from Jaffna to get elected. Even the ITAK’s lynch pin and high profile spokesperson Mathiaparanan Sumanthiran was unsuccessful. In contrast the JVP led NPP came first in the Jaffna electoral district winning three of the six seats. All three elected were first timers tasting their maiden victory in Parliament elections.

It was the same situation in adjacent Wanni. The northern mainland electoral district of Wanni consists of the administrative districts of Mannar,Mullaitheevu and Vavuniya and is entitled to six MPs. The ITAK got only one seat in this election. Once again the NPP topped the district with two Tamil MPs both ‘freshers”. Thus the premier Tamil nationalist party had obtained only two of the twelve seats in the Tamil dominated Northern province. The NPP came first in the north with five of twelve MPs.

Continue reading ‘Sweet and Sour Election Results for Ilankai Thamil Arasuk Katchi(ITAK).: On Top in Batticaloa but Down in Jaffna.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

” மட்டக்களப்பை மாத்திரமே என்னால் கைப்பற்ற முடியாமல் போய்விட்டது.”
பாராளுமன்றத்தில் நவம்பர் 21 ஆம் திகதி மட்டக்களப்பு மாவட்ட பாராளுமன்ற உறுப்பினர் சாணக்கியன் இராஜபுத்திரன் இராசமாணிக்கத்தை புன்முறுவலுடன் வரவேற்ற ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க கூறிய வார்த்தைகள் இவை.

பத்தாவது பாராளுமன்றத்தின் அங்குரார்ப்பணக் கூட்டத்தின்போது பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் ஒன்றறக்கலந்து ஜனாதிபதி அன்னியோன்யமாக உரையாடினார். நவம்பர் 14 பாராளுமன்ற தேர்தலைப் பற்றியே சாணக்கியனிடம் அவர் அவ்வாறு மறைபொருளாக கூறினார். மட்டக்களப்பை தவிர இலங்கையின் சகல தேர்தல் மாவட்டங்களிலும் அநுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான ஜே.வி.பி. / தேசிய மக்கள் சக்தி முதலாவதாக வந்தது. அந்த கிழக்கு மாவட்டத்தை இலங்கை தமிழரசு கட்சி கைப்பற்றியது. மட்டக்களப்பின் ஐந்து பாராளுமன்ற ஆசனங்களில் மூன்று அந்த கட்சிக்கு கிடைத்தது. தேசிய மக்கள் சக்தியும் ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸும் தலா ஒவ்வொரு ஆசனத்தைப் பெற்றுக்கொண்டன.

கிழக்கில் தமிழரசு கட்சி பெற்ற வெற்றிக்கு பிரதான காரணகர்த்தா சாணக்கியன் என்று பிரபல்யமாக அறியப்படும் இராசமாணிக்கமே ஆவார். அவரே மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் தமிழரசு கட்சியின் தேர்தல் பிரசாரங்களை திட்டமிட்டு வழிநடத்தினார். சில தினங்களுக்கு பிறகு பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய சாணக்கியன் நாடுபூராவும் மக்கள் வாக்களித்த முறைக்கு புறம்பாக வாக்களித்தமைக்காக மட்டக்களப்பு மக்களை பாராட்டினார். சிறியதாக இருந்தாலும் கூட, தமிழரசு கட்சியின் எதிரலை நாட்டின் ஏனைய பகுதிகள் அனுபவித்த தேசிய மக்கள் சக்திச் சுனாமிக்கு பெருமளவுக்கு நிகரானது என்று சாணக்கியன் கூறினார்.

மட்டக்களப்பில் தமிழரசு கட்சியின் வெற்றியின் தாக்கம் அந்த மாவட்டத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பாலும் கடந்து சென்றது. தமிழர்களை அதிகப்பெரும்பானமையாகக் கொண்ட வடமாகாணத்தில் தமிழரசு கட்சியின் தேர்தல் செயற்பாடு நன்றாக அமையவில்லை. யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிளிநொச்சி நிர்வாக மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய யாழ்ப்பாணம் தேர்தல் மாவட்டத்தில் தமிழரசு கட்சி ஒரேயொரு ஆசனத்தையே பெறக்கூடியதாக இருந்தது. அது கூட கிளிநொச்சி மாவட்டத்தில் இருந்து சிவஞானம் சிறீதரன் பெற்ற பெருமளவு விருப்பு வாக்குகள் காரணமாகவே சாத்தியமானது. கிளிநொச்சியை கடந்த பதினைந்து வருடங்களாக தனது செல்வாக்கு வலயமாக பேணிக்காத்து வருகிறார்.

தமிழரசு கட்சியின் வேறு எந்த வேட்பாளரினாலுமே பாராளுமன்றத்துக்கு தெரிவாவதற்கு போதுமான விருப்பு வாக்குகளைப் பெறமுடியாமல் போய்விட்டது. தமிழரசு கட்சியின் அச்சாணியாக விளங்கிய நாடு நன்கறிந்த பேச்சாளர் மதியாபரணம் ஆபிரகாம் சுமந்திரனால் வெற்றி பெறமுடியவில்லை. மாறாக யாழ்ப்பாண தேர்தல் மாவட்டத்தில் முதலாவதாக வந்த தேசிய மக்கள் சக்தி ஆறு ஆசனங்களில் மூன்று ஆசனங்களை வென்றெடுத்தது. தெரிவு செய்யப்பட்ட மூவருமே முதற்தடவையாக பாராளுமன்றத்தில் போட்டியிட்டவர்கள்.

அடுத்த மாவட்டமான வன்னியிலும் அதே நிலைதான். வடக்கின் பிரதான நிலப்பரப்பில் முல்லைத்தீவு, வவுனியா மற்றும் மன்னார் ஆகிய நிர்வாக மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய வன்னி தேர்தல் மாவட்டம் ஆறு பாராளுமன்ற ஆசனங்களைக் கொண்டது. இந்த தேர்தலில் தமிழரசு கட்சிக்கு அங்கு ஒரேயொரு ஆசனம் மாத்திரமே கிடைத்தது. அந்த மாவட்டத்திலும் தேசிய மக்கள் சக்தி முதலாவதாக வந்து இரு ஆசனங்களை தனதாக்கிக் கொண்டது. தெரிவு செய்யப்பட்ட இரு தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் புதியவர்கள். இவவாறாக, பிரதான தமிழ்த் தேசியவாதக் கட்சி தமிழர்களைப் பெரும்பானமையாகக் கொண்ட வடமாகாணத்தில் உள்ள 12 ஆசனங்களில் இரண்டு ஆசனங்களை மாத்திரமே பெற்றது. வடமாகாணத்தில் முதலாவதாக வந்த தேசிய மக்கள் சக்தி 12 ஆசனங்களில் ஐந்து ஆசனங்களைக் கைப்பற்றியது.

Continue reading ‘தமிழரசு கட்சி மட்டக்களப்பில் பெற்ற பெருவெற்றியும் யாழ்ப்பாணத்தில் அடைந்த படுதோல்வியும்’ »

By

Saman Gunadasa

After two days of debate on December 3–4, the Sri Lankan parliament, without taking a vote, unanimously endorsed the policy statement of the Janatha Vimukthi Peramuna/National People’s Power (JVP/NPP) government, presented by the President Anura Kumara Dissanayake on November 21.

The unanimity of the ruling and opposition MPs on the policy statement, which pledged to implement the International Monetary Fund (IMF) program in full, demonstrates the fundamental agreement of the entire political establishment with the savage austerity agenda.

The opposition parties have thus strengthened the hand of the JVP/NPP government to proceed with its assault on the living conditions of workers and the poor. Their support followed the government’s signing of an IMF staff level agreement on November 23, promising to bring next year’s budget into line with its demands.

Last week, the government presented an interim budget for the first four months of 2025, until the formal budget for 2025 to be presented in January is approved. The interim budget was unanimously approved by parliament on December 6.

In presenting the policy statement last month, President Dissanayake emphasised: “Debating whether the proposed restructuring plan is good or bad, advantageous or disadvantageous, serves no purpose.” The country’s “economy is hanging on a thread,” he said. “Due to the scale of the crisis, even the smallest error could have significant repercussions… There is no room for mistakes.”

His comments were a total repudiation of the JVP/NPP election manifesto, which pledged to “renegotiate with the IMF” and “prepare an alternative Debt Sustainability Analysis” so as to salvage “the poor and deprived people from [their] painful condition.”

Continue reading ‘Sri Lankan opposition parties have strengthened the hand of the JVP/NPP government to proceed with its assault on the living conditions of workers and the poor.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவை ( ஜே.வி.பி.) பொறுத்தவரை, நவம்பர் 13 பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு தினமாகும். ஜே.வி.பி.யின் வசீகரமிக்க தாபகத் தலைவர் றோஹண விஜேவீர 1989 நவம்பர் 13 ஆம் திகதி தான் கொலை செய்யப்பட்டார். 1994 ஆம் ஆண்டில் இருந்து ஜே.வி.பி. விஜேவீரவையும் 1971 கிளர்ச்சியிலும் 1987 — 89 கிளர்ச்சியிலும் உயிரிழந்த ஆயிரக்கணக்கான அதன் உறுப்பினர்களையும் நினைவுகூருவதற்கு வருடாந்தம் ஒரு நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்துவருகிறது. தியாகிகளை நினைவு கூருவதற்கு வழமையாக நவம்பர் 13 ஆம் திகதி உரைகளினதும் கீதங்களினதும் ஒரு கலவையாக நடைபெறும் நிகழ்வு ” இல் மகா விரு சமாறுவ ” என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த வருடம் நவம்பர் 13 றோஹண விஜேவீர என்று அறியப்படும் பட்டபெந்தி டொன் ஜினதாச நந்தசிறி விஜேவீர 35 வது நினைவு தினமாகும். ஜே.வி.பி. நவம்பர் 15 ஆம் திகதி நினைவேந்தல் நிகழ்வை நடத்தியது. அதில் பங்குபற்றியவர்களில் ஜே.வி.பி.யின் தவைவர் ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்கவும் பொதுச் செயலாளர் ரில்வின் சில்வாவும் அடங்குவர். அது ஒரு உணர்வுபூர்வமான அமைதியான நிகழ்வாக இருந்தபோதிலும், ஒரு கொண்டாட்ட மகிழ்ச்சியும் காணப்பட்டது. ஏனென்றால் முதல் தடவையாக கட்சி ஜனாதிபதி தேர்தலிலும் பாராளுமன்ற தேர்தலிலும் வெற்றி பெற்று அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியிருக்கிறது.

நினைவு நிகழ்வில் ரில்வின் சில்வாவே நீண்ட நேரம் உரையாற்றினார். ” உயிர்த்தியாகம் செய்த ” தலைவர் றோஹண விஜேவீரவை புகழ்ந்துரைக்கும் பல குறிப்புக்களுடன் அவர் ஜேவி.பி.யின் தோற்றத்தையும் அதன் படிமுறையான வளர்ச்சியையும் சுருக்கமாக விளக்கினார். நசுக்கப்பட்ட இரண்டாவது ஜே.வி பி. கிளர்ச்சியின் சாம்பலில் இருந்து பீனிக்ஸ் பறவை போன்று கட்சி எழுந்ததை பற்றியும் அதற்கு பிறகு கட்சியின் வெற்றிகரமான அரசியல் மறுமலர்ச்சி பற்றியும் பேசிய ரில்வின் சில்வா ” காலத்துக்கு ஏற்ற முறையில் இசைவாக்கம் பெற்றது எமது கட்சி…. பிடிவாதமாக இருப்பவர்கள், மாற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்கள் தப்பிப் பிழைப்பதில்லை ” என்று கூறினார்.

அண்மைக் காலமாக றோஹண விஜேவீரவினதும் ஜே.வி.பி. தோழர்களினதும் மறைவை இன்னொரு கட்சியும் நினைவுகூர்ந்து வருகிறது. ஜே.வி.பி.யில் இருந்து பிரிந்த அதிருப்தியாளர்கள் குழுவினரின் முன்னிலை சோசலிசக் கட்சியே அதுவாகும். நொயல் முதலிகே அல்லது குமார்/ குமார என்ற பிரேம்குமார் குணரத்தினத்தை பொதுச்செயலாளராகக் கொண்டு முன்னிலை சோசலிசக் கட்சி 2012 ஏப்பிலில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. ஒரு சமாந்தரமான ” இல் மகா விரு சமாறுவ ” நிகழ்வின் மூலமாக உயிரிழந்த தலைலர்களையும் தோழர்களையும் முன்னிலை சோசலிசக் கட்சி வருடாந்தம் நினைவுகூருகிறது.

குமார் குணரத்தினம்

முன்னிலை சோசலிசக் கட்சி அதன் நினைவு நிகழ்வை நவம்பர் 11 ஆம் திகதி நடத்தியது. அந்த நிகழ்வில் தனது உரையில் பொதுச் செயலாளர் குமார் குணரத்தினம் ஒரு உரத்த அழைப்பை விடுத்தார். தங்களது முன்னாள் தலைவர் றோஹண விஜேவீர உட்பட 1987 — 89 கிளர்ச்சியின்போது உயிரிழந்த ஜே.வி.பி. உறுப்பினர்களுக்கு நீதியைப் பெற்றுக் கொடுக்குமாறு குணரத்தினம் தனது முன்னாள் தோழர் ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்கவிடம் கோரிக்கை விடுத்தார்.

Continue reading ‘ஜே.வி.பி.யின் தாபகத் தலைவர் றோஹண விஜேவீர கொலையை அநுராவின் அரசாங்கம் விசாரணை செய்யுமா?’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

November 13 is a date of great significance as far as the Janatha Vimukthi Peramuna(JVP) – known as the Makkal Viduthalai Munnani in Tamil and People’s Liberation Front in English-is concerned. It was on 13 November 1989 that the JVP’s charismatic founder-leader Rohana Wijeweera. Since 1994 the JVP has been annually conducting an event to commemorate Wijeweera and the lives of thousands of JVP cadres killede in the two insurgencies of 1971 and 1987-89. The commemoration of heroes event called “Il Maha Viru Samaruwa” is a blend of speeches and songs and is usually held on the 13th of November..

This year was the 35th anniversary of Patabendi Don Jinadasa Nandasiri Wijeweera known as Rohana Wijeweera. The JVP commemorative event was held on November 15 this year. Both the JVP leader President Anura Kumara Dissanayake and JVP General Secretary Tilvin Silva were among the particpants. Even though it was a solemn occasion there was festive joy in the air because the party had for the first time captured power through the Presidential and Parliamentary elections.

Tilvin Silva spoke for long at the commemoration. He briefly traced the evolution and growth of the JVP interspersed with many glowing references to the “martyred”leader Rohana Wijeweera. Talking about the party rising phoenix-like from the ashes of the suppressed second JVP insurrection and its successful political renaissance thereafter , Tilvin said “we are a political party which has adapted with the times…those who are stubborn, who do not change, will not survive.”

In recent times the death of Rohana Wijeweera and other JVP cadres has been commemorated by another party also. The Frontline Socialist Party(FSP) known in Sinhala as the Peratugami Samajavadi Pakshaya and in Tamil as the Munnilai Socialisak Katchi is a brealaway group of JVP dissidents. The FSP launched in April 2012 is led by it’s secretary-general Premakumar Gunaratnam alias Noel Mudalige and Kumar/Kumara. The Frontline Socialist party also commemorates its fallen leader and comrades annually through a parallel event “Il Maha Viru Samaruwa”.

Continue reading ‘Will Anura Kumara Dissanayake’s NPP Govt Order an Official Probe Into the “Unofficial Execution” of JVP Founder – Leader Rohana Wijeweera 35 Years ago?’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

தமிழ்த் தேசியவாதத்தின் கோட்டையான யாழ்ப்பாணத்தைச் சூழ்ந்த அநுரா அலை பற்றியதாக எனது கடந்த வாரத்தைய கட்டுரை அமைந்திருந்தது. ஜனதா விமுக்தி பெரமுன (ஜே.வி.பி.) தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி 2024 நவம்பர் பாராளுமன்ற தேர்தலில் யாழ்ப்பாணத்தில் அதிகூடிய வாக்குகளைப் பெற்ற தனிக்கட்சியாக வரலாறு படைத்தது. இலங்கை தமிழர்களின் பண்பாட்டுத் தலைநகரம் என்று வர்ணிக்கப்படும் யாழ்ப்பாணத்தின் ஆறு பாராளுமன்ற ஆசனங்களில் தேசிய கட்சிக்கு மூன்று ஆசனங்கள் கிடைத்தன.

நவம்பர் 14 தேர்தல் தீர்ப்பு இலங்கையின் சுதந்திரத்துக்கு பின்னரான வரலாற்றில் இந்த தமிழ்த் தேசியவாதக் கோட்டை முதற்தடவையாக அதுவும் சிங்களவர்களின் ஆதிக்கத்தில் உள்ள ஒரு தேசியக்கட்சியினால் தகர்க்கப்பட்டதை குறித்து நிற்கிறது. இந்த கட்டுரை யாழ்ப்பாணத்தில் தேசிய மககள் சக்தி ஏன், எவ்வாறு வெற்றி பெற்றது என்பதை விபரிக்கிறது.

கடந்தவார கட்டுரையில் நான் கூறியதைப் போன்று, ஐக்கிய தேசிய கட்சி, ஸ்ரீலங்கா சுதந்திர கட்சி மற்றும் இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி போன்ற சிங்களவர்களின் ஆதிக்கத்திலான தேசிய கட்சிகளின் வேட்பாளர்கள் கடந்த காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து பாராளுமன்றத்துக்கு தெரிவு செய்யப்பட்டார்கள். தேசிய கட்சிகளுடன் அணி சேர்ந்த ஈழமக்கள் ஜனநாயக கட்சி ( ஈ.பி.டி.பி. ) போன்ற கட்சிகளின் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களும் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து தெரிவு செய்யப்பட்டார்கள்.

மேலும், ஜனாதிபதி தேர்தல்களில் சிங்கள வேட்பாளர்களும் யாழ்ப்பாணத்தில் பெருமளவு வாக்குகளைப் பெற்றிருந்தார்கள். இந்த வருடத்தைய ஜனாதிபதி தேர்தலில் ஐக்கிய மக்கள் சக்தியின் சஜித் பிரேமதாச சுயேச்சையாக போட்டியிட்ட தமிழ்ப் பொது வேட்பாளர் பாக்கியசெல்வம் அரியநேத்திரனை தோற்றகடித்து யாழ்ப்பாணத்தில் கூடுதலான வாக்குகளைப் பெற்றார்.

எனவே இந்த தடவை பாராளுமன்ற தேர்தலில் தேசிய மக்கள் சக்தி பெற்ற வெற்றியின் தனித்துவம் என்வென்றால் அதாவது யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிளிநொச்சி நிருவாக மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய யாழ்ப்பாணம் தேர்தல் மாவட்டத்தில் சிங்களவர்களின் ஆதிக்கத்திலான தேசிய கட்சி ஒன்று முதற்தடவையாக அதிகூடிய வாக்குகளையும் பெரும்பாலான ஆசனங்களையும் பெற்றிருக்கிறது. யாழ்ப்பாணத்தில் அந்த கட்சி 80, 830 ( 24.85 சதவீதம் ) வாக்குகளைப் பெற்று மூன்று பாராளுமன்ற ஆசனனங்களை தனதாக்கிக் கொண்டது.

யாழ்ப்பாணத்தில் அதிகூடிய தபால் வாக்குகளை தேசிய மக்கள் சக்தி பெற்றிருப்பது அரசாங்க ஊழியர்கள் மத்தியில் அதற்கு இருக்கும் ஆதரவின் மட்டத்தை வெளிக்காட்டி நிற்கிறது. மேலும், யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் உள்ள 11 தேர்தல் தொகுதிகளில் எட்டு தொகுதிகளில் தேசிய மக்கள் சக்தி முதலாவதாக வந்திருக்கிறது.

நல்லூர், கோப்பாய், மானிப்பாய், காங்கேசன்துறை, உடுப்பிட்டி, வட்டுக்கோட்டை, யாழ்ப்பாணம் மற்றும் பருத்தித்துறை ஆகிய தொகுதிகளில் திசைகாட்டி சின்னம் அதிகூடிய வாக்குகளைப் பெற்றது.

Continue reading ‘யாழ்ப்பாண வெற்றி தேசிய மக்கள் சக்தியின் தேர்தல் கிரீடத்தில் பெறுமதியான அணிகலன்: யாழ்ப்பாணத்தில் தேசிய மககள் சக்தி ஏன், எவ்வாறு வெற்றி பெற்றது?’ »

By

Ranga Jayasuriya

The political Opposition in this country has yet again reduced to insignificance. This is a precarious existence for politics and the country at large, though this has been a recurrent phenomenon throughout the 2010s. Only the travails have incrementally worsened:

In 2010, during the second term of Mahinda Rajapaksa’s presidency, the UPFA won 144 seats, a tad short of the two-thirds majority, which was compensated with the pole vaulters from the Opposition to pass the 18th Amendment to the Constitution, which decimated the independent commissions and removed the term limits of the presidency.

The same misfortune was revisited in 2020 when the Sri Lanka People’s Freedom Alliance, led by Pohottuwa, won 145 seats against Samagi Jana Balawegaya’s 54 seats. Bolstered by the overwhelming parliamentary majority, Gotabaya Rajapaksa instituted some of the stupidest policy decisions, effectively bringing the economy crashing down to the ground.

This time around, the general elections returned a Parliament with the ruling party securing a third majority in the House for the first time since the introduction of the Proportional Representation system.

The main Opposition won a meagre 40 seats with just 17.6 % of the total vote share, the lowest in the history of elections. This is a type of election result one would see coming from countries like Belarus and Russia, where the freedom of political participation is seriously limited by state oppression.

However, in this country, one cannot blame the government for the plight of the established political Opposition with deep pockets and financial backers. More so when, the current ruling party came from nowhere, from 3 seats in the previous Parliament, to sweep the electorate at the general election.

This is the Opposition’s own making, and its stakeholders should take a deep look into why things had gone so drastically wrong for them. Unfortunately, they don’t seem to be doing it, not even an honest appraisal of its abysmal performances, part of which, one would say, is owning to the serial stupidity of the SJB leader Sajith Premadasa—whose decision to run against Ranil Wickremesinghe in Presidential election assured the mutual destruction of both and played into the hands of the NPP and Anura Kumara Dissanayake.

Continue reading ‘The Serial stupidity of SJB leader Sajith Premadasa whose decision to run against Ranil Wickremesinghe in Presidential election assured the mutual destruction of both and played into the hands of the NPP and Anura Kumara Dissanayake.’ »

By Tisaranee Gunasekara

“Don’t let it happen. It depends on you.” – George Orwell (1984)

They are back, creeping out of the woodwork. The gathering outside Colombo’s main railway station was mercifully small, just the mandatory monk and a handful of civilians. Having offered flowers to a statue of the Buddha, they proceeded to violate his teachings by trying to ignite an ethno-religious fire.

Their target was the welcome decision by the NPP/JVP Government to release some of the military-occupied land in the north to their original owners.

The monk accused President Anura Kumara Dissanayake of being a diaspora agent trying to rejuvenate the Tigers and start the next Eelam War. Madubhashana Prabath, the secretary of Sinhala Ravaya, called the new president King Elara of Tambuttegama and promised to struggle till the ‘last drop of blood’ to ‘save the nation’. (https://www.youtube.com/watch?v=oc613tLk3Cs).

During the Kurundi controversy in 2023, the same Madubhashana Prabath threatened the then president with violence: “Ranil should pay attention to what happened to Rajiv Gandhi. Because patriots are near even you…” ((https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=q05CR_k5-gg).

The NPP/JVP (and the SJB) watched in silence because the target was their political opponent. Now the same extremists are coming for the NPP/JVP.

The new Government is young, and hopes are still high of a change for the better. Yet, Sinhala Ravaya decided to aggressively confront the President, probably because they sense a coming change in tides, due to the gravitational force of economic malaise.

The two speakers repeatedly challenged the Government to fulfil its economic promises, especially about slashing fuel prices. Little wonder, given the most recent price revision, which saw the price of kerosene oil going up by Rs. 2!

Continue reading ‘If Chabad-Lubavitch Movement is given a legal foothold in Arugam Bay, it may not be long before our own Muslims are accused of antisemitism and of igniting a pogrom! Imagine with what glee the BBS/Sinhala Ravaya types would hop on that bandwagon.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

The Anura “Alai”or wave that engulfed the Tamil nationalist stronghold of Jaffna was the focus of this column published last week. (Anura “Alai”(Wave) Engulfs Tamil Nationalist Stronghold of Jaffna).The Janatha Vimukthi Peramuna (JVP)led National People’s Power(NPP) made history by polling the highest number of votes in Jaffna as a single party in the November 2024 parliamentary poll. The NPP won three of the six seats in Jaffna described as the cultural capital of the Sri Lankan Tamils. The November 14 electoral verdict indicated that this Tamil nationalist fort has been breached and even overwhelmed by a Sinhala dominated nationalist party for the first time in Sri Lanka’s post-independence history. This week’s article will delve in detail into how and why the NPP triumphed in Jaffna.

As stated in last week’s article, candidates from Sinhala dominated national parties like the United National Party(UNP), Sri Lanka Freedom Party(SLFP) and the Communist Party(CP)have been elected to Parliament from Jaffna in the past. MPs from parties like the Eelam Peoples Democratic Party(EPDP) who were aligned to nationalist parties have also been elected in Jaffna. Furthermore Sinhala presidential candidates have received a great number of votes from Jaffna. In this year’s presidential election, Sajith Premadasa of the Samagi Jana Balawegaya(SJB) obtained the highest number of votes in Jaffna beating the independent common Tamil presidential candidate Packiyaselvam Ariyanethiran.

Therefore what is unique about the NPP victory in this election is that a Sinhala dominated national party has for the first time obtained the highest number of votes and the most number of seats in the Jaffna electoral district comprising the administrative districts of Kilinochchi and Jaffna. The NPP polled 80,830 (24.85%) votes in Jaffna entitling it to three MPs.

Moreover the NPP got the highest number of postal votes in Jaffna indicating its support level among Govt employees. Furthermore the NPP came first in eight of the eleven electoral divisions in Jaffna. The “thisaikaatti”(compass) topped the electorates of Nallur, Kopay, Manipay, Kankesanthurai, Uduppiddy, Vaddukkoddai, Jaffna and Point Pedro. Only three divisions were won by others.They were Kayts (EPDP), Kilinochchi (ITAK) and Chavakachcheri (Independent group 17). The three Parliamentarians elected from Jaffna on the NPP ticket and their preference votes are Karunanathan Ilankumaran (32,102) Dr Shanmuganathan Sribavanandarajah(20,430) and Jeyachandramoorthy Rajeevan (17,579).

The NPP’s electoral success in Jaffna was in the words of English poet Robert Southey “a famous victory”. Although the NPP polled 6,863,86 (61.6%) votes to win 159 seats in the election, JVP stalwarts like Tilvin Silva and Bimal Ratnayake were elated over the “Victory in Jaffna” calling it the crowning achievement.. The national and international media gave pride of place to the Jaffna results in their reports about the election.Several politicians and political commentators referred to the NPP performance in glowing terms. The Chinese Ambassador in Colombo Qi Zhenhong went to Jaffna and praised the people of Jaffna for wisely voting in favour of the NPP.

It could be seen therefore that the NPP’s historic victory in Jaffna is now regarded as a significant gain by the party in this election. In the NPP’s triumphant electoral crown, the party’s grand performance in Jaffna seems to be the prized jewel. It is against this backdrop that I write this article focusing on the NPP’s victory in Jaffna.

Continue reading ‘Despite Winning 159 Seats, the 3 MP Success in Jaffna is the Prized Jewel in the NPP’s Electoral Crown.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

தேசிய மக்கள் சக்தி 2024 நவம்பர் 14 பாராளுமன்ற தேர்தலில் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு வெற்றியைப் பதிவு செய்திருக்கிறது. ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவை (ஜே.வி.பி.) பிரதான அங்கத்துவக் கட்சியாகக்கொண்டு 21 அரசியல் கட்சிகள், குழுக்கள் மற்றும் தொழிற்சங்கங்களை உளாளடக்கிய ஒரு கூட்டமைப்பே தேசிய மக்கள் சக்தியாகும். அது 6, 863,186 (61.6 சதவீதம் ) வாக்குகளைப் பெற்று 225 ஆசனங்களைக் கொண்ட இலங்கை பாராளுமன்றத்தில் 159 ஆசனங்களைக் கைப்பறாறியிருக்கிறது. இவற்றில் 141 ஆசனங்கள் நேரடியாக மாவட்ட அடிப்படையில் பெறப்பட்டவையாக இருக்கின்ற அதேவேளை 18 ஆசனங்கள் தேசியப்பட்டியல் மூலம் கிடைத்தவை.

விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவ தேர்தல் முறை 46 வருடங்களுக்கு முன்னர் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு பாராளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை பலத்தை ஒரு அரசியல் கட்சியினால் பெறக்கூடியதாக இருந்தது இதுவே முதற்தடவையாகும். நாட்டின் 22 தேர்தல் மாவட்டங்களிலும் இருந்து தேசிய மக்கள் சக்தியின் வேட்பாளர்கள் பாராளுமன்றத்துக்கு தெரிவு செய்யப்பட்டிருப்பது பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு அம்சமாகும். வடக்கில் பருத்தித்துறை தொடக்கம் தெற்கில் தேவேந்திரமுனை வரையும் மேற்கில் சிலாபம் தொடக்கம் கிழக்கில் மட்டக்களப்பு வரை இந்த 2024 தேர்தலில் தேசிய மக்கள் சக்தியின் உறுப்பினர்கள் பாராளுமன்றத்துக்கு தெரிவு செய்யப் பட்டிருக்கிறார்கள்.

தெரிவுசெய்யப்பட்ட 141 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 11 பேர் தமிழர்கள், 7 பேர் முஸ்லிம்கள். 11 தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 7 பேர் இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் இருந்து தெரிவு செய்யப்பட்டவர்கள். அவர்களில் மூவர் யாழ்ப்பாணம் மற்றும் கிளிநொச்சி நிருவாக மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய யாழ்ப்பாணம் தேர்தல் மாவட்டத்தில் இருந்து ” திசைகாட்டி ” சின்னத்தில் தெரிவானவர்கள் என்பது முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியதாகும்.

தேசிய மக்கள் சக்தியின் தலைவர் அநுரா குமார திசாநாயக்க 2024 செப்டெம்பர் 21 ஜனாதிபதி தேர்தலில் பதினான்கு மடங்கு பாய்ச்சலில் வெற்றி பெற்றார். 2019 நவம்பர் ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெறுமனே 418, 553 (3.16 சதவீதம் ) வாக்குகளை மாத்திரமே பெற்ற திசாநாயக்க 2024 ஜனாதிபதி தேர்தலில் 5,634, 915 ( 42.31 சதவீதம் ) வாக்குகளைப் பெறக்கூடியதாக இருந்தது. இலங்கையின் ஒன்பதாவது நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதியாக பதவியேற்ற பிறகு அவர் பாராளுமன்ற தேர்தலில் தேசிய மக்கள் சக்தியை மிகவும் புகழ்மிக்கதொரு வெற்றிக்கு வழிநடத்தினார். 2020 பாராளுமன்ற தேர்தலில் 445, 958 ( 3.28 சதவீதம் ) வாக்குகளைப் பெற்ற தேசிய மக்கள் சக்தி இந்த தடவை அதன் வாக்குகளை பத்தொன்பது மடங்காக அதிகரித்தது. அதற்கு 6,863, 186 ( 61.6 சதவீதம் ) கிடைத்தது. திசாநாயக்கவின் ஜனாதிபதி தேர்தல் வெற்றியை விடவும் தேசிய மக்கள் சக்தியின் பாராளுமன்ற தேர்தல் வெற்றி கூடுதல் பாய்ச்சலுடன் பிரமாண்டமானதாக இருந்தது.

Continue reading ‘யாழ் தமிழ் தேசியவாதக் கோட்டைக்குள் பலமாக அடித்த “அநுர அலை”: ஆறு யாழ்ப்பாண ஆசனங்களில் மூன்றில் தேசிய மக்கள் சக்தி வெற்றி.’ »

By Veeragathy Thanabalasingham

Whither politics of Tamil nationalism?

What is the future of Tamil nationalist politics in Sri Lanka? This question, which has arisen in the aftermath of the recent Parliamentary Elections, should not be viewed simply in terms of the future electoral prospects of Tamil parties. It is a question related to the anxiety regarding the prospects for the fulfillment of the legitimate political aspirations of the Tamil people.

The Tamil nationalist political parties that have represented the Tamil people of the north and east in Parliament for more than 15 years since the end of the civil war have suffered a major setback in this Parliamentary Election.

It seems difficult to expect that these parties, which have never shown any moral interest in introspecting on the reasons why the past struggles for the political rights of the Tamil people have not been fruitful, will look back and correct their political path after this defeat.

As a result of the Tamil nationalist parties splitting and contesting elections as different factions, the parliamentary representation of Tamils ​​from the north and east has been weakened even more than before. Tamil politicians had ignored the warnings given in advance in this regard.

Continue reading ‘As a result of the Tamil nationalist parties splitting and contesting elections as different factions, the parliamentary representation of Tamils ​​from the north and east has been weakened even more than before. Tamil politicians had ignored the warnings given in advance in this regard.’ »

By Veeragathy Thanabalasingham

Among the many historic ‘firsts’ that the November 2024 Parliamentary Elections witnessed, two achievements by the National People’s Power (NPP) have evinced the most attention.

The NPP’s landslide victory marks the first time since the introduction of the Proportional Representation (PR) electoral system in Sri Lanka that a single party or alliance has won a two-thirds majority in Parliament.
The NPP has won all but one of the 22 electoral districts in the country. What is particularly noteworthy about this victory is that the NPP has won more seats in all five electoral districts in the Northern and Eastern Provinces, except Batticaloa. The same is true in districts where Malaiyaha (hill country) Tamils live in large numbers.

For the first time, a Sinhalese-majority political party has won most of the seats in the districts of the Northern and Eastern Provinces, including the Jaffna District, which was considered a ‘fortress’ of Tamil nationalist politics.

For the first time in Sri Lanka’s electoral history, the NPP has received overwhelming support from voters across ethnic and religious lines, from north to south and from east to west. No politician or observer has yet been able to provide a proper objective interpretation of this historic victory.

Continue reading ‘The Tamil people had no other choice but to turn to the NPP because there was no political force among them that could lead them on a practical and sensible political path as an alternative to the Tamil parties.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

There is magic in the air! The country is in a festive mood. The toast of the town is a man called Anura Kumara Dissanayake who is the leader of two political parties namely the Janatha Vimukthi Peramuna(JVP) and National People’s Power(NPP). AKD as he is popularly known was the victor in a Presidential election held two months ago. He followed it up last week by spearheading his party to victory in a Parliamentary election.

Dissanayake won the presidential election of September 21st 2024 in a gigantic leap. From 418,553(3.16%) votes in the 2019 presidential election, AKD increased his vote tally to 5,634,915 (42.31%) in the 2024 Presidential poll. After becoming the ninth executive president of Sri Lanka, Anura Kumara Dissanayake has led the NPP to a glorious triumph at the Parliamentary elections. From 445,958(3.28%) at the 2020 Parliamentary poll, the NPP increased its vote tally to 6,863,86 (61.6%) . This was more impressive than even AKD’s presidential poll success.

Speaking at his swearing in event, Anura Kumara Dissanayake stated that he was neither a magician nor miracle worker. Yet his remarkable rise in politics as well as the twin successes recorded in two successive elections exude the aura of a fairy tale fantasy.

The man and his political mission have naturally evoked great interest among a wide section of people. It is against this backdrop therefore that this column focuses on Sri Lankan President and leader of the JVP and NPP -Anura Kumara Dissanayake.

Thambuthegama

Continue reading ‘JVP, NPP and the Astounding Political Ascent of President Anura Kumara Dissanayake.’ »

By

Krishantha Prasad Cooray

This will be my first Christmas without my father, Eric Cooray, who passed away three months ago. Life has felt strange since that inevitable moment, one I always dreaded, while never anticipating just how difficult his loss would be to accept.

Almost every day starts and ends with thoughts of my father, from fond memories of my childhood to imagining how proud he would be of his beloved grandchildren. Throughout my life, he inspired me in countless ways. Even now, I draw so much strength from memories of him that it still feels like he is guiding me from the heavens, giving me the strength to keep moving forward.

I remember a day in April 2023 when my family bade farewell to him after a brief visit to Sri Lanka. We prayed together as we always did, but that time, my father struggled to finish. After I completed the Lord’s Prayer and Psalm 91 for him, he quietly confided in me, “Krisha, I am now getting weak.” It was a sombre statement, matter-of-factly trying to prepare me for what was to come.

A couple of months later, he fell ill, eventually becoming bedridden. He passed away about 15 months later, on 26 August 2024.

Continue reading ‘Remembering my father Eric Cooray for his unwavering faith, calm demeanour, and boundless kindness’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

அநுர குமார திசாநாயக்க ; இலங்கை வானில் ‘ இடதுசாரி ‘ நட்சத்திரம் – 6

ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவினதும் ( ஜே.வி.பி.) தேசிய மக்கள் சக்தியினதும் தலைவர் அநுரா குமார திசாநாயக்க 2019 நவம்பர் ஜனாதிபதி தேர்தலில் திசைகாட்டி சின்னத்தில் போட்டியிட்டார். வெறுமனே 418, 553 ( 3.16 சதவீதம் ) வாக்குகளைப் பெற்று மிகவும் அவர் பின்தங்கிய ஒரு மூன்றாவது இடத்துக்கு வந்தார். மோசமான தோல்வியைக் கண்டு அவர் துவண்டு போகவில்லை. தனது படிமத்தை புதுப்பித்துக்கொண்டு தனது கட்சியின் அரசியல் அணுகுமுறையை முற்றிலும் வேறுபட்டதாக மாற்றிக்கொண்டார்.

அதன் மூலமாக ஜே.வி.பி. தலைமையிலான தேசிய மககள் சக்தியில் அவரால் மெச்சத்தக்க ஒரு மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தக்கூடியதாக இருந்தது. 2024 செப்டெம்பர் 21 ஜனாதிபதி தேர்தலில் அநுரா குமார திசாநாயக்க முதலாவதாக வந்தார். அரசியல் ரீதியில் அது ஒரு பிரமாண்டமான பாய்ச்சல். அவர் முதலாவது சுற்று வாக்கு எண்ணிக்கையில் 5, 634, 915 ( 42.31 சதவீதம் ) வாக்குகளையும் இரண்டாவது சுற்று எண்ணிக்கையில் 5, 740, 179 ( 55.89 சதவீதம் ) வாக்குகளையும் பெற்றார். அது உண்மையில் பிரபல்யமான ஒரு வெற்றியேயாகும்.

அரசியலில் அநுரா குமார திசாநாயக்கவின் கவனத்தை ஈர்க்கும் இந்த குறிப்பிடத்தக்க எழுச்சியை பல பாகங்கள் கொண்ட இந்த கட்டுரையில் ஏற்கெனவே விரிவாக எழுதியிருக்கிறேன். அவை றோஹண விஜேவீரவுக்கு பிறகு ஜே.வி.பி.யின் மறுபிறப்பும் வளர்ச்சியும், அந்த கட்சியின் அணிகளுக்கும் அநுராவின் சீரான வளர்ச்சி மற்றும் பரந்த சமூகத்தில் இருந்து விலகிநின்ற ஒரு கட்சி என்ற நிலையில் இருந்து பெருமளவுக்கு சமூகத்தில் பல தரப்புகளையும் அரவணைக்கின்ற ஒரு அரசியல் இயக்கமாக ஜே.வி.பி.யின் உருநிலை மாற்றம் ஆகியவற்றை பற்றியவையாக அமைந்தன. இந்த இறுதிப் பாகத்தில் 2024 ஜனாதிபதி தேர்தலில் அவர் திசைகாட்டி சின்னத்தில் போட்டியிட்டு எவ்வாறு வெற்றி பெற்றார் என்பதை விளக்குகிறது.

Continue reading ‘3 சதவீதத்தில் இருந்து 42 சதவீதமாக பதினான்கு மடங்கு பாய்ச்சலில் அநுர குமார திசாநாயக்க எவ்வாறு ஜனாதிபதி பதவியை வென்றெடுத்தார்?’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

The National People’s Power(NPP) known in Sinhala as Jathika Jana Balawegaya(JJB) and Theseeya Makkal Sakthi(TMS) in Tamil has recorded a historic victory in the Parliamentary elections held on 14 November 2024. The NPP is a coalition of 21 political entities and trade unions of which the Janatha Vimukthi Peramuna(JVP) is the chief constituent. The NPP polled 6,863,86 (61.6%) votes to win 159 seats in the 225 member Parliament. Of these 141 are directly elected MPs on a district basis while 18 will be appointed as MPs from the national list.

This is the first time since the Proportional representation (PR)voting system came into force 46 years ago that a political party has been able to gain a two-thirds majority in Parliament. What is of great significance is that the NPP Parliamentarians have been elected from all 22 electoral districts of the country. Voters from Point Pedro in the North to Dondra in the South and from Chilaw in the West to Batticaloa in the East have elected NPP members to Parliament in this 2024 poll.

Among the 141 elected MPs there are 11 Tamils and 7 Muslim MPs. 7 of the 11 Tamil MPs have been elected from the Northern and Eastern provinces of Sri Lanka. More importantly three of the Tamil MPs were elected from the Jaffna electoral district comprising the administrative districts of Jaffna and Kilinochchi on the “Thisaikaatti”(Compass)ticket.

NPP leader Anura Kumara Dissanayake won the presidential election of September 21st 2024 in a fourteen fold Quantum leap. From 418,553(3.16%)votes in the 2019 presidential election, AKD increased his vote tally to 5,634,915 (42.31%) in the 2024 Presidential poll. After becoming the ninth executive president of Sri Lanka, Anura Kumara Dissanayake has spearheaded the NPP to a glorious victory at the Parliamentary elections. From 445,958(3.28%) at the 2020 Parliamentary poll, the NPP increased its vote tally by nineteen times to 6,863,86 (61.6%) . This was a quantum leap more impressive than even AKD’s presidential poll success.

Continue reading ‘Anura “Alai”(Wave) Engulfs the Tamil Nationalist Stronghold of Jaffna. JVP/NPP Comes First in Jaffna with Three of Six Seats’ »

(Full Text of Address Delivered by President Anura Kumara Dissanayake on 21 November 2024 at the Inauguration of the First Session of the Tenth Parliament)

Today is an exceptionally significant day in the history of our Parliament. For decades, political power in our country shifted back and forth between two main camps. However, during the last Presidential and General Elections, that political power was entrusted to a new camp, us. This marks a monumental moment in the history of Sri Lanka’s Parliament.

This mandate is a comprehensive one, encompassing numerous key aspects. Under our country’s established electoral system, this Parliament now includes the highest number of representatives ever elected under a singular mandate. This is a numerically significant achievement. However, beyond its quantitative value lies a qualitative strength: for the first time in a long while, the public mandate has brought about a political transformation that enabled the formation of a new government. People from all provinces—North, South, East, and West—representing diverse communities, contributed to this mandate.

No Room for Racism

I believe that for an extended period, the political framework in our country, and the bases of political power, were often shaped along regional, ethnic, or religious lines. Such political divisions inevitably resulted in growing alienation among communities. Suspicion and mistrust between different groups grew. When racism becomes the cornerstone of a political ideology, the unavoidable outcome is the emergence of counter- racism from opposing groups.

Racism in one part feeds and strengthens nationalism in another. This is a dynamic we have experienced throughout our country’s political and social history.

Yet, today, all communities across all provinces have trusted us and granted us this power. It is with profound gratitude that I extend my deepest respect and thanks to the people who trusted us.

At the same time, I also acknowledge that there are sections of the population that did not trust us but instead placed their faith in other political movements. They, too, are an integral part of this democratic process. That is the Nature of Democracy

Acceptance of a Multi-Party System.

Democracy is not about uniting all people under a single party or a single ideology. The essence of democracy lies in the coexistence of diverse political ideologies and groups. It thrives on the presence of political factions with varying economic and political perspectives. As a democratic state, we do not advocate for one-party rule. Instead, we embrace multi-party politics as a core principle of our democratic framework.

We are fully aware that there is a significant portion of the population who did not vote for us. It is the responsibility of our government to represent and address the needs and aspirations of allcitizens, regardless of whether they voted for us or not. Our commitment is to fulfil the expectations of every citizen of this nation.

Continue reading ‘“Today, all communities across all provinces have trusted us and granted us this power. It is with profound gratitude that I extend my deepest respect and thanks to the people who trusted us.”-President Anura Kumara Dissanayake’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Anura Kumara Dissanayake ; “Leftist” Star Rises Over Sri Lanka-PART SIX

The Janatha Vimukthi Peramuna(JVP)and National People’s Power(NPP) leader Anura Kumara Dissanayake contested the 2019 presidential election under the compass symbol.He finished a poor third with 418,553(3.16%) votes. Anura refused to be cowed down by that crushing defeat. AKD refurbished his image and re-invented the political approach of his party.

This enabled Anura to spearhead a commendable political renaissance of the JVP led NPP. As is well known , Anura Kumara Dissanayake finished first in the presidential election held on 24 September 2024. Politically, it was a gigantic quantum leap. AKD polled 5,634,915(42.31%) votes on the first count and 5,740,179(55.89%) on the second count. It was truly a famous victory!

The fascinating story of Anura Kumara Dissanayake’s remarkable rise in politics has been narrated in detail by me in this extended article of multiple parts published in the “Daily Mirror”. The article is essentially about the re-birth and growth of the JVP after Rohana Wijeweera, the steady rise of AKD within JVP folds and the transformation of the sectarian JVP into a more inclusive NPP. In this final part, the focus would be on how AKD contesting under the compass symbol won the 2024 presidential race.

How then did AKD make this quantum leap through which he increased his votes fourteenfold from 3% to 42% ? A preliminary survey indicates that about 80% of the votes cast for Gotabaya Rajapaksa in the 2019 presidential election were cast this time for Anura Kumara Dissanayake. Around 15% of the 69 Lakhs of Gota votes went to Ranil while the remainder was shared by Namal Rajapaksa and Dilith Jayaweera. With the wisdom of hindsight it seems clear that AKD had been mainly targeting Gota’s voters in the poll without overtly appearing to be doing so.

The rest of AKD’s votes came from two sectors. He seems to have got the majority of the youth vote especially the first time voters. The other sector was the Tamil and Muslim votes. Although Sajith Premadasa and Ranil Wickremesinghe together polled much more than AKD in the districts of the North and East and Up country, Anura too increased his vote tally significantly in the districts where minority ethnicities are concentrated in 2024 when compared to 2019.

Continue reading ‘How Anura Kumara Dissanayake Won the Presidency in a Fourteen Fold Quantum Leap from 3% in 2019 to 42% in 2024.’ »

By

Tisaranee Gunasekara

“Wishes come true Not free.” (Stephen Sondheim, In to the Woods)

The Grimm version is known wider but the Turkish one cuts deeper. In both tales, the boy goes in search of fear and finds a crown. In the Grimm version, fear comes when a pail of cold water full of tiny fishes is thrown over the new king’s sleeping form. In the Turkish version, the new king contemplates his responsibilities – trying to make the poor rich and the bad good – and knows terror.

Walter Benjamin in Illuminations calls fairy tales the first tutor of mankind. The NPP/JVP has won the kind of victory political fairy tales are made of. The outlier capturing the ultimate prize at the end of a seeming impossible quest. On November 14, a majority of Sri Lankan voters, weary of ceaseless crises and longing for the much promised but never delivered “happily ever after” presented the NPP/JVP with not just a crown but also a governance magic wand.

The new government has enough power to do everything it has promised from alleviating economic misery and ending corruption to abolishing the executive presidency and enacting a new constitution.

The breadth and the depth of the NPP/JVP’s parliamentary victory was unimagined and unimaginable in rational and historical terms. The proportional representation system was crafted as a tsunami wall against electoral tidal waves. Yet the NPP/JVP breached it, gaining the supposedly impossible two thirds plus nine more seats.

And in the parliamentary electoral annals of Ceylon/Sri Lanka, no political formation has prevailed in the Sinhala South, the Tamil North, the Muslim East and the Malayaga Tamil Upcountry simultaneously. The NPP/JVP achieved that feat as well.

At the parliamentary election, the NPP/JVP made a substantial vote gain in relative and absolute terms: 22% – 1.23million votes. This too is unprecedented. When presidential and parliamentary elections are held in close proximity, the winner of the first also wins the second with an increased percentage and a decreased vote haul.

Continue reading ‘The breadth and the depth of the NPP/JVP’s parliamentary victory is unimagined and unimaginable in rational and historical terms. The new govt has enough power to do everything it has promised from alleviating economic misery and ending corruption to abolishing the executive presidency and enacting a new constitution.’ »

By

Meera Srinivasan

The Janatha Vimukthi Peramuna [JVP or People’s Liberation Front], which leads Sri Lanka’s ruling National People’s Power [NPP], could not have risen to power without widening its appeal and building a mass support base over the last few years, and the current political moment affords the party a chance to rewrite its history, general secretary Tilvin Silva said.

“When you want to obtain power, you need a mass support base,” he said on Friday (November 15, 2024), just as the NPP’s resounding win in the November 14 general elections became evident.

Speaking to The Hindu at the party’s headquarters in Battaramulla near Colombo, Mr. Silva called the election win “a huge achievement”.

“In particular, the victory in Jaffna and in the upcountry area, where we were able to defeat deeply entrenched traditional parties and political families. This gives us a real chance to build a united country,” he said, referring to the JVP’s historic win in the Tamil-majority northern district.

The party that once vehemently opposed Tamils’ political rights won three seats in Jaffna, outdoing traditional Tamil parties that were the community’s main voice in national politics.

In Nuwara Eliya district, in the central hill country that is home to Sri Lanka’s famed tea estates and Malaiyaha Tamils who toil in them, the NPP won five seats and nearly 42% of the vote share.

Continue reading ‘“Marxism is not a set philosophy. It is really about providing answers to people’s problems at a particular time and context. We are committed to doing that through development, eliminating rural poverty, rooting out political corruption, achieving social justice and national unity We want to build a clean and beautiful Sri Lanka.” – JVP General Secretary Tilvin Silva.’ »

By

Krishantha Prasad Cooray

For the first time since the enactment of the 1978 Constitution and the advent of the system of proportional representation, the Sri Lankan people have united to confer a two-third majority of its legislative power to a single party, Anura Kumara Dissanayake’s National People’s Power. It also marks the first time that Sri Lankans of all ethnicities across the country all spoke with a single voice, and placed their faith in a single leader.

In one fell swoop, Sri Lanka made clear that it has had enough of race baiting, nepotism, class warfare, corruption, cronyism, political vendettas and rank incompetence.

They saw in President Anura Kumara Dissanayake a leader who they could trust, who sincerely cared for them, who would work hard for them, has no interest in political theatrics and amassing power for himself.

The people could be no clearer – their patience for drama and pettiness has clearly run out.

Continue reading ‘The Historic 2024 Parliamentary Election marks the first time that Sri Lankans of all ethnicities across the country spoke with a single voice, and placed their faith in a single leader- Anura Kumara Dissanayake’ »

By Maneshka Borham

President Anura Kumara Dissanayake’s National People’s Power (NPP) has achieved a landmark victory in the 2024 Parliamentary Election on Thursday, securing an impressive 159 seats and a commanding supermajority in Parliament.

Apart from emerging as the unifying force of Sri Lanka especially winning districts in North and East except Batticaloa, this election victory by NPP was one for the history books, breaking records and setting multiple historic milestones as the results unfolded.

Dissanayake’s NPP achieved the highest percentage ever obtained by a party in a General Election, securing 61.56% of the total vote, surpassing the previous record of 60.33% set by the United People’s Freedom Alliance (UPFA) in 2010.

The NPP also made history by winning 152 electoral divisions, the highest number ever achieved in a General Election, surpassing the previous record of 136 electoral divisions by the UPFA.

Continue reading ‘President Anura Kumara Dissanayake-led National People’s Power Emerges as the Unifying Force of Sri Lanka’ »

Sri Lanka’s National People’s Power of President Anura Dissanayake has swept the 2024 parliamentary elections raking in a two thirds majority winning 159 out of 225 seats in the assembly.

The NPP painted the island winning across ethnicities and religious groups and made history winning the Northern Jaffna district.

Since the preferential votes started under the current constitution, no single party on its own has been able to get such a majority.

Sri Lanka’s Samagi Jana Balawegaya headed by Sajith Premadasa was a distant second with 40 seats, in a poll with the lowest turnout since 2010.

Continue reading ‘President AK Dissanayake’s JVP led NPP With 159 Seats Makes History as First Party to get Two-thirds Majority under PR Voting System ; SJB -40,ITAK-8,NDF/UNP-6,SLPP-3,SLMC-3, One MP each for ACMC, DTNA, SB, ACTC, SLLP&Independent Group 14’ »

By

Shihar Aneez

Sri Lanka’s parliamentary election results showed unity among the island nation’s different ethnic and religious people in backing President Anura Kumara Dissanayake’s request for a clean parliament, but a weaker opposition that could threaten the country’s fragile democracy.

President Dissanayake’s Marxists Janatha Vimukthi Peramuna (JVP)-led ruling National People’s Power (NPP) recorded a landslide victory, winning 159 seats in the 225-member parliament.

The election saw ethnic majority Sinhalese along with minority Tamils and Muslims voting for the NPP, which campaigned for “Fill parliament with compass”.

Compass is the symbol of NPP.

For the first time in history, Sri Lanka saw all Tamil-dominated Northern districts and Muslim-dominated Eastern districts backing the NPP as much as Sinhalese-dominated Southern districts.

Continue reading ‘Sri Lanka’s Majority Sinhalese as well as Minority Tamils and Muslims Unitedly Responding Positively to President Dissanayake’s Call for a Clean Parliament by Electing 159 MPs but Depleted Weak Opposition may Threaten Fragile Democracy’ »

By Tisaranee Gunasekara

“Gaza was the first time I held a baby’s brains in my hand. The first of many.” – Dr. Mark Perlmutter, orthopaedic and hand surgeon (Open letter from American medical professionals who served in Gaza https://www.gazahealthcareletters.org/usa-letter-oct-2-2024)

Last December, a group of ultra-religious Israeli soldiers turned a Palestinian home in the Gaza city of Beit Hanoun into a Chabad House.

The structure at the centre of the Arugam Bay terror scare is also a Chabad House.

Chabad House is not a synonym for synagogue. It is a religious space belonging to a particular Jewish sect, the Chabad-Lubavitch Hasidic Movement. Founded in the 18th Century among more conservative and non-assimilated Eastern European Jews, this Orthodox Jewish movement is spreading fast across the globe currently. The problem with this expansion is not the Movement’s religion, but its politics.

Almost a millennia old, Beit Hanoun was home to nearly 20,000 Palestinians before Israel’s war on Gaza began. Today it is a mere shell, its Palestinian population either dead or struggling to hold on to life in makeshift camps. The Israeli soldiers who set up a Chabad House in a Palestinian home obviously see it as the precursor of many such religious spaces in an occupied and annexed Gaza.

The Chabad-Lubavitch Movement is totally opposed to Palestinian statehood. It wants Israel to become a Jewish state occupying all Biblical lands (which include not just Gaza and the West Bank but also Jordan and parts of Syria and Turkey). Think of an Israeli Bodu Bala Sena (BBS) on steroids. Lots of steroids.

And successive Lankan governments permitted this extremist Jewish movement to establish an outpost in Muslim-majority Arugam Bay!

The setting up of the ‘first Chabad-House in Gaza,’ while ignored by mainstream media, went viral on social media. Dr. Andreas Krieg of the School of Security Studies at King’s College, London, reacting to a post on X celebrating this encroachment, warned that it “potentially puts 1000s of Jewish Chabad Houses in the world at risk…” (https://x.com/andreas_krieg/status/1732673779548004525). Like, possibly, in Arugam Bay.

Welcoming Israeli tourists is not the same as allowing members of a right-wing Jewish sect opposed to Palestinian statehood and indifferent to Palestinian suffering to set up religious places and buy land (through proxies) in Sri Lanka. The first is the civilised thing to do and economically helpful. The second is morally wrong and politically suicidal, especially now, when direct Palestinian death toll in Gaza has surpassed 42,000 and the Netanyahu government is steadily widening the theatre of war to Lebanon, Iran, and possibly, beyond.

Banning all Israeli tourists would be anti-Semitic and wrong. But the Chabad-Lubavitch Movement should not be allowed to spread its tentacles in Sri Lanka. While all Israeli tourists should be welcomed – and protected, when necessary – the Chabad House should be closed down and long-term visas denied to members of the Movement.

How would Israel react if a group of Sinhala tourists wrangle long term visas and set up a Buddhist temple in, say, Haifa?

As the Arugam Bay terror drama was unfolding, media reports mentioned a ‘demonstration by locals’ in support of Israeli tourists. The participants carried Israeli flags, and had the look of the kind of demonstrators the Rajapaksas used to conjure up against various enemies.

Continue reading ‘Who is the mysterious Israeli staying in Arugam Bay for the last three years who has been provided with special security consisting of two members of the MSD, two army soldiers, several members of the police, and civil defence force?’ »

Sri Lanka President Anura Kumara Dissanayake’s National People’s Power is heading for a landslide in the 2024 parliamentary elections, and is on track for a two – thirds majority, results released so far show.

The NPP contesting under its Malimawa also became the largest party in Jaffna, overtaking traditional parties in the area, radically improving its performance from September presidential polls.

Sri Lanka went to polls in a stabilization crisis coming after the worst currency collapse in the history of the island’s central bank, which ended in a sovereign default.

Continue reading ‘President Anura Dissanayake’s National People’s Power Contesting Under Compass Symbol Heads for Landslide Victory with Two-Thirds Majority: JVPled NPP Wins 65% of Votes Declared so far’ »

By

Meera Srinivasan

Sri Lankan President Anura Kumara Dissanayake on Thursday (November 14, 2024) said he expects his National People’s Power (NPP) alliance to secure a “strong presence” in Parliament to steer the island nation ahead with a “new political culture”.

Addressing the media after casting his vote in the island nation’s general elections, Mr. Dissanayake said the NPP aims to run a government that is accepted by people in the “north, south, east, and west”.

The 55-year-old leftist leader rose to the country’s most powerful office two months ago, winning a crucial presidential election on a plank anti-corruption, promising “change” in political culture.

Continue reading ‘President Anura Kumara Dissanayake says The NPP will Will Run a Government that is Accepted by People in the North,, South,East and West” of Sri Lanka; Hopes to Steer Island Nation ahead with a New Political Culture and Strong Presence in Parliament’ »

By

Meera Srinivasan

Sri Lanka’s President Anura Kumara Dissanayake on Sunday (November 10, 2024) assured Tamils that their land —currently held by state agencies — will be returned by his government.

Mr. Dissanayake, who was elected to the country’s top office in September, made the pledge at a public rally in Jaffna, days ahead of Sri Lanka’s November 14 parliamentary polls. His promise evoked instant cheer and applause from the sizeable crowd gathered at an open ground adjoining St. Anthony’s Church in the coastal suburb of Passaiyoor.

Over the last few years, Tamils living across the island’s war-affected north and east have been agitating to reclaim their lands that state agencies, including the archaeology and forest departments, have forcibly taken over.

Further, Mr. Dissanayake said elections to the country’s now-defunct provincial councils and local bodies will be held soon. “We will make sure that your own representatives can lead and govern your areas,” he said, in his first rally in the Tamil-majority area after being elected President. All the same, he made no direct reference to Tamils’ enduring demand for greater power devolution and a political settlement to the ethnic question that his manifesto said would be addressed through a new constitution.

The scale of Sunday’s meeting as well as locals’ participation appeared starkly different to his last public meeting in Jaffna, that was held in an indoor auditorium with a significantly smaller crowd, ahead of the presidential polls. In the September 21 Presidential election, former Opposition Leader Sajith Premadasa emerged the most popular candidate in Tamil-majority areas.

Continue reading ‘President Anura Dissanayake Addressing Meeting in Jaffna Assures Tamils that their Lands Seized by the State would be returned to them but makes no reference to Greater Power Devolution or a Political Settlement to the Ethnic Question’ »

.

By

D.B.S.Jeyaraj

(Article Denoting Kamal Haasan’s 70th Birth Anniversary on 7 November 2024)

Srinivasan Kamal Haasan known popularly as Kamal Haasan and/or Kamal is arguably the finest actor in Tamil cinema today. He is also acknowledged as being one of India’s foremost thespians.The multi-faceted artiste is a film director, producer, screenwriter, film lyricist, poet, dancer, choreographer and playback singer.

The 70 year old actor, whose screen debut was in 1960 as a child artiste, has acted in 233 films and won many awards and laurels. His adulatory fans hail their idol as “Ulaga Naayagan” or global hero.

Kamal Haasan has often been compared to Hollywood’s Tom Cruise as an action hero though the former’s acting skills are far above those of the latter.

Child Artiste 1960

Kamal was born in Paramakkudi in the Ramanathapuram district of Tamil Nadu, India, on 7 November, 1954. He was the youngest of four children. His father Srinivasan was a lawyer and mother Rajalakshmi a housewife. Kamal acted first as a six-year-old in the film “Kalaathoor Kannammaa” in 1960.He won the Indian President’s gold medal for a child artiste then. After a few more films as a child actor- during which time he acted along with the top Tamil trio – MGR, Sivaji and Gemini- Kamal went off-screen for some years.

Kamal was educated at Hindu Higher Secondary School in Thiruvallikerny (Triplicame) in Chenni. He dropped out of school early before completing his Secondary School Leaving Certificate (SSLC) studies. His enlightened parents allowed him to pursue a career in the arts instead of forcing him to follow conventional courses of study.

Continue reading ‘Multi-faceted Tamil Actor Kamal Haasan is a Great Intellectual Among Indian Film Stars.’ »

By

Veeragathy Thanabalasingham

This week’s Parliamentary Elections in Sri Lanka are taking place in a situation where the country’s political landscape has changed to a greater extent than during previous Parliamentary Polls.

None of the traditional mainstream political parties are asking the people to vote in order to bring them to power. Their leaders are asking for votes to function in Parliament as a strong Opposition.

Meanwhile, the National People’s Power (NPP) led by President Anura Kumara Dissanayake is asking the people for a strong parliamentary majority to run the Government in an orderly manner, saying that nothing like a two-thirds or five-sixths majority is needed. Campaign speeches and media interviews of many of its leaders bear this out.

However, President Dissanayake and the only Government Minister, Vijitha Herath, asked the people at the start of the election campaign to fill the Parliament with members of the NPP, saying that there was no need for an Opposition. This was fiercely criticised by political parties and civil society.

Opposition politicians, especially former President Ranil Wickremesinghe and Samagi Jana Balawegaya (SJB) Leader Sajith Premadasa, are taking extra care in finding fault with President Dissanayake’s one-and-a-half-month rule and propagating the idea that the NPP leaders do not have the ability and experience to rule the country for a longer period. They are attempting to create an impression that the people have started losing faith in the NPP within a short span of time.
It is not believable that this time the people will deviate from the custom or behaviour of supporting the party that won the Presidential Election and bringing it to office through the next Parliamentary Elections.

The Opposition parties do not know what to say to the people in order to ask for their votes. It is certain that people will give a clear mandate to the NPP to form a strong government with a working majority to facilitate the fulfilment of President Dissanayake’s promises.

Electoral situation in the north and east

Against the backdrop of such a situation in the south, the electoral situation in the Northern and Eastern Provinces remains very much confusing. It is feared that the representation of minority communities, especially of Tamil people, in the next Parliament will not be cohesive and that there is a possibility that each Tamil party may come to Parliament with only one or two members.

Continue reading ‘The Tamil polity is severely fragmented today as a result of the leaders of Tamil Political parties acting without foresight and failing to realise their historic responsibilities’ »

By

Susitha Fernando

Passed out as a lawyer from the Colombo Law College and having two Master-LLM from the University of Colombo and a LLM and Development as a Chevening Scholar at School of Oriental and African Studies, University of London, young activist Swastika Arulingam was a prominent figure in the Aragalaya (Protest) which toppled the Gotabaya Rajapaksa government.

She has been a fearless voice and as a legal representative played her part to protect those who were beaten up by political goons of Rajapaksa government and those taken into custody and incarcerated on various allegations.

Representing the minority Tamils and female community, Swasthika has been a symbol of courage and justice for many young men and women. Displaced from the North during the height of war and settled in Colombo, Swasthika studied at Ladies’ College, Colombo and was into activism as soon as she passed out as an attorney-at-law.

She joined the Legal Aid Commission to start her first job. Swasthika has fought on behalf of marginalised and oppressed individuals who were denied of justice.

Going a step further she took up the role to champion for the rights of workers and became the presidents of the Commercial and Industrial Workers Union (CIWU) in 2022 and the United Federation of Labour (UFL) in 2023.

Fighting for a system change against the traditional political system in the country, Swasthika together with other leaders at the Aragalaya campaign- which was started at Galle Face- formed the People Struggle Alliance (PSA), a political movement to win the mandate of the people. She is contesting from the Colombo District at the upcoming Parliamentary Elections.

Excerpts:

Having started as a displaced person due to the civil war in North, what inspired you to become an activist and a fighter for human rights?

Continue reading ‘“ Parliament must be inclusive and representative of all ethnicities, caste and gender. It must also be a space where workers have representatives to speak for them. I am a woman, a Tamil and a Trade Unionist. The people and the politics we represent must have a space in Parliament.”- An Interview with Swasthika Arulingam’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Anura Kumara Dissanayake ; “Leftist” Star Rises Over Sri Lanka-PART FIVE

The Presidential election of November 2019 and the Parliamentary elections of August 2020 proved to be huge disappointments to the Janatha Vimukthi Peramuna(JVP) and its leader Anura Kumara Dissanauyake(AKD). As is well known, the JVP had in a strategic move, contested both polls as part of a new political front under a fresh symbol ,the compass (Malimawa/Thisaikaatti). The JVP formed a broad political front named National People’s Front(NPP) called Jathika Jana Balawegaya in Sinhala and Theseeya Makkal Sakthi in Tamil. Nominally the JVP was a first among equals in the NPP but in practice , the JVP was the dominant entity in the NPP and was in control.

The JVP clad itself in NPP attire for a single and simple reason. The JVP wanted to capture power through the ballot. It had twice tried to overthrow the Sri Lankan state through the bullet and failed both times. Although the JVP had hundreds of dedicated party activists and their mass meetings were attended by thousands of people, the crimson comrades found themselves unable to garner votes beyond a certain limit. It appeared that the JVP destiny was to be the third party in Parliament and be the perpetual third force in Sri Lankan politics.

The JVP therefore needed to re-invent itself as the JVP-led NPP. The content would be the same but the form would appear to be different. The JVP required this NPP makeover for two reasons. Firstly it wanted the older generation who experienced JVP atrocities in the past to “forget”them and believe in a reformed JVP transformed into the new NPP. Secondly the JVP wanted to attract the younger generation by promoting itself as the progressive NPP and live down the violent past.

Old JVP Wine in New NPP Bottle

Despite the optimism of the JVP, the JVP led NPP fared poorly in both the 2019 and 2020 polls. It seemed as if the Sri Lankan voters had seen through the JVP ruse and recognized that the change in nomenclature was merely a case of old JVP wine in a new NPP bottle. Furthermore the electoral results indicated that the Party had done better as the JVP in the polls when compared to the new Avatar NPP.

Continue reading ‘Scenting the Sweet Smell of Success! How and Why Anura Kumara Dissanayake Anticipated Victory in the 2024 Presidential Race.’ »

By

Meera Srinivasan

Regardless of the decisive change in Sri Lanka’s national politics — with the election of Anura Kumara Dissanayake in September this year — the country’s Tamil people will need strong representation in Parliament to assert their rights and long-neglected demands, according to prominent Tamil politician M.A. Sumanthiran.

A senior lawyer and three-time legislator, he is contesting in the November 14 parliamentary elections from the northern Jaffna district for the Ilankai Tamil Arasu Katchi (ITAK), a party that has for decades been the main Tamil voice in the Sri Lankan legislature, including through the Tamil National Alliance (TNA) that it led since 2001. In the last Parliament [2020-2024], the grouping had 10 MPs, six down from between 2015 and 2019.

The grave economic crisis of 2022, which led to a historic people’s movement that ousted Gotabaya Rajapaksa from office, has substantially altered Sri Lanka’s political and electoral landscapes. Traditional parties and several longtime politicians have been ejected.

“The ITAK is telling voters that there has been a change at the Centre, a third force has come to power. If the new dispensation brings in far reaching changes in governance structure, the Tamils need strong representation in Parliament to assert our rights as a distinct people living in the north and east of the country,” Mr. Sumanthiran said.

Observing that the Tamil people have been agitating for their political rights for 75 years he said the ITAK, which is the “main Tamil party”, has been a proponent of a federal solution.

Meanwhile, the party has also been grappling with many challenges, ranging from internal differences to the breakup of its broader alliance that was held together by ITAK veteran Rajavarothiam Sampanthan, who passed away in July this year at 91.

Continue reading ‘With the election of Anura Kumara Dissanayake in Sep 2024 the country’s Tamil people will need strong representation in Parliament to assert their rights and long-neglected demands says ITAK Spokesperson M.A.Sumanthiran’ »

டி.பி.எஸ்.ஜெயராஜ்

அநுர குமார திசாநாயக்க ; இலங்கை வானில் ‘ இடதுசாரி ‘ நட்சத்திரம் – 5

ஜனதா விமுக்தி பெரமுன (ஜே.வி.பி.) வுக்கும் அதன் தலைவர் அநுரா குமார திசாநாயக்கவுக்கும் 2019 நவம்பர் ஜனாதிபதி தேர்தலும் 2020 ஆகஸ்ட் பாராளுமன்ற தேர்தலும் பெரிய ஏமாற்றமாகப் போரவிட்டது. ஒரு தந்திரோபாய நகர்வாகவே ஜே.வி.பி. அந்த இரு தேர்தல்களிலும் திசைகாட்டி புதிய சின்னத்தின் கீழ் புதியதொரு அரசியல் முன்னணியின் அங்கமாக போட்டியிட்டது. அந்த கட்சி தேசிய மக்கள் சக்தி என்ற பரந்த ஒரு முன்னணியை அமைத்துக்கொண்டது. பெயரளவில் சமத்துவமான அமைப்புக்கள் மத்தியில் முதலாவதாக தோன்றினாலும், நடைமுறையில் தேசிய மக்கள் சக்தியைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் ஆதிக்கம் கொண்ட கட்சியாக அதுவே விளங்கியது.

ஒரேயொரு எளிமையான காரணத்துக்காகவே ஜே.வி.பி. தேசிய மக்கள் சக்தி என்ற ஆடையை அணிந்துகொண்டது. தேர்தல் மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற அது விரும்பியது. ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலம் இலங்கை அரசைத் தூக்கியெறிய ஜே.வி.பி. இரு தடவைகள் முயற்சித்தது. இரு முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்தன. நூற்றுக் கணக்கான அர்ப்பணிப்புச் சிந்தையுடைய செயற்பாட்டாளர்களை கொண்டிருந்த ஜே.வி.பி.யின் பொதுக் கூட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் கலந்துகொண்டாலும் கூட, குறிப்பிட்ட ஒரு எல்லைக்கு அப்பால் தங்களால் வாக்குகளைப் பெறமுடியாமல் இருக்கிறது என்பதைை செஞ்சட்டைத் தோழர்கள் கண்டுகொண்டார்கள். பாராளுமன்றத்தில் மூன்றாவது கட்சியாகவும் இலங்கை அரசியலில் நிலையான மூன்றாவது சக்தியாகவும் இருக்கவேண்டியதே ஜே.வி.பி.யின் விதியாகிப் போய்விட்டது போன்று தோன்றியது.

அதனால் ஜே.வி.பி. அதன் தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி என்ற புதிய தோற்றத்தைக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. உள்ளடக்கம் ஒன்று தான் ஆனால் வடிவத்தில் அது வேறுபட்டதாக தோன்றும். தேசிய மக்கள் சக்தி என்ற தோற்றமாற்றம் இரு காரணங்களுக்காக ஜே.வி.பி.க்கு தேவைப்பட்டது. முதலாவதாக, கடந்த காலத்தில் ஜே.வி.பி.யின் அட்டூழியங்களை அனுபவித்த பழைய தலைமுறையினர் அவற்றை மறந்து புதிய தேசிய மக்கள் சக்தியாக மறுசீரமைப்புக்குள்ளாகிவிட்டதாக அவர்கள் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும் ஜே.வி.பி. விரும்பியது. இரண்டாவதாக, வன்முறைக் கடந்த காலத்தை மறந்து முற்போக்கான தேசிய மக்கள் சக்தியாக மாற்றம் பெற்றுவிட்டதை காட்டுவதன் மூலமாக இளந் தலைமுறையினரை கவருவதற்கு ஜே.வி.பி. விரும்பியது.

புதிய மொந்தையில் பழைய கள்ளு

ஜே.வி.பி. நம்பிக்கையுடன் செயற்பட்டபோதிலும், 2019 ஆம் ஆண்டிலும் 2020 ஆம் ஆண்டிலும் தேர்த்களில் மிகவும் குறைந்தளவு வாக்குகளையே தேசிய மக்கள் சக்தியினால் பெறக்கூடியதாக இருந்தது. பெயரளவில் புதிய தேசிய மக்கள் சக்தியாக தோன்றினாலும், அது பழைய ஜே.வி.பி.யே, அதாவது புதிய மொந்தையில் பழைய கள்ளு என்றே அதை மக்கள் நோக்கினார்கள் போன்று தோன்றியது. மேலும், புதிய அவதாரமான தேசிய மக்கள் சக்தியுடன் ஒப்பிடும்போது ஜே.வி.பி.யாக கூடுதல் வாக்குகளை பெற்றிருந்ததை தேர்தல் முடிவுகள் வெளிக்காட்டின.

Continue reading ‘2024 ஜனாதிபதி தேர்தலில் வெற்றியின் வாசனையை அநுர குமார திசாநாயக்க எவ்வாறு முகர்ந்து பிடித்தார்?’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Anura Kumara Dissanayake ; “Leftist” Star Rises Over Sri Lanka-PART FOUR

This is the fourth part of an extended article focusing on Sri Lanka’s newly elected President Anura Kumara Dissanayake. In the first part of this article , the early years of Anura’s eventful life were delved into in some detail. In the second part, AKD’s steady growth as a political leader within the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) was related to some extent. In the third part, Anura’s rise to the leadership position of the JVP was recounted. The story of how the JVP transformed itself as leader of the NPP alliance under AK Dissanayake will be narrated in this fourth part.

February 2nd 2014 was a red letter day in the life of Anura Kumara Dissanayake. It was on this day that the Janatha Vimukthi Peramuna’s 17th national convention was held. The highlight of that convention was the change of leadership in the JVP. Somawansa Amerasinghe who held the reins for 24 years stepped down . Anura Kumara Dissanayake known popularly as Anura and AKD became the new JVP leader.

Prior to the convention, it was generally known that Somawansa was going to retire as JVP leader. The ‘unknown”was his future successor. The names of JVP stalwarts such as K.D. Lalkantha, Tilvin Silva, Vijitha Herath, Sunil Handunneththi, Bimal Ratnayake and Anura Kumara Dissanayake were bandied about as potential successors.. Among these the General Secretary Tilvin Silva was tipped to be the new leader.

After announcing his “retirement” as JVP leader, Somawansa Amerasinghe, proposed the name of AK Dissanayake as the new leader.It was seconded by Tilvin Silva himself. The proposal was approved unanimously. Tilvin Silva and Vijitha Herath were re-elected as General secretary and Propaganda secretary respectively. Bimal Ratnayake was elected as national organizer while the retired leader Somawansa Amerasinghe was appointed as International affairs secretary.

What was remarkable about the leadership change was the smooth ,non-confrontational manner in which it was done. There was a visible absence of inner-party squabbling or factionalism that is prevalent in most political parties in Sri Lanka. Anura had endeared himself to most members of the JVP over the years and was therefore acceptable to all. Besides the party was somewhat weakened and de-moralised after the Wimal Weerawansa faction split of 2008 and the Kumar Gunaratnam group split of 2012. The JVP required a renewed sense of direction under a fresh leader and AKD seemed to fit that bill.

Continue reading ‘How and Why the JVP led by Anura Dissanayake Formed the National People’s Power (NPP) in 2019.’ »

டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

அநுர குமார திசாநாயக்க ; இலங்கை வானில் ‘ இடதுசாரி ‘ நட்சத்திரம் – 4

இலங்கையின் புதிய ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்வை பற்றிய எனது கட்டுரைத் தொடரின் நான்காவது பாகம் இதுவாகும். முதலாவது பாகத்தில் நிகழவுகள் நிறைந்த அவரது ஆரம்ப வாழ்க்கையையும் இரண்டாவது பாகத்தில் ஜனதா விமுக்தி பெரமுன( ஜே வி.பி.) வுக்குள் அவரின் படிப்படியான சீரான வளர்ச்சி பற்றியும் மூன்றாவது பாகத்தில் ஜே.வி.பி.யின் தலைமைத்துவத்துக்கு அவரின் உயர்வு பற்றியும் எழுதியிருந்தேன்.

இந்த நான்காவது பாகத்தில் திசாநாயக்கவின் தலைமையில் ஜே.வி.பி. எவ்வாறு தேசிய மக்கள் சக்தியின் தலையைத்துவ கட்சியாக மாற்றம் பெற்றது என்பதை விளக்குகிறேன்.

அநுரா குமார திசாநாயக்கவின் வாழ்வில் 2014 பெப்ரவரி 2 ஆம் திகதி ஒரு முக்கியமான தினமாகும். அந்த தினத்தில்தான் ஜே.வி.பி.யின் 17 வது தேசிய மகாநாடு நடைபெற்றது. கட்சியின் தலைமைத்துவத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றமே அந்த மகாநாட்டின் சிறப்பாக அமைந்தது. 24 வருடங்களாக ஜே.வி.பி.யின் தலைவராக இருந்து வந்த சோமவன்ச அமரசிங்க பதவியில் இருந்து இறங்கினார். அநுரா அல்லது ஏ.கே.டி. என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட அநுர குமார திசாநாயக்க ஜே.வி.பி.யின் புதிய தலைவராக வந்தார்.

சோமவன்ச தலைவர் பதவியில் இருந்து ஓய்வுபெறப் போகின்றார் என்பது மகாநாட்டுக்கு முன்னதாகவே பொதுவாக தெரிய வந்தது. எதிர்காலத் தலைவர் யார் என்பதே தெரியாமல் இருந்தது. புதிய தலைவராக வரக்கூடியவர்கள் என்று கே.டி.லால்காந்த, ரில்வின் சில்வா, விஜித ஹேரத், சுனில் ஹந்துன்னெத்தி, பிமால் இரத்நாயக்க மற்றும் அநுரா குமார திசாநாயக்க ஆகியோரின் பெயர்கள் பரவலாக அடிபட்டன.இவர்களில் ரில்வின் சில்வாவே பெரும்பாலும் புதிய தலைவராக தெரிவாவார் என்று நம்பப்பட்டது.

ஜே.வி.பி.யின் தலைவர் என்ற வகையில் தனது ஓய்வை அறிவித்த சோமவன்ச அமரசிங்க புதிய தலைவராக அநுரா குமார திசாநாயக்கவின் பெயரை முன்மொழிந்தார். ரில்வின் சில்வாவே அவரை வழிமொழிந்தார். பிரேரணை ஏகமனதாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. ரில்வின் சில்வாவும் விஜித ஹேரத்தும் முறையே பொதுச் செயலாளராகவும் பிரசாரச் செயலாளராகவும் மீண்டும் தெரிவு செய்யப்பட்டனர். தேசிய அயைப்பாளராக பிமால் இரத்நாயக்க தெரிவான அதேவேளை ஓய்வை அறிவித்த தலைவர் சோமவன்ச அமரசிங்க சர்வதேச விவகார செயலாளராக நியமிக்கப்பட்டார்.

தலைமைத்துவ மாற்றம் முரண்பாடு எதுவும் இல்லாததாக சுமுகமாக இடம்பெற்றதே முக்கியமாக குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாக இருந்தது. இலங்கையில் பெரும்பாலான கட்சிகளில் நிலவும் உட்பூசலையும் குழுவாதத்தையும் அங்கு காணமுடியவில்லை. பல வருடங்களாக ஜே.வி.பி.யின் பெரும்பாலான உறுப்பினர்களின் நேசத்துக்குரியவராக அநுரா விளங்கி வந்ததால் எல்லோருக்கும் ஏற்புடையவராக இருந்தார். 2008 ஆம் ஆண்டில் விமல் வீரவன்ச குழுவினரதும் 2012 ஆம் ஆண்டில் குமார் குணரத்தினம் குழுவினரதும் பிளவுகளை அடுத்து கட்சி ஓரளவுக்கு பலவீனப்பட்டு உறுப்பினர்கள் மத்தியில் உறுதி குன்றிப் போயிருந்தது. புதிய ஒரு தலைவரின் கீழ் புதிய ஒரு செல்நெறி ஜே.வி.பி.க்கு அவசியமாக தேவைப்பட்டது. அநுரா குமார திசாநாயக்க அதற்கு மிகவும் பொருத்தமானவராக தெரிந்தார்.

Continue reading ‘அநுர குமார திசாநாயக்கவும் தேசிய மக்கள் சக்தியின் உருவாக்கமும்’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

Is the “House of Rajapaksa” Falling Down? was the heading of an article written by me for our sister paper the “Daily Mirror” two and a half years ago. The article was published on 23 April 2022 when the “Aragalaya”(struggle) protests were going on. The article focused on the Rajapaksa family and its struggle to stay afloat in power despite the rising tide of public resentment and anger.The following two paragraphs are excerpted from that article.-

“At one point in time the Rajapaksas seemed all-powerful and invincible. Today the wheel has turned full circle. The Rajapaksa brand is crumbling. The House of Rajapaksa is tumbling. The reasons are well-known and need no elaboration at this juncture. The agitation at Galle Face in particular and the related protests in different parts of the country in general are all focused on ousting the Rajapaksas from power. Initially it seemed that President Gotabaya Rajapaksa was the sole target. Subsequently the protest enlarged into one demanding the exit of the entire Rajapaksa clan and a return of the loot allegedly robbed by the family over the years. “

“One thing however is crystal clear. President Rajapaksa and Prime Minister Rajapaksa and their Govt. may be able to withstand the protests and stay in power without stepping down but their effectiveness would diminish. The Rajapaksa regime would only be a ‘lame duck’ Govt. Furthermore it is highly unlikely that the Rajapaksas would be able to regain power and prestige as a dominant political dynasty again. Individual Rajapaksas could remain in politics but being a dominant political family again seems out of the question. The House of Rajapaksa may not see a total political downfall but it is certainly falling down.”

As is well known the house of Rajapaksa did fall . With Gotabaya Rajapaksa’s exit and Ranil Wickremesinghe’s entry ,effective power shifted from the Rajapaksas to Wickremesinghe. The Rajapaksa dynasty’s political power and influence began eroding.This was made clear when the Presidential elections were held this year. When the Rajapaksas backstabbed Wickremesinghe by refusing to support his candidacy,over 90 MPs of the Sri Lanka Podujana Peramuna(SLPP) crossed over to Ranil’s side.

Mahinda Rajapaksa’s eldest son and crown prince of the Rajapaksa dynasty Namal Rajapaksa contested as the SLPP candidate in the presidential election held on September 21st. He fared miserably polling only 342,781 (2.57%) votes. Moreover Namal Rajapaksa was trounced in the family citadel of Hambantota district. Fearing perhaps another drubbing, Namal has refrained from contesting the Parliament election scheduled for November 14th. He has opted to be on the national list.

Thus for the first time in about eight decades, a member of the Rajapaksa dynasty will not be contesting from Hambantota district in an election to the legislature. Namal’s first cousins Shasheendra Rajapaksa and Nipuna Ranawaka will be contesting from the Moneragala and Matara districts respectively but none from the Medamulana clan are in the field on their home turf Hambantota.

This shows that the Rajapaksa moon has waned. It remains to be seen as to whether it would wax again. What is certain however is the fact that the Rajapaksa political dynasty has reached a dead end. It is against this backdrop therefore that this column -with the aid of earlier writings – traces the political rise and fall of the Rajapaksa dynasty this week.

Continue reading ‘The Rise and Fall of the Medamulana Rajapaksa Dynasty.’ »

டி.பி.எஸ் ஜெயராஜ்

கடந்த காலத்தில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்களினால் தடுக்கப்பட்ட அல்லது சீர்குலைக்கப்பட்டு நீதிகிடைக்காமல் போன பாரிய ஊழல் மோசடிகள், படுகொலைகள் தொடர்பான விசாரணைகளை மீண்டும் ஆரம்பிக்கப் போவதாக ஜனாதிபதி அநுரா குமார திசாநாயக்க தனது தேர்தல் பிரசாரங்களின்போது அடிக்கடி வலியுறுத்திக் கூறினார். அண்மைய நிகழ்வுகள் தங்களது தேர்தல் வாக்குறுதிகள் குறித்து ஜனாதிபதி திசாநாயக்கவும் அவரது அரசாங்கமும் கரிசனையாக இருக்கிறார்கள் என்பதை வெளிக்காட்டுகின்றன. இது தொடர்பில் அவர்கள் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளை எடுக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அடுத்த மாதம் பாராளுமன்ற தேர்தல் நடைபெறவிருக்கும் நிலையில், இந்த விவகாரங்களில் நீதியை உறுதிசெய்வதற்கு உறுதியான நடவடிக்கைகளை எடுக்கத் தொடங்கியிருப்பதை அரசாங்கம் மெய்ப்பித்துக் காட்டுமோனால் ஆளும் தேசிய மக்கள் சக்தியின் தேர்தல் வாய்ப்புகள் பிரகாசமானதாக இருக்கும்.

சர்ச்சைக்குரிய 2015 திறைசேரி பிணைமுறி விவகாரம், 2019 ஈஸ்டர் ஞாயிறு குண்டுத் தாக்குதல்கள், 2005 ஆம் ஆண்டில் அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களான லலித் குமார் வீரராஜ், குகன் முருகானந்தன் ஆகியோர் காணாமல்போன சம்பவம் மற்றும் பத்திரிகையாளர் தருமரத்தினம் ‘ தராக்கி ‘ சிவராம் கடத்திக் கொலைசெய்யப்பட்டமை உட்பட பல்வேறு பிரபலமான சம்பவங்கள் தொடர்பிலான விசாரணைகளை துரிதப்படுத்துமாறு பதில் பொலிஸ்மா அதிபருக்கு பொதுப் பாதுகாப்பு அமைச்சு இரு வாரங்களுக்கு முன்னர் உத்தரவிட்டது. விசாரதைகளை தீவிரமாக முன்னெடுப்பதில் குற்றவியல் விசாரணை திணைக்களத்துடனும் சம்பந்தப்பட்ட பொலிஸ் பிரிவுகளுடனும் ஒருங்கிணைந்து செயற்படுமாறு பதில் பொலிஸ்மா அதிபருக்கு அமைச்ச பணிப்புரை வழங்கியிருக்கிறது.

‘ தராக்கி ‘ என்ற பத்திரிகையாளர் சிவராம் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டதால் அவர் கடத்தப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவத்தை நினைவில் வைத்திருக்கும் இலங்கையர்கள் மத்தியில் பெரும் ஆர்வம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதன் விளைவாக தராக்கியையும் அவரது மரணத்தையும் பற்றி அறிந்துகொள்ள விரும்பும் இளைய தலைமுறையினர் மத்தியிலும் ஆர்வம் பிறந்திருக்கிறது.

ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் எழுதிய தருமரத்தினம் புவிராஜகீர்த்தி சிவராம் 2005, ஏப்பில் 28 ஆம் திகதி இரவு 10.30 மணியளவில் பம்பலப்பிட்டியில் வைத்துக் கடத்தப்பட்டார். நான்கு மணித்தியாலங்கள் கழித்து அவரது சடலத்தை பாராளுமன்ற கட்டிடத் தொகுதியில் இருந்து 500 மீட்டர்கள் தொலைவில் தியவன்ன ஓயா ஆற்றங்கரைக்கு அண்மையாக கிம்புளா — எல சந்தியில் பொலிசார் கண்டுபிடித்தனர். நள்ளிரவு 12.30 மணிக்கும் ஏப்ரில் 29 அதிகாலை ஒரு மணிக்கும் இடைப்பட்ட நேரத்துக்கு பிறகு துப்பாக்கிச் சூட்டுக் காயங்களினால் அவர் மரணமடைந்தார் என்று பிரேதப் பரிசோதனையில் கூறப்பட்டது.

தராக்கி சிவராம் கடத்தப்பட்டு கொடூரமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம் அந்த நேத்தில் பெரும் அதிர்ச்சி அலைகளை ஏற்படுத்தியது. அவர் முதலில் ஆயுதமேந்திய ஒரு தமிழ்த் தீவிரவாதி. பிறகு பேனையை ஆயுதமாகக் கொண்ட பத்திராகையாளராக மாறினார். ஒரு சுயாதீன பத்திரிகையாளராக சிவராம் தனது வாரஇறுதி தராக்கி பத்தியை சண்டே ஐலண்ட், டெயிலி மிறர் மற்றும் சண்டே ரைம்ஸ் உட்பட வேறுபட்ட பத்திராகைகளுக்கு வேறுபட்ட நேரங்களில் எழுதினார். இடைக்கிடை அவர் டி.பி. சிவராம் என்ற பெயரில் வீரகேசரி போன்ற பத்திரிகைகளில் தமிழிலும் எழுதினார். பிறகு அவர் நோர்த் ஈஸ்டேர்ண் ஹெரால்ட் மற்றும் தமிழ்நெற் இணையத்தளம் ஆகியவற்றிலும் பணியாற்றினார்.

அவ்வப்போது சர்ச்சைக்குரியவையாக இருந்தபோதிலும், பெருமளவு தகவல்கள் நிறைந்ததும் ஆய்வுத் தன்மை கொண்டதுமான அவரது அரசியல் பத்திகள்்பரவலாக வாசிக்கப்பட்டன. அதனால் அவரது கடத்தலும் கொலையும் இந்த கட்டுரையாளர் உட்பட பலரிடம் இருந்து பிரதிபலிப்புக்களை வெளிப்படுத்தின. இந்த கட்டுரையில் நான் பத்தொன்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் இடம்பெற்ற அந்த கொடூரச் சம்பவம் மீள்பார்வை செய்கிறேன். அதற்கு எனது முன்னைய கட்டுரைகளில் இருந்தும் விடயங்களை தாராளமாக பயன்படுத்துகிறேன்.

Continue reading ‘பத்திரிகையாளராக மாறிய போராளி ‘ தராக்கி ‘ சிவராம் ; கொடூரமான கடத்தலும் கொலையும்- மீண்டும் விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருக்கும் ஜனாதிபதி அநுரா குமாரவின் அரசாங்கம்.’ »

By

D.B.S.Jeyaraj

President Anura Kumara Dissanayake frequently emphasised during his election campaign that he would re-open investigations into incidents of colossal fraud,mass murder and assassinations where the course of justice was allegedly obstructed or thwarted by those in power in the past. Recent happenings indicate that president Dissanayake and his Government are serious about their campaign promises and are initiating follow up action in this regard. With parliamentary polls due next month, electoral prospects for the ruling National Peoples Power(NPP) Govt would be brighter if it can demonstrate, that it is taking stern action to ensure justice will be done in these matters.

Last week, the Ministry of Public Security directed the Acting Inspector General of Police to expedite investigations into several high-profile cases, including the controversial 2015 Treasury bond bond deal , the 2019 Easter Sunday bomb attacks, the 2011 disappearances of activists Lalith Kumar Weeraraj and Kugan Muruganathan in Jaffna and the 2005 abduction and killing of journalist Dharmeratnam “Taraki”Sivaram. Police Spokesman DIG Nihal Thalduwa said the Ministry has instructed the Acting IGP to coordinate with the Criminal Investigation Department(CID) and relevant police divisions and conduct intensive investigations.

The reference to journalist Sivaram alias “Taraki”has aroused much interest among the Sri Lankan people who remember the incident. It has also resulted in evoking wide curiosity among sections of a younger generation who want to know more about Taraki and his death.

Dharmaretnam Puvirajakeerthi Sivaram who wrote in English and Tamil was abducted on April 28, 2005 at Bambalapitiya around 10. 30 pm. His body was found about four hours later by the Police on the banks of Diyawanna Oya near Kimbula-ela junction, about 500 metres away from the Parliament Complex. It was concluded at the inquest that he had died of gunshot injuries after midnight between 12.30 and 1.00 am on April 29th.

The brazen abduction and brutal assassination of “Taraki”Sivaram caused shock waves then. He was formerly a gun toting Tamil militant who had later turned into a pen wielding journalist. As a freelance journalist, Sivaram had written his weekly Taraki column at different times for different English newspapers such as “Sunday Island”, ”Daily Mirror” and “Sunday Times”. He also wrote occasionally in Tamil under the by-line “DP Sivaram” for newspapers such as “Virakesari”. (Later he got involved with the “North-Eastern Herald” journal and the “Tamilnet”website).

Though controversial at times, his informative and analytical political columns were widely read. The circumstances of his abduction and death therefore evoked strong reactions from many including this writer. I wrote extensively about Taraki in the aftermath of his assassination. In penning this article, I am drawing liberally from some of my earlier writings to re-visit his abduction and murder nineteen years ago.

Continue reading ‘The Brazen Abduction and Brutal Murder of Militant Turned Journalist “Taraki” Sivaram.’ »